Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 120/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku W.W. o wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony Zarząd Dzielnicy [...] - działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr z 2016 r., poz. 420 i 1 1794 oraz z 2017 r., poz. 12429) oraz § 24 ust. 1 w związku z § 4 i § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/ 1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) - odmówił zakwalifikowania W.W. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na licie osób oczekujących na najem lokalu (§ 1 zaskarżonej uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie owej uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały), zaś nadzór nad wykonaniem uchwały - Członkowi Zarządu Dzielnicy [...] sprawującemu zwierzchni nadzór nad Wydziałem Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 ust. 2 uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3 zaskarżonej uchwały).

Zaskarżona uchwała została podjęta w następującym stanie faktycznym.

W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku z dnia [...] marca 2018 r., a także po uzyskaniu stosownej opinii Komisji Mieszkaniowej Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2018 r., Zarząd Dzielnicy [...] (dalej także: "organ") - działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr z 2016 r., poz. 420 i 1 1794 oraz z 2017 r., poz. 12429) oraz § 24 ust. 1 w związku z § 4 i § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/ 1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.) - odmówił W.W. wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na licie osób oczekujących na najem lokalu(§ 1 zaskarżonej uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie owej uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla [...] (§ 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały), zaś nadzór nad wykonaniem uchwały - Członkowi Zarządu [...] sprawującemu zwierzchni nadzór nad Wydziałem Zasobów Lokalowych dla [...] (§ 2 ust. 2 uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3 zaskarżonej uchwały).

W uzasadnieniu wydanej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] wskazał, iż skarżąca W.W. mieszka w lokalu własnościowym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ zauważył, że razem ze skarżącą we skazanym lokalu mieszkają również dzieci skarżącej, tj. syn i córka, z czego córka posiada własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu. Organ stwierdził, że wspomniany lokal składa się z 1 (jednego) pokoju i kuchni o powierzchni mieszkalnej 20,10 m2 i powierzchni użytkowej 41,20 m2. W tej sytuacji, organ zauważył, iż na jedną osobę zamieszkująca w przedmiotowym lokalu przypada 6,70 m2 powierzchni mieszkalnej.

Ponadto, Zarząd Dzielnicy [...] wskazał, iż w dniu składania wniosku skarżąca była zameldowana na pobyt stały w miejscowości S., ul. [...], powiat [...]. Organ podniósł, że złożony wniosek skarżącej nie był kompletny (m. in. brak było informacji o warunkach mieszkaniowych wnioskodawcy w poprzednim miejscu zamieszkania). W związku z tym, organ skierował pod wskazany przez skarżącą adres pismo informujące o konieczności uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Dodatkowo, organ wskazał, że w piśmie tym skarżąca została poinformowana, iż zgodnie z § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze. zm.) odmowa złożenia wspomnianych dokumentów może stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania. W ślad za tym, organ podniósł, że skarżąca tylko częściowo uzupełniła wymagane dokumenty, zaś do dnia wydania zaskarżonej uchwały skarżąca nie uzupełniła wniosku o wszystkie wymagane informacje dotyczące warunków mieszkaniowych w poprzednich miejscach zamieszkania.

Zarząd Dzielnicy [...] zauważył, że dochód na jedną osobę, w okresie ostatnich 6 miesięcy, poprzedzających datę złożenia wniosku wynosi 506,05 złotych, gdy tymczasem - jak podniósł organ - obowiązujące w dniu złożenia wniosku kryterium dochodowe w gospodarstwie jednoosobowym wynosiło 2.265,56 złotych.

Mając na względzie powyższe ustalenia Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził w uzasadnieniu uchwały, że skarżąca nie spełnia kryterium metrażowego określonego w § 4 pkt 1 cyt. uchwały Nr LVIIl/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Ponadto, organ stwierdził, że nie jest możliwe poddanie wnikliwej analizie warunków mieszkaniowych skarżącej w poprzednim miejscu zamieszkania, albowiem skarżąca do dnia wydania uchwały nie dostarczyła wymaganych informacji i dokumentów. Organ wskazał tymczasem, że zgodnie z § 22 ust. 5 cyt. uchwały Nr LVIIl/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów może stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

W piśmie z dnia [...] września 2019 r., Wydział Zasobów Lokalowych dla [...] poinformował skarżącą, że Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2018 r. odmówił zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia jej na liście oczekujących na najem lokalu.

