Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 kpa, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., dotyczącej wypowiedzenia A. T. stosunku służbowego żołnierza zawodowego, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). W uzasadnieniu podał, że [...] A. T. pełnił służbę wojskową do 2003 r., ostatnio na stanowisku służbowym [...] w [...] – stopień etatowy: [...]. Wobec prowadzonej restrukturyzacji Sił Zbrojnych RP i związanym z tym procesem znacznego ograniczenia liczby stanowisk służbowych, w szczególności przewidzianych dla oficerów, rozformowanej jednostki wojskowej, w której służbę ostatnio pełnił [...] A. T. i brakiem możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy pragmatycznej oraz § 137 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział temu oficerowi stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i decyzję tę doręczono mu w dniu 22 kwietnia 2003 r.
Wnioskiem z dnia 10 września 2005 r. [...] A. T., działając przez swego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa – powołanej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., dotyczącej wypowiedzenia mu stosunku służbowego, zarzucając, że przy wydawaniu tej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem przed wypowiedzeniem stosunku służbowego żołnierza zawodowego, nie pełnił służby w jednostce wojskowej. Wyjaśnił, że jednostka organizacyjna – [...] w W., na bazie której wcześniej powołano w trybie ustawowym SP ZOZ – Samodzielny Publicznej Zakład Opieki Zdrowotnej – utraciła z tą chwilą charakter jednostki wojskowej. Dlatego też mógł on zostać zwolniony ze służby wojskowej, ale wyłącznie przy uprzednim zastosowaniu przepisów i na warunkach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. Nr 130, poz. 846 z późn. zm.).
Minister Obrony Narodowej zaskarżoną obecnie decyzją odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o wypowiedzeniu wnioskodawcy stosunku służbowego żołnierza zawodowego, bowiem organem założycielskim Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej – [...] w W., w którym ostatnio pełnił on służbę wojskową, był Minister Obrony Narodowej i SP ZOZ funkcjonował jako samodzielna jednostka wojskowa, wchodząca w skład Sił Zbrojnych RP. Wobec tego, że jednostka ta została rozformowana i brak było możliwości wyznaczenia tego oficera na inne stanowisko służbowe, wypowiedzenie mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 obowiązującej wówczas ustawy pragmatycznej, było uzasadnione i nie może stanowić podstawy do zastosowania sankcji nieważności tej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik [...] A. T. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., a w uzasadnieniu powtórzył zarzuty jakie powołał we wniosku z dnia 10 września 2005 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] dotyczącej wypowiedzenia A. T. stosunku służbowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę pełnomocnika [...] A. T. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezspornym jest w sprawie, że podstawę materialnoprawną wypowiedzenia [...] A. T. stosunku służbowego – decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. – stanowi przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.).
Z treści tego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby organy wojskowe mogły dokonać wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego, a mianowicie:
- 1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy.
- 2) brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe.
Poza sporem pozostaje również, że [...] A. T. pełnił służbę wojskową ostatnio na stanowisku służbowym [...] w [...] w W. Sąd ustalił, że szpital ten posiadał odrębny etat jednostki wojskowej nr [...] "Wykaz stanowisk służbowych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej, przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych", który określał strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w jednostce wojskowej, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce wojskowej. Szpital ten posługiwał się pieczęcią z numerem jednostki wojskowej oraz godłem RP. Spełnione więc zostały wymogi określone w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 z późn. zm.), aby szpital ten uznać za odrębną, samodzielną jednostkę wojskową.
Sąd uznał więc za nietrafny zarzut pełnomocnika skarżącego, że w chwili wypowiedzenia stosunku służbowego temu oficerowi, szpital ten nie był jednostką wojskową.
Niewątpliwie zasadnicza przesłanka z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, polegająca na rozformowaniu [...] w W. została spełniona, co wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o rozformowaniu tej jednostki wojskowej.
Zatem brak jest podstaw do kwestionowania zasady wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu oficerowi, a mianowicie prawnego i faktycznego rozformowania [...] w W., bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z rzeczywistego rozformowania jednostki wojskowej, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej pod warunkiem, że druga przesłanka z tego przepisu, a mianowicie brak możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko została spełniona.
Zdaniem Sądu, organy wojskowe w sposób należyty wykazały w postępowaniu administracyjnym, że istotnie brak było możliwości wyznaczenia [...] A. T. na inne stanowisko służbowe.
Jak wynika z dokumentów kadrowych i analiz ówczesnej sytuacji kadrowej w Siłach Zbrojnych, to bezskutecznie poszukiwano możliwości wykorzystania skarżącego na innych stanowiskach odpowiadających jego kwalifikacjom oraz parametrom dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska.
Ze skarżącym przeprowadzono rozmowy kadrowe i poinformowano o konieczności dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego.
Jeśli zatem organy wojskowe wykazały w należyty sposób spełnienie przesłanek z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego.
Dlatego też Sąd uznał, że Minister Obrony Narodowej w sposób prawidłowy ocenił stan faktyczny i prawny w zaskarżonych decyzjach, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji, którą wypowiedziano skarżącemu oficerowi stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i w związku z tym, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.