Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), § 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), w dniu [...] lipca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą zwolnił z dniem 31 marca 2010 r. S. S. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejna kadencję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić ze służby w związku z niewyznaczeniem go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
S. S. pełnił zawodową służbę wojskową z okresem kadencji do dnia 30 września 2009 r. Minister Obrony Narodowej w indywidualnej prognozie przebiegu służby ww. określił jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Trwający w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej proces zmian organizacyjno – etatowych powoduje, między innymi, zmniejszenie ilości stanowisk służbowych przeznaczonych dla oficerów. Oficerowie, którzy tracą stanowiska służbowe są zwalniani z zawodowej służby wojskowej lub przenoszeni do rezerwy kadrowej w związku z planowanym wyznaczeniem na inne stanowiska służbowe. W głównej mierze dotyczy to oficerów, którzy nie posiadają pełnej wysługi emerytalnej. Zachodzi bowiem konieczność w pierwszej kolejności zagospodarowania oficerów pełniących służbę w rezerwie kadrowej oraz wyznaczenia na stanowiska służbowe oficerów powracających ze struktur międzynarodowych.
S. S. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podał, iż ocena jaką mu wystawili przełożeni z opiniowania służbowego jest bardzo dobra. W przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji skarżący wniósł o skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej do dnia 31 stycznia 2010 r.
Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą:
- 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 31 stycznia 2010 r.,
- 2) w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu zaskarżonej podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji poprzedzającej, jak również przyczyny uwzględnienia wniosku skarżącego o skrócenie okresu wypowiedzenia.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj.;
- 1) art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, w sytuacji gdy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji (decyzja Ministra Obrony Narodowej nr 1157 pkt 4 z dnia 23 lipca 2009 r. została utrzymana w mocy decyzją tego organu nr 965 z dnia 14 października 2009 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 130 § 2 Kpa, nie podlegała wykonaniu);
- 2) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), poprzez nierówne i dyskryminujące potraktowanie skarżącego z uwagi na wiek.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma więc charakter uznaniowy.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Tym samym zaistniała przesłanka określona w powyżej przytoczonym przepisie. Oznacza to, iż organ mógł wydać decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej i z uprawnienia tego organ skorzystał. Należy przy tym podkreślić, iż fakt, że skarżący w sporządzonej opinii okresowej uzyskał ocenę bardzo dobrą nie ma wpływu na prawo organu do wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy.
Dodać należy również, że zaskarżona decyzja została przez organ wystarczająco uzasadniona, stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 Kpa. Przedstawiona argumentacja jest przekonywująca. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż suwerennym prawem organu jest kształtowanie polityki kadrowej, a Sąd w uprawnienie to nie może ingerować.
Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, jak również wskazanych w skardze przepisów ustawy zasadniczej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.