W uzasadnieniu Wydział Zasobów Lokalowych dla [...], powołując się zarówno na § 4, jak i § 22 ust. 5 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia z dnia 9 lipca 2009 r. - podniósł, iż skarżąca nie spełniła kryterium metrażowego, określonego w § 4 pkt 1 wspomnianej uchwały Rady [...], a ponadto stwierdził, że nie jest możliwe poddanie wnikliwej analizie warunków mieszkaniowych skarżącej w poprzednim miejscu zamieszkania, wobec czego Zarząd Dzielnicy [...] uznał za zasadne odmówić zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia strony skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżąca W.W., reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie odmowy zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale:

1. 1) naruszenie § 4 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków do zakwalifikowania jej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, podczas gdy skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji lokalowej;
2. 2) naruszenie § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy sytuacja zdrowotna jak i rodzinna skarżącej uzasadnia zastosowanie tego przepisu;
3. 3) naruszenie § 22 ust. 2 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - poprzez jego błędne zastosowanie i badanie sytuacji lokalowej skarżącej w Suchedniowie, podczas gdy skarżąca nie zamieszkuje tam ok. 8 lat, tj. od czasu rozwodu ze swoim mężem i analiza ta pozostaje bez znaczenia dla rozpoznania wniosku skarżącej; niemniej skarżąca przedstawiła dokumenty dotyczące tego lokalu i wyjaśniła, że jej były maż związał się z inną kobietą i nie może wspólnie z nim zamieszkiwać;
4. 4) naruszenie § 22 ust 2 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - poprzez nieuwzględnienie wszystkich informacji zgromadzonych w sprawie dotyczącej sytuacji lokalowej w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...], w tym informacji dotyczącej planowanego ślubu właścicielki lokalu i braku możliwości dalszego zamieszkiwania w tym lokalu przez skarżącą;
5. 5) naruszenie art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie skarżącej prawa najmu lokalu z zasobu gminnego, podczas gdy spełnia ona wszystkie warunki do przyznania jej tego prawa;
6. 6) naruszenie zasad postępowania administracyjnego i działania władzy publicznej wynikających z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania, naruszenie zasady dążenia do prawy obiektywnej oraz naruszenia zaufania do władzy publicznej, poprzez pominięcie istotnych w sprawie informacji (dotyczących zamiarów córki - planowanego zawarcia związku małżeńskiego, a także wymogów zdrowotnych skarżącej, których obecny lokal nie spełnia), a także powołania się na informacje dla sprawy nieistotne (dotyczące zamieszkania w S.).

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, iż § 4 cyt. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w żaden sposób nie stanowi, że przesłanki wymienione w pkt 1 i 2 muszą być spełnione łącznie. W ocenie strony skarżącej, należy zatem przyjąć, że wystarczy, że skarżąca spełnia jedną z tych przesłanek. Skarżąca zauważyła jednak, że nawet, gdy przesłanki te musiały być spełnione łącznie, to organ zobowiązany był przeprowadzić dokładne postępowanie wyjaśniające zarówno aktualną sytuację lokalową wnioskodawcy, jak i uwzględniające pełną sytuację strony wnioskującej.

Według skarżącej, niedopuszczalne jest oparcie rozstrzygnięcia organu wyłącznie na wybranych informacjach zebranych w toku postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła, że podczas oceny wniosku organ nie uwzględnił istotnych okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą we wniosku. Strona skarżąca wskazała, że jej córka, będąca właścicielką lokalu, jest obecnie zaręczona i planuje założenie własnej rodziny, zaś wyraziła zgodę na przyjęcie skarżącej (matki) do swojego mieszkania wyłącznie tymczasowo. Skarżąca podniosła, że jej córka w swoim lokalu chce zamieszkać wspólnie z przyszłym mężem, z którym planuje mieć dzieci. Taki stan faktyczny, w ocenie skarżącej, powinien być wzięty pod uwagę przez organ, gdyż są to okoliczności będące wynikiem normalnego toku życia i podstawowym prawem człowieka.

Ponadto, strona skarżąca z ostrożności wskazała na przepis § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009, który wyłącza konieczność spełnienia przesłanki wynikającej z § 4 pkt 1 tejże uchwały, w przypadku wystąpienia po stronie wnioskodawcy sytuacji zdrowotnej, powodującej specjalne wymagania mieszkaniowe.

