Uzasadnienie
H. P., po wydaniu w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 9 listopada 2010 r. wyroku, oddalającego wniesioną przez nią skargę, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną, a jej jedyny dochód stanowi zasiłek stały, w wysokości 324 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny, w kwocie 153 zł – łącznie 477 zł netto.
Podała, że powyższa kwota nie wystarcza nawet na zakupienie koniecznych leków, gdyż ich koszt wynosi ponad 300 zł.
Jednocześnie oświadczyła, że oprócz działki o powierzchni 1100 m2, zabudowanej budynkiem gospodarczym, nie posiada nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z akt administracyjnych wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącej jest bardzo trudna – jej jedynym źródłem utrzymania jest kwota 477 zł, jest osobą schorowaną, w znacznym stopniu niepełnosprawną.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.