Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Uzasadnienie sporządzone z urzędu zostało doręczone stronom – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] – w dniu 18 stycznia 2012 r., skarżącemu Stowarzyszeniu - w dniu 23 stycznia 2012 r.
Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o "rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, w którym znalazł się fragment dotyczący uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r. oraz działki ewidencyjnej nr [...], które były przedmiotem sprawy o sygnaturze akt II SA/Wa 1309/11".
Powyższy wniosek Sąd zakwalifikował, jako wniosek o wykładnię.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia.
Konieczność dokonania wykładni orzeczenia (również jego uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej a także sposobu jego wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r.).
Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.
Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania orzeczenia. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W niniejszej sprawie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1164/11, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do jego sentencji, której treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Wynika z niej, co było przedmiotem orzekania i jaka była treść rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu, nie budzą również wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia.
Wniosek skarżącego Stowarzyszenia sprowadza się w istocie do postawienia zarzutu omyłki związanej z faktem, iż tego samego dnia ten sam skład orzekający rozstrzygał sprawę o sygn. akt II SA/Wa 1309/11 i powołał w uzasadnieniu okoliczności sprawy dotyczące przedmiotu tej sprawy.
Należy podkreślić, że zarówno niniejsza sprawa, jak i sprawa oznaczona sygnaturą II SA/Wa 1309/11, ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w zakresie dostępu do informacji publicznej, są ze sobą ściśle powiązane. Sprawy te, choć za przedmiot miały różne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, dotyczyły tych samych gruntów leśnych – działki ewidencyjnej nr [...], położonej we wsi [...] - przed i po jej geodezyjnym podziale. Sąd, powołując się na te same okoliczności faktyczne sprawy, wywiódł, że powyższe wnioski dotyczą informacji publicznej, która powinna znajdować się – wbrew twierdzeniu organu – w jego posiadaniu.
Wyjaśnić należy, iż powyższe sprawy, z uwagi na uchylenie przez Sąd zaskarżonych decyzji, będą ponownie rozpoznane przez organ. Po ich rozpatrzeniu, stronom będą przysługiwały środki zaskarżania do Sądu.
Reasumując, wykładnia wyroku nie może prowadzić do poszerzenia stanu faktycznego, reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne, bowiem wykracza to poza dyspozycję art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.