Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2009 r. nr [...], którą to decyzją – na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. w przedmiocie zwolnienia S. K. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek osiągnięcia ustawowej granicy wieku.
W motywach uzasadnienia organ podał, że S. K. został w 1995 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek osiągnięcia ustawowej granicy wieku, na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r.
S. K. nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia środka zaskarżenia, a po upływie blisko 2 lat od zwolnienia wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o zwolnieniu ze służby.
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., utrzymaną w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] września 1998 r., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej kwestionowanej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 1999 r. (sygn. akt II SA 1616/98) oddalił skargę S. K. Po 10 latach, wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. S. K. wystąpił ponownie do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. (o zwolnieniu ze służby i przeniesieniu do rezerwy).
Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji organ wskazał, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zwolnieniowej wypowiedział się już NSA w wyroku z dnia 18 lutego 1999 r. Podniósł również, że przedmiotowa sprawa z uwagi na powagę rzeczy osądzonej zamyka organowi drogę do ponownego badania ostatecznej decyzji w przedmiocie zwolnienia S. K. z zawodowej służby wojskowej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. K. do tutejszego Sądu.
Wnosząc ponownie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. (decyzji o zwolnieniu go ze służby wojskowej), skarżący podniósł szereg argumentów dotyczących nieprawidłowego wydania tej decyzji.
W przedmiocie zaskarżonej decyzji podniósł, że decyzja winna być wydana wyłącznie przez Ministra Obrony Narodowej, a nie przez C. P. Powołując się na przepisy konstytucji RP – art. 178, 45, 77, skarżący wniósł o rozpoznanie skargi.
W odpowiedzi na skargę (k-47) Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że stosownie do art. 170 i art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (powaga rzeczy osądzonej), należało na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie bezsporne jest, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, to jest decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...] toczyło się postępowanie administracyjne, które następnie poddane zostało kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1616/98, oddalił skargę S. K. (k-21-25 akt adm.) na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 1998 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Trafnie zatem organ stwierdził, że ponowne żądanie weryfikacji decyzji zwolnieniowej w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenia nieważności) jest niedopuszczalne z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.
Res iudicata (powaga rzeczy osądzonej) oznacza, że nie można wszczynać postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej na drodze sądowej. Zasadnie zatem organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Ministra Obrony Narodowej w dniu [...] grudnia 1995 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej, albowiem tożsame postępowanie już się wcześniej toczyło się przed sądem i wyrokiem NSA z dnia 18 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1616/98 zostało zweryfikowane.
Podzielić należało też pogląd organu, iż wydany w tożsamej sprawie wyrok NSA wiązał organ – art. 178, 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Niewątpliwie więc ostateczność decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wywołała taki skutek, że zamknęła organowi możliwość wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie tj. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej. Dlatego też zasadnie organ, na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze a dotyczącego podpisania decyzji przez C. P. (a nie przez ministra), stwierdzić należy, iż decyzję wydał Minister Obrony Narodowej a w jego imieniu, działając z upoważnienia Ministra podpisał ją Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Podpisanie decyzji przez Sekretarza Stanu z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej nie oznacza, że decyzji powyższej nie wydał Minister.
W aktach sprawy znajduje się upoważnienie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2007 r. podpisane przez Ministra Obrony Narodowej B. K., wydane na podstawie art. 268a k.p.a., z którego wynika, że Minister upoważnia Sekretarza Stanu w MON m.in. do: dokonywania wypowiedzeń stosunku służbowego przez organ wojskowy, zwalniania z zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, że zarzut nieprawidłowego wydania (podpisania) decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.