Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy służby więziennej (Dz. U. Nr 13, poz. 136), odmówił sprostowania świadectwa służby wystawionego w dniu [...] stycznia 2004 r. dla p. K.K..
Wymieniony funkcjonariusz w piśmie z dnia 11 lutego 2004 r. wniósł o sprostowanie pkt 3 świadectwa przez wskazanie jako podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego art. 39 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy o Służbie Więziennej (w świadectwie podano art. 39 ust. 3 pkt 7 ustawy) oraz sprostowanie pkt 9 świadectwa poprzez wykazanie, że p. K.K. nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu.
Odmawiając uwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby Minister Sprawiedliwości wskazał, że wpisana w świadectwie podstawa prawna rozwiązania stosunku służbowego jest identyczna z podstawą prawną decyzji personalnej o zwolnieniu ww. ze służby.
Zdaniem Ministra, skoro w pkt 9 świadectwa wpisano, że p. K.K. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu, to tym samym jest to potwierdzenie, że podlegał tylko wspomnianemu rodzajowi ubezpieczenia.
Po rozpatrzeniu wniosku p. K.K. o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Powyższe postanowienie p. K.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 9, 10 § 1, 24 § 1 pkt 5 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz naruszenie § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 13, poz. 136).
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 26 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejsze postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2003 r. o odmowie sprostowania świadectwa służby oraz utrzymujące je postanowienie z dnia [...] kwietnia 2003 r.
W ocenie skarżącego, w związku z powyższym, brak było podstaw do wydania świadectwa służby z dnia [...] stycznia 2004 r., a wydanie świadectwa służby naruszało § 5 ust. 3 pkt 1 i § 6 rozporządzenia w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej.
Nadto w świadectwie służby organ zawarł różne okresy służby, dla których podał identyczną podstawę rozwiązania stosunku służbowego.
W przekonaniu skarżącego Minister Sprawiedliwości nie powinien był wydawać postanowienia o odmowie sprostowania świadectwa służby, dopóki nie zostanie ostatecznie rozstrzygnięta jego sprawa w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wydaje się niezwłocznie świadectwo służby.
Uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2003 r. skargi p. K.K. na postanowienie o odmowie sprostowania świadectwa służby wystawionego w dniu [...] września 2002 r. i uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] lutego 2003 r. było równoznaczne w skutkach z uwzględnieniem wniosku skarżącego o sprostowanie świadectwa służby i uzasadniało wydanie w dniu [...] stycznia 2004 r. nowego świadectwa służby.
Przedstawione stanowisko znajduje oparcie w dyspozycji § 5 ust. 3 pkt 1 i ust. 5 pkt 1 oraz ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 13, poz. 136).
Z powołanych przepisów wynika bowiem obowiązek organu do wydania nowego świadectwa służby w razie uwzględnienia wniosku funkcjonariusza o sprostowanie świadectwa służby lub uwzględnienia zażalenia funkcjonariusza na postanowienie odmawiające sprostania takiego świadectwa.
Jeżeli zatem Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi na postanowienie odmawiające sprostowania świadectwa służby, to tym samym stwierdził, że wniosek skarżącego o sprostowanie świadectwa zasługuje na uwzględnienie.
Zaistniały zatem przesłanki do wydania nowego świadectwa służby, którego treść uwzględniałaby wniosek skarżącego o sprostowanie świadectwa służby.
Takim właśnie świadectwem, którym w całości uwzględniono wniosek skarżącego o sprostowanie świadectwa z dnia [...] września 2002 r., jest świadectwo służby wydane w dniu [...] stycznia 2004 r.
Nie można zatem podzielić zarzutu skargi, że organ nie był uprawniony do wydania w dniu [...] stycznia 2004 r. nowego świadectwa służby.
Nie można także uznać za uzasadnione twierdzenia, że w sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania.
Skarżący po otrzymaniu świadectwa służby z dnia [...] stycznia 2004 r. złożył w dniu 11 lutego 2004 r. wniosek o sprostowanie tego świadectwa.
Wniosek ten podlegał rozpoznaniu w trybie i terminie określonym przepisem Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r.
Należy wyjaśnić, że powołany wcześniej art. 44 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nakładając na organ obowiązek wydania świadectwa służby, nie wiąże tego obowiązku z uzyskaniem przez decyzję o zwolnieniu ze służby przymiotu ostateczności.
Przepis stanowi o obowiązku niezwłocznego wydania świadectwa funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby. Okoliczność, że funkcjonariusz może skorzystać z prawa zaskarżenia decyzji o zwolnieniu ze służby nie ma znaczenia dla terminu realizacji przez organ powinności opisanej w analizowanym przepisie.
Trzeba zgodzić się z Ministrem Sprawiedliwości, że kwestionowane świadectwo służby nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej. Określona w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia podstawa prawna zwolnienia ze służby, to podstawa która rzeczywiście stanowiła przyczynę zwolnienia, a więc podstawa taka sama, jak podstawa podana w decyzji o zwolnieniu.
W niniejszej sprawie w decyzji personalnej o zwolnieniu skarżącego ze służby wskazano art. 39 ust. 3 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej.
Wydane świadectwo prawidłowo powtarza w swej treści taką podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że podstawa ta dotyczy ostatniego zwolnienia funkcjonariusza ze służby, w związku z którym zostało wydane świadectwo służby.
W myśl § 2 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia koniecznym elementem świadectwa jest informacja o zgłoszeniu funkcjonariusza do ubezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego.
Nie istnieje zatem obowiązek zamieszczenia w świadectwie informacji o tym, że dana osoba nie podlegała ubezpieczeniu.
Skarżący podlegał tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu i taka informacja została zawarta w świadectwie służby.
Przepisy rozporządzenia nie przewidują zamieszczenia w świadectwie służby treści niezwiązanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza.
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, świadectwo wydaje się na podstawie dokumentów zawartych w aktach osobowych funkcjonariusza.
W aktach skarżącego brak jest dokumentów świadczących, że skarżący podlegał zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego, zaś przepis § 2 ust. 1 pkt 13 nie wymaga, aby w świadectwie zawrzeć adnotację, że funkcjonariusz nie był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego.
Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.