Uzasadnienie
Komendant Główny Policji na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w dniu [...] maja 2020 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie zawieszenia K.S. w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.).
Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 wszczął postępowanie dyscyplinarne. Funkcjonariuszowi przedstawiono zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej. Ten sam organ w dniu [...] marca 2020 r. działając na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3) i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 z późn. zm.).
Zastępca Prokuratora Rejonowego w [...] w dniu [...] marca 2002 r. wydał postanowienie o przedstawieniu K.S. zarzut o czyn z art. 193 K.k.
Organ odwoławczy zauważył, że już po wydaniu rozkazu personalnego przez organ pierwszej instancji zaistniała obligatoryjna przesłanka określona w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Uznać zatem należy, że wystąpienie w trakcie prawidłowo trwającego zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji nie stanowi podstawy do przerwania toku trwającego już zawieszenia, bowiem pomimo czasowego trwania tego zawieszenia obowiązek organu wynikający z przedstawienia policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, może być zrealizowany, wymaga jedynie odpowiedniego terminu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji.
Zaskarżony rozkaz personalny spełniał również w ocenie Komendanta Głównego Policji wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu rozkazu przytoczone zostały okoliczności wskazujące na konieczność natychmiastowego jego wykonania.
K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2002 r. Skarżący we wniesionej skardze zarzucił organowi pierwszej instancji błędne ustalenie stanu faktycznego, których organ odwoławczy "nie rozwiał wszystkich wątpliwości co do domniemania niewinności". Zdaniem skarżącego, organ naruszył § 2 ust. 2 pkt 1 powołanego powyżej rozporządzenia.
Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im zasadności
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa.
Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r.,poz.161 z późn. zm.- dalej "ustawa o Policji") normujące m. in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Z kolei ust. 2 ww. przepisu określa, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
Użyte prze ustawodawcę w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji "można zawieść" oznacza, że rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że organ ma całkowitą i niekontrolowaną swobodę przy wydaniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.
Na podkreślenie zasługuje fakt, iż na każdym etapie postępowania administracyjnego organ zobowiązany jest do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem tego postępowania (art. 9 k.p.a.). Organ musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Realizacja przez organ powyżej określonych zasad powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji, jak i uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego odpowiada warunkom określonym w powyżej przytoczonych przepisach.
Zaskarżony rozkaz personalny zawiera właściwie uzasadnienia faktycznego i prawnego.
W tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt IV SA 1660/96, ONSA 1998, nr 2, poz. 63, podano: "iż art. 107 § 3 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów (...), co podkreśla rangę uzasadnienia faktycznego decyzji".
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podkreśla, że Komendant Główny Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazał w uzasadnieniu fakty, które uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. Dokonał subsumcji stanu faktycznego sprawy w świetle art. 39 ust. 2 ustawy o Policji oraz powyżej określonego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
W kontrolowanej sprawie, jako przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych organ wskazał konieczność czasowego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter czynu zarzuconego mu w postępowaniu dyscyplinarnym. Przedstawiona argumentacja w konfrontacji z zarzucanymi skarżącemu czynami przekonuje, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy było wywołane przyczynami, o których mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.
W związku z tym, że tego rodzaju kwalifikacja została przeprowadzona, przedstawiona i uzasadniona, można ocenić prawidłowości zaskarżonego rozkazu personalnego.
Ponadto Sąd zwraca uwagę na fakt, iż rozkazowi personalnemu na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co w ocenie Sąd znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze w ocenie Sądu są one niezasadne. W ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo zastosował art. 39 ust. 2 ustawy o Policji i przepisy przedmiotowego rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu skarżącego zaskarżony rozkazy personalny i rozkaz personalny organu pierwszej instancji nie zawierają wad powodujących, że należało usunąć jej z obrotu prawnego. Zarzuty podniesione przez skarżącego mogą odnieść zamierzony skutek, ale w postępowaniu dyscyplinarnym, czy też w toczącym również postępowaniu karnym.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.