Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] orzekającą o utracie przez A.Z. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A.Z. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...] lipca 2012 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] orzekł o uznaniu strony z dniem [...] lipca 2012 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez A.Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2014 r. z powodu braku zameldowania stałego lub czasowego na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w [...].
Od powyższej decyzji A.Z. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie. Wyjaśniła, że pomimo wymeldowania z miejsca stałego pobytu przebywała w nim do końca września 2014 r. Dopiero w dniu [...] października 2014 r. sprzedała mieszkanie, na dowód czego załączyła kserokopię aktu notarialnego oraz terminarza klienta urzędu pracy.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
Z akt sprawy wynika, że A.Z. dokonała zameldowania na pobyt czasowy w powiecie [...] od dnia [...] marca 2014 r., a następnie z dniem [...] maja 2014 r. wymeldowała się z pobytu stałego z powiatu [...]. Tak więc z dniem wymeldowania z miejsca pobytu stałego bezrobotna posiadała miejsce zameldowania czasowego poza terenem działania Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. W tej sytuacji z dniem [...] maja 2014 r. strona przestała spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] i bez znaczenia pozostaje przebywanie A.Z. w miejscu stałego pobytu po wymeldowaniu.
Jednocześnie organ podkreślił, że strona została pouczona o obowiązkach oraz warunkach zachowania statusu bezrobotnego, czego dowodem jest własnoręczny podpis bezrobotnej złożony w dniu [...] lipca 2012 r. na druku "Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy".
A.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...], w której wskazała, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem, podnosząc, że organ błędnie ustalił datę pozbawienia jej prawa statusu osoby bezrobotnej, czym naraził na utratę bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, z których w tym okresie korzystała.
Skarżąca podała, że zgodnie z art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek powiadomić urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, o zmianie miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. W jej ocenie, jeżeli ustawa wprost nie określa miejsca zameldowania (stałe czy czasowe) należy je interpretować na korzyść strony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana wedle tych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej, w tym kwestie dotyczące orzekania o utracie tego statusu przez osobę bezrobotną uregulowana została w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.).
Podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, za bezrobotnego należy uznać osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Z brzmienia wymienionego powyżej przepisu wynika, że zasadniczą przesłanką warunkującą legitymowanie się przymiotem bezrobotnego jest zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy, którego właściwość wyznacza miejsce stałego lub czasowego zameldowania danej osoby. Nie budzi zatem wątpliwości, że dokonana przez skarżącą zmiana miejsca zameldowania jest zdarzeniem rzutującym w sposób bezpośredni zarówno na posiadanie spornego statusu, jak i na prawo do pobierania związanych z nim świadczeń.
Ustawodawca wprowadził stosowne uregulowania odnoszące się do sytuacji, w której zmiana taka następuje, tj. w art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określił, że w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.
Zgodnie z treścią § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299), osoba zarejestrowana jako bezrobotny, która zamierza zmienić miejsce zamieszkania, w przypadku gdy skutkuje to zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy, informuje: 1) osobiście albo, 2) za pośrednictwem formularza elektronicznego, udostępnionego w sposób określony w § 2 ust. 1 pkt 2 – powiatowy urząd pracy właściwy dla jej dotychczasowego miejsca zamieszkania o terminie tej zmiany i składa wniosek o przesłanie danych zgromadzonych w jej karcie rejestracyjnej oraz kopii dokumentów zgromadzonych w postaci papierowej do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na planowane miejsce zamieszkania. Osoba, która zmieniła miejsce zamieszkania, o którym mowa w ust. 1, zgłasza się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla aktualnego miejsca zamieszkania w terminie do 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.
Z wymienionych przepisów wynika, że osoba bezrobotna traci status bezrobotnego, gdy nie powiadomi o zmianie miejsca zamieszkania urzędu pracy, w którym jest zarejestrowana oraz urzędu pracy właściwego dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.
Należy zaznaczyć, że w wymienionych przepisach ustawodawca używa nieprecyzyjnie pojęć "zamieszkanie" i "zameldowanie" utożsamiając te pojęcia i używając ich zamiennie. Dla ustalenia przesłanek utraty statusu bezrobotnego istotne znaczenie ma jednak określenie terminu 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, co wynika z treści art. 73 ust. 2a ustawy.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że A.Z. nie zachowała 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a powołanej ustawy, choć została prawidłowo pouczona o obowiązkach i warunkach zachowania statusu bezrobotnego, o czym świadczy jej własnoręczny podpis złożony w dniu [...] lipca 2012 r. na druku "Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy". Organy administracji błędnie jednak określiły datę utraty przez skarżącą statusu bezrobotnego na dzień [...] maja 2014 r., tj. dzień wymeldowania z ul. [...] w [...]. Bezrobotny ma bowiem 14 dni od dnia zmiany zameldowania na powiadomienie o tym urzędu pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić dopiero po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach: z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 270/10 oraz z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 818/11, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 170/09 - dostępne w bazie orzeczeń www. nsa.gov.pl). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tych orzeczeniach.
W przedmiotowej sprawie A.Z. wymeldowała się z dotychczasowego miejsca pobytu w dniu [...] maja 2014 r. i od tego dnia zaczął biec 14-dniowy termin do powiadomienia o tym fakcie urzędu pracy. Dopiero po upływie tego terminu można uznać, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a ustawy, tj. po upływie 14-dniowego terminu w rozumieniu art. 73 ust. 2a ustawy. W ocenie Sądu organy administracji naruszyły w tym zakresie przepisy prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a w związku z art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym zarzut nieprawidłowego oznaczenia daty utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej należało uznać za zasadny.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny rozważyć wydanie decyzji w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez A.Z. określając prawidłową datę utraty tego statusu uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w treści niniejszego wyroku.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. W oparciu o art. 152 tej ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.