W związku z powyższym, skarżąca wskazała, że omyłkowo nie oznaczyła w pkt. 13 wniosku sytuacji zdrowotnej, ale podniosła, iż opisała ją w pkt 14. Oznacza to, w opinii skarżące, że organ - zgodnie zasadą dążenia do prawdy obiektywnej - był zobowiązany wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku i wyjaśnienia swojej sytuacji zdrowotnej lub przedstawienia dokumentacji, co umożliwiłoby rozważenie zastosowania § 5 ust. 2 pkt 3 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009. Skarżąca zarzuciła, że organ całkowicie pominął jednak powyższe oświadczenie zawarte w uzasadnieniu wniosku i nie dążył do wyjaśnienia sytuacji zdrowotnej skarżącej, co należy uznać za istotne naruszenie, skutkujące nieważnością zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutu organu dotyczącego nieprzedstawienia dokumentacji dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] w S., strona skarżąca wskazała, że nie zamieszkuje tam od około 8 lat, a okoliczność ta jasno wynika ze złożonych przez skarżącą oświadczeń i dokumentów. Skarżąca wskazała przy tym na pismo z dnia [...] kwietnia 2018 r., w którym wskazała, że "Odnosząc się do wniosku złożonego 08.03.2018 wyjaśniam, że w grudniu 2010 r. zostałam bez dachu nad głową. Mój były mąż związał się z inną kobietą, więc ja im przeszkadzałam. Od tego czasu pomieszkuję u rodziny i znajomych i oczywiście dzieci". Skarżąca zarzuciła, że organ pominął jednak to oświadczenie, nie uwzględniając tych przesłanek oraz ignorując zamiary córki skarżącej odnośnie planów małżeńskich i założenia rodziny.

Ponadto, skarżąca podniosła, iż podjęła próbę uzyskania dokumentów, do których była wzywana, lecz udało jej się zebrać jedynie część dokumentów, albowiem praktycznie nie utrzymuje kontaktów z byłym mężem i jego rodziną.

Skarżąca podniosła, że jest nadal zameldowana pod adresem: ul. [...] w S., ale jedynie z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania po rozwodzie, w którym mogłaby zostać zameldowana.

Jednocześnie, skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że mając na uwadze powoływanie się przez organ na przepis § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/ 1751 /2009, należy uznać, że jest to całkowicie bezzasadne, albowiem jako poprzednie miejsce zamieszkania należy w przypadku skarżącej rozumieć lokal przy ul. [...] w [...]. Skarżąca stwierdziła, że próba analizowania warunków mieszkaniowych w miejscu zamieszkania skarżącej sprzed 8 lat, jest całkowicie nieuzasadnione i bezcelowe. W ocenie strony skarżącej, analizowanie tego, jakie warunki mieszkaniowe skarżąca miała przed rozwodem, pozostaje bez najmniejszego znaczenia dla rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa do lokalu z zasobu [...]. Zdaniem skarżącej, bez znaczenia pozostaje również fakt, że skarżąca nadal jest zameldowana w Suchedniowie, gdyż adres zameldowania nie jest w tej sytuacji tożsamy z adresem zamieszkania. Ponadto, skarżąca wskazała, że podjęła staż w Warszawie, tutaj zamierza się ustatkować i pomóc w przyszłości swoim dzieciom i opiekować się wnukami.

W związku z powyższym, skarżąca - powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2181/12, jak i na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/WA 1280/17 - uznała, że Zarząd Dzielnicy [...], wyjaśniając sprawę, naruszył obowiązek właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego interesu skarżącej.

Konkludując, strona skarżąca zarzuciła, iż organ nie może powoływać się na niespełnienie przesłanki w § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009, pomijając przy tym istotne okoliczności w sprawie. Skarżąca uznała, że organ nie sprostał zasadom postępowania i w sposób ewidentny je naruszył, nie dążąc do prawdy obiektywnej, a także pomijając istotne informacje o stanie zdrowia skarżącej oraz sytuacji rodzinnej ("[...]") jej córki i syna, obecnie wspólnie zamieszkujących w lokalu przy ul. [...].

