Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. znak: [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., wydaną na podstawie art. 17 ust. 1, 2 w związku z art. 18 ust. 1, 2 oraz art. 13 ust. 6 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyznającą J. P. świadczenie finansowe na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego od dnia [...] lutego 2002 r. do dnia [...] lutego 2002 r. W uzasadnieniu podał, że przyznano J. P. świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...] nr [...] za okres od [...] listopada 2001 r. do [...] stycznia 2002 r. – decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P. z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r. uchylił powołaną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P., ale tylko w tej części, w której organ ten nie orzekł o prawie J. P. do świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu tego lokalu za czas począwszy od [...] lutego 2002 r.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w P. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. przydzielił J. P. osobną kwaterę stałą w P. na os. [...] m. [...] i decyzja ta stała się prawomocna [...] lutego 2002 r. Dlatego też zaskarżoną decyzją przyznano J. P. świadczenie finansowe na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...] nr [...], za pozostały okres od [...] do [...] lutego 2002 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przez organ I i II instancji przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Podniósł, że domagał się zapłaty kwoty [...] złotych, jaką wydatkował na najem mieszkania przy ul. [...] w miesiącu lutym. Z mieszkania tego musiał bowiem korzystać do czasu przeprowadzenia się do kwatery stałej na os. [...], a kwaterę tę otrzymał dopiero [...] lutego 2002 r. Tak późne wydanie mu tej kwatery stałej było spowodowane opieszałością pracowników organu. Organ I, jak i II instancji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji tych kwestii w ogóle nie uwzględnił.
W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodność z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę p. J. P. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że organy pierwszej i drugiej instancji, podejmując zaskarżone decyzje, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podejmując bowiem zaskarżone decyzje, organy zobowiązane były do przestrzegania procedury administracyjnej.
Powinny więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Były zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musiały wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
W niniejszej sprawie organy pierwszej i drugiej instancji dopuściły się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji. Sprowadzają się one wyłącznie do przytoczenia okoliczności faktycznych, które w ich ocenie wpłynęły na przyznanie skarżącemu świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu mieszkania przy ul. [...] w P., za okres od [...] do [...] lutego 2002 r., nie wspominają natomiast o tych, które mogły stanowić podstawę do przyznania mu tego świadczenia za cały miesiąc luty 2002 r.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w P. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. przyznał J. P. osobną kwaterę stałą na os. [...] m. [...] w P. i w tym samym dniu decyzję tę doręczono skarżącemu. Bezspornym jest również to, że J. P. nie złożył odwołania od powyższej decyzji o przyznaniu mu kwatery stałej i po upływie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, decyzja ta z dniem [...] lutego stała się ostateczna.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] przysługiwało do chwili, gdy decyzja o przyznaniu J. P. kwatery stałej na os. [...] stała się ostateczna. Powyższe stwierdzenie nie znajduje właściwego odniesienia do całokształtu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Skarżący wielokrotnie, bezskutecznie podnosił, że mimo otrzymania decyzji o przydziale kwatery stałej i uprawomocnienia się tej decyzji z dniem [...] lutego 2002 r., kwaterę tę wydano mu w faktyczne użytkowanie dopiero [...] lutego 2002 r. i to z przyczyn zależnych wyłącznie od Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P. Zmuszony więc był mieszkać w wynajmowanym mieszkaniu przy ul. [...] jeszcze w miesiącu lutym. Fakt ten jest istotny i w ocenie Sądu, jeżeli się potwierdzi, nie może pozostać bez znaczenia dla wyniku rozstrzygania tej sprawy.
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić uzasadnione podstawy do uwzględnienia skargi, uchylenia zaskarżonych decyzji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oraz art. 152 tej ustawy, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji.