Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 413/19, w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie:
- 1. zobowiązał Miejski Zakład Oczyszczania w [...] z siedzibą w [...] do rozpatrzenia punktu 1 i 3 wniosku skarżącego J. M.z dnia [...] kwietnia 2019 r.o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
- 2. stwierdził, że Miejski Zakład Oczyszczania w [...] z siedzibą w [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu punktu 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r.;
- 3. stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 i 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
- 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie;
- 5. zasądził od Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
J. M., reprezentowany przez [...] P. Z., w dniu [...] marca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] z siedzibą w [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny. W uzasadnienie skargi pełnomocnik Skarżącego wskazał, że organ nie udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącego oraz ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne w postaci braku wskazania numeru PESEL Skarżącego oraz braku uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącego podała numer PESEL Skarżącego, nie przedstawiła jednak dokumentu potwierdzającego wezwanie przez Skarżącego organu do wykonania wyroku Sądu lub też wezwania organu do załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Nadto, stosownie do przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pomimo powołania w skardze przepisów art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a., Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 413/19, który to wyrok również został powołany w treści skargi, a nie bezczynność organu, co do której Sąd wypowiedział się już w ww. wyroku. Zatem oceniając skuteczność wniesienia skargi do Sądu należało zbadać czy spełnia ona wszystkie wymogi formalne skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego. Tymczasem z informacji pełnomocnika organu, nie zanegowanych przez pełnomocnika Skarżącego, wynika, że Skarżący nie wezwał organu do wykonania wyroku z 2 października 2019 r. stosownie do dyspozycji wynikającej z treści cytowanego art. 154 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 § 1p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, a o zwrocie wpisu – na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.