Tymczasem, jak uznała skarżąca, dopiero właściwe przeprowadzenie postępowania i poczynienie właściwych ustaleń pozwoli organowi podjąć prawidłowe rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wskazał, iż skarżąca została powiadomiona o konieczności dostarczenia zaświadczeń z poprzedniego miejsca zamieszkania, lecz skarżąca nie uzupełniła wszystkich wymaganych informacji pozwalających na ustalenie warunków mieszkaniowych wnioskodawczyni w poprzednich miejscach zamieszkania. W tej sytuacji, organ uznał, że nie było możliwe poddanie wnikliwej analizie warunków mieszkaniowych skarżącej w poprzednich miejscach zamieszkania.

Ponadto, Zarząd Dzielnicy [...] uznał, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie jest prawdą, jakoby organ dokonał niewłaściwej analizy wniosku, skoro w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały opisano ustalony stan faktyczny dotyczący warunków mieszkaniowych wnioskodawczyni i na jego podstawie uznano, że skarżąca nie pozostaje "w trudnych warunkach mieszkaniowych", w rozumieniu przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009r.

Na marginesie, organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 2 ww. uchwały Rady m.st. Warszawy, organy dzielnic, realizując postanowienia uchwały, winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej m.st. Warszawy. Organ wskazał, że w związku z faktem, iż zasób mieszkaniowy m.st. Warszawy jest ograniczony, zaś na najem lokalu w Dzielnicy [...] oczekuje kilkaset gospodarstw domowych, organ jako priorytetowe bierze pod uwagę racjonalne gospodarowanie posiadanym zasobem lokali.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w skardze - zarzuciła, że organ nie przeprowadził szczegółowego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca podniosła ponadto, że § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 w żaden sposób nie stanowi, że przesłanki wymienione w pkt 1 i 2 muszą być spełnione łącznie. Strona skarżąca zarzuciła, że jej sytuacja nie została w sposób dostateczny wyjaśniona, pomimo, że organ miał obowiązek zbadać jej aktualną sytuację, zamiast wyjaśniać sytuację sprzed wielu lat, pomimo, że nie ma to żadnego wpływu na przesłanki rozpoznania wniosku.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła organowi, iż nie skorzystał on z przysługujących mu uprawnień i narzędzi, które pomogłyby ustalić powyższe okoliczności. Dodatkowo, skarżąca wskazał, że organ zaniechał również ustalenia, czy skarżąca może w dalszym ciągu zamieszkiwać w lokalu swojej córki, co zostało podkreślone w skardze, jako niemożliwe. Odnosząc się z kolei do przepisu § 4 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy, skarżąca stwierdziła, że kryterium to należy odnosić do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, a odnosząc się do przedmiotowej sprawy skarżąca stwierdziła, że organ nie uwzględnił i nie zbadał, jakie są zamiary właściciela lokalu, a także, czy wyraża on zgodę na dalsze zamieszkiwanie skarżącej. Skarżąca wskazała także, że organ pominął sytuację zdrowotną skarżącej, pomimo, iż ma to istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W.W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2018 r. odmawiająca zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia jej na licie osób oczekujących na najem lokalu - nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, a także, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W tej sytuacji, z uwagi na pojawiające się w podobnych sprawach zarzuty dotyczące braku kognicji sądu administracyjnego w rozstrzyganiu tego typu sporów, co objęty analizowaną skargą, rozpatrując ex officio ten problem, wskazać należy, że - jeśli chodzi o właściwość rzeczową (kognicję) sądów administracyjnych w sprawach skarg na uchwały zarządów dzielnic [...] odmawiających wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na licie osób oczekujących na najem lokalu zasobu [...], kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych.

I tak, należy zauważyć, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, NSA wyraźnie uznał, że uchwała zarządu dzielnicy [...], odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wydanej uchwały NSA stwierdził, że tego rodzaju rozstrzygnięcie nie jest załatwieniem sprawy cywilnej, ale rozstrzygnięciem w sprawie z zakresu administracji publicznej podjętym przez organ dzielnicy, a więc aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Powyższe stanowisko składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało zaakceptowane zarówno w dotychczasowej judykaturze, jak i poglądach doktryny.

W tej sytuacji, uznać należy, iż nie ma najmniejszych wątpliwości formalnoprawnych, że skarga dotycząca spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2018 r. podlega kognicji (właściwości) sądu administracyjnego.

Natomiast, jeśli chodzi o kwestię spełnienia przez skarżącą warunków formalnych do wniesienia skargi, wskazać należy, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia z dnia [...] września 2018 r. została skarżącej doręczona. Następnie, strona wniosła skargę do Sądu na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w dniu [...] grudnia 2018 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Niezależnie jednak od powyższego, należy wyraźnie zauważyć, że jeśli chodzi o charakter spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r. odmawiającej zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu zasobu [...], to uznać należy, iż jest ona innym, niż prawo miejscowe, aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego (vide: powołana wyżej uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08). Skoro zatem zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., to - na mocy wyłączenia z art. 52 § 4 p.p.s.a. - 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., nie ma w sprawie niniejszej zastosowania.

W rozpatrywanej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), zgodnie z którym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4).

Powyższe przepisy ustawy o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiążą wniesienia skargi z terminem do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być skuteczne. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu (vide: m.in. uchwała NSA z dnia 7 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, LEX nr 260435).

Tym samym, uznać należy, że terminy, o których mowa w art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, odnoszą się do organu załatwiającego sprawę, a nie do strony, która zamierza wystąpić z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zatem jedynym wiążącym terminem jest 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a.) i jak już zaznaczono powyżej, termin ten został przez skarżącą dochowany, co oznacza, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenie na licie osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.

Ponadto, w ocenie Sądu, oczywiste jest to, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenie na licie osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], jak każde postępowanie przed organami administracji publicznej, powinno odpowiadać regułom demokratycznego państwa prawnego, wynikającym z przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy została wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Z art. 21 ust. 3 pkt 5 tej ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. W zaskarżonej uchwale tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków został określony w przepisach § 21-25 (dalsze przepisy normują czynności po zakwalifikowaniu do zawarcia umowy najmu). Tryb ten można skrótowo przedstawić, jako procedurę wszczynaną złożeniem wniosku i kończącą się zakwalifikowaniem lub odmową zakwalifikowania do zawarcia umowy. W trakcie postępowania ustaleniu podlegają okoliczności wynikające z przesłanek materialnych określonej sprawy (w tym przypadku zakwalifikowania do zamiany lokalu) oraz okoliczności mające związek z przesłankami materialnymi, wskazane w § 22 ust. 2 cyt. uchwały. Wniosek powinien być złożony wraz z oświadczeniami i dokumentami, o których mowa w § 22 ust.

1. Następnie, zgodnie z § 22 ust. 4 uchwały, wnioski, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji, o której mowa w § 21, do zaopiniowania. W myśl § 23 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy, Komisja opiniuje wniosek. Na podstawie zaś § 24 ust. 1 przedmiotowej uchwały Rady m.st. Warszawy, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16, wyraźnie wskazał, że z powołanych wyżej przepisów cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09).

Mając powyższe na względzie, uznać należy, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...], wydającego sporną uchwałę z dnia [...] września 2018 r., było zatem podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, wskazać należy, iż czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Zarząd Dzielnicy [...], wydając sporną uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2018 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów § 4 pkt 1 i § 22 ust. 5 w związku z § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, albowiem - wbrew zarzutom skargi - w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując zasadnie, iż skarżąca W.W. nie spełnia kryterium metrażowego, o którym mowa w przepisie § 4 pkt 1 cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., co dało podstawę do odmowy zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Zgodnie z § 22 ust. 2 uchwały lokalowej, przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy (pkt 1); zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela (pkt 2); posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 (pkt 3); rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu (pkt 4).

Dodatkowo, zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 5 uchwały lokalowej, w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, wnikliwej analizie należy poddać: warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania (lit. a) oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach (lit. b).

W ocenie Sądu organ dochował powyższych zasad, bowiem przeprowadził postępowanie wnikliwie, zgromadził w sposób kompletny materiał dowodowy, na który składają się wymagane § 22 ust. 1 oświadczenia i dokumenty, a następnie poddał go analizie, z której wyprowadził logiczne i poprawne wnioski.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż kwestia tego, czy skarżąca posiadała tytuł prawny do lokalu, czy też nie, nie miała zasadniczego znaczenia dla niniejszej sprawy. Okoliczność ta, w odróżnieniu od najmu lokalu socjalnego (§ 12 uchwały lokalowej), nie stanowiła bezpośredniej podstawy do odmowy, aczkolwiek musiała być wzięta przez organ pod uwagę, co wynika z regulacji § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały lokalowej. Jak wynika jednak z uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, negatywną przesłanką, jaka legła u podstaw odmowy było niespełnienie tzw. kryterium metrażowego (§ 4 pkt 1 uchwały lokalowej).

