Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/15

Uzasadnienie

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 kpa (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) w zw.

z art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2015 r. B. Z. od decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w Areszcie Śledczym w L. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją personalną z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. z dniem [...] marca 2015 r. przeniósł z urzędu B. Z. do pełnienia służby w Areszcie Śledczym w L., uzasadniając powyższe ważnymi potrzebami służby, za jakie uznał konieczność zapewnienia właściwej osady etatowej oraz prawidłowej realizacji zadań służbowych obejmujących świadczenie pomocy prawnej w jednostce, co będzie gwarantować prawidłowy tok służby w tej jednostce, w związku z powołanym od dnia [...] stycznia 2015 r., wakatem na stanowisku radcy prawnego w Areszcie Śledczym w L. ustanowionym dla funkcjonariusza Służby Więziennej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. wydając wyżej wymienioną decyzję powołał się na art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2, art. 72 ust. 1, art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej.

Od przedmiotowej decyzji [...] B. Z. złożyła odwołanie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zaskarżając przedmiotową decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego:

1. - art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1415 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o Służbie Więziennej", polegające na przeniesieniu skarżącej na niższe stanowisko służbowe pomimo braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w przepisie,
2. - art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, polegające na przeniesieniu skarżącej do pełnienia służby w Areszcie Śledczym w L. pomimo braku ważnych potrzeb służby,
3. 2. naruszenie przepisów postępowania:
4. - art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego,
5. - art. 11 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu skarżącej przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy,
6. - art. 107 § 1 i 3 k.p.a, polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, spełniającego wymagania zakreślone powoływanymi przepisami.

Rozpatrując odwołanie [...] B. Z. Dyrektor Generalny Służby

Więziennej zważył, co następuje: w myśl przepisu art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby.

Przepis art. 69 ustawy o Służbie Więziennej stanowi normę generalną na podstawie której, w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby, funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. Przeniesienie to polega na wskazaniu funkcjonariuszowi innego stanowiska służby w innej jednostce penitencjarnej. Zgodnie z art. 85 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach:

1. 1. orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego;
2. 2. utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku;
3. 3. niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
4. 4. likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanego odwołania organ II instancji stwierdził, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

W konkluzji organ podał, że organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, powinien zgromadzić dowody, ustalić stan faktyczny w zakresie istnienia przesłanek o których mowa w art. 85 ust 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej i uzasadnić swoje stanowisko w sposób odpowiadający treści art. 107 § 1 kpa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 21 stycznia 2016 r., pełnomocnik skarżącej złożył do akt decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L., a dnia [...] sierpnia 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia z urzędu B. Z., cofnął skargę i złożył wniosek o umorzenie niniejszego postępowania. Pełnomocnik organu pozostawił wniosek do uznania sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Organ Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wydał decyzję administracyjną zgodną z żądaniem skarżącej. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej skutecznie cofnął skargę.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak wyżej O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 ppsa.