Końcowo podnieść należy, iż Sąd dostrzega trudną sytuację życiową i materialną skarżącej, jednakże jak to wyżej wyjaśniono, najem w omawianym trybie jest ściśle reglamentowany i ogranicza się wyłącznie do osób, które spełniają łącznie zarówno kryterium dochodowe, jak i metrażowe. Natomiast poszukiwanie w tym trybie "innego mieszkania", bez spełnienia omówionych warunków, nie może odnieść pozytywnego skutku.

Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] zasadnie wskazał, opierając się na właściwie zgromadzonych w sprawie dokumentach, iż skarżąca zamieszkuje, za zgodą córki, w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...], składającym się z 1 (jednego) pokoju oraz kuchni o powierzchni mieszkalnej 20,10 m2, zaś powierzchni całkowitej 41,20 m2. Jednocześnie, organ ustalając stan faktyczny na datę rozpatrywania sprawy, tj. na dzień [...] września 2018 r.., prawidłowo wziął pod uwagę udokumentowane zamieszkiwanie w tym lokalu 3 (trzech) osób. W związku z powyższym, organ słusznie przyjął, iż powierzchnia mieszkalna przypadająca na 1 osobę uprawnioną do zamieszkiwania w tym lokalu wynosiła 6,70 m2.

Stosownie do przepisu § 4 pkt 1 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Mając powyższe na względzie, uznać należy, że organ zasadnie odmówił udzielenia skarżącej pomocy mieszkaniowej, albowiem strona skarżąca nie spełniała kryterium metrażowego, a więc przesłanki przewidzianej w § 4 pkt 1 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. oraz nie uzupełniła wniosku o wszystkie wymagane informacje dotyczące warunków mieszkaniowych w poprzednich miejscach.

Podkreślić należy, iż już tylko literalna wykładnia wskazanej regulacji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przewidziany uchwałą lokalową najem adresowany jest do ograniczonego kręgu osób, znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej i socjalnej. W orzecznictwie podkreśla się również, że przesłanką ubiegania się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy może być tylko bezdomność, zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi bądź na powierzchni mieszkalnej nieprzekraczającej 6 m2, natomiast nie może być nią chęć poprawy warunków mieszkaniowych.

W ocenie Sądu, skarżącej nie sposób uznać za osobę spełniającą wskazane przesłanki. Nie jest ona bezdomna, bowiem zamieszkuje wraz z dziećmi mieszkaniu na podstawie ustnej umowy użyczenia, w którym na jedną osobę przypada 6,70 m2 powierzchni mieszkalnej. Nie wykazała również by mieszkanie to nie nadawało się na stały pobyt ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy nie można było stwierdzić, że podejmując zaskarżoną uchwałę organ naruszył prawo materialne.

Również przeprowadzone przez organ postępowanie było prawidłowe i nie nosi cech dowolności.

Odnosząc się do kwestii rzekomego zignorowania przez organ przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sytuacja zdrowotna, jak i rodzinna skarżącej uzasadnia zastosowanie tego przepisu, wskazać należy, iż skarżąca, składając w dniu [...] marca 2018 r. wniosek o najem lokalu mieszkalnego nie podnosiła jakichkolwiek informacji o sytuacji zdrowotnej (vide: pkt 13 formularza wniosku), co mogłoby mieć wpływ na odstąpienie od wymogów określonych w § 4 ust. 1 cyt. uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy, ograniczając się jedynie w uzasadnieniu wniosku (vide: pkt 14 formularza wniosku) do lakonicznego stwierdzenia o chorych kolanach. Na marginesie zauważyć należy, że również na dalszym etapie postępowania przed organem, a nawet w skardze wniesionej do Sądu, strona skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić posiadanie poważnych schorzeń, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/ 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.

W konsekwencji, Sąd uznał, że Zarząd Dzielnicy [...] prawidłowo przyjął, że w świetle przepisu § 4 pkt 1 (niespełnianie kryterium metrażowego) cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., zaszła podstawa do odmowy pozytywnego zakwalifikowania wniosku i udzielenia skarżącej pomocy z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Zarząd Dzielnicy [...] w sposób wyczerpujący, przestrzegając reguł określonych § 22 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., dokonał ustaleń, które pozwoliły stwierdzić, iż skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i umieszczenie jej na liście osób oczekujących na najem lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - rozstrzygając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.