Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. o nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 2 i art. 268a Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia J. B. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r., mocą którego podjęto zawieszone postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje:
W dniu 8 marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. B. pozwolenia na broń myśliwską, w związku z uzyskaną informacją, iż przeciwko wyżej wskazanemu toczy się postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 kk (przestępstwo przeciwko mieniu) i art. 297 § 1 kk (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu - k. 47). Następnie organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., zawiesił postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego zakończenia przez Sąd Rejonowy [...] sprawy karnej o sygn. akt [...] oraz postępowania przygotowawczego sygn. akt [...].
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. organ I instancji podjął postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, albowiem ustalił, że postępowanie karne przeciwko J. B. (poprzednia sygnatura [...], obecnie [...]) zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, zaś w sprawie o sygn. [...] został sporządzony przeciwko J. B. akt oskarżenia.
J. B. wniósł zażalenie na to postanowienie, które nie zostało uwzględnione przez Komendanta Głównego Policji (postanowienie z [...] czerwca 2010 r.)
Organ II instancji wskazał, że na gruncie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, toczące się postępowanie karne przeciwko stronie nie stanowi przeszkody prawnej do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty decyzją administracyjną. Z tego względu sposób zakończenia postępowania karnego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, ponieważ kwestia ta należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń. Organ I instancji zawiesił postępowanie z rażącym naruszeniem tego przepisu prawa, czego jednak Komendant Główny Policji nie mógł wcześniej stwierdzić z uwagi na brak zażalenia na to postanowienie.
Zatem wadliwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa rodzi obowiązek podjęcia postępowania bez względu na to czy przyczyny, dla których zostało ono zawieszone, ustały. W sprawie strony jednak obecnie ustąpiły także i powody, które zdecydowały o zawieszeniu postępowania, zgodnie z art. 97 § 2 Kpa.
Komendant Główny Policji wskazał, że niniejsze postanowienie organu odwoławczego nie przesądza sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem dotyczy jedynie kwestii incydentalnej w tej sprawie, mianowicie badania czy postępowanie może i powinno się toczyć, czy też przeciwnie - występują okoliczności utrzymania stanu zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie jest orzeczeniem dotyczącym istoty sprawy. Decyzja merytoryczna, kończąca postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia, jeszcze nie zapadła. Dlatego też argumenty strony, dotyczące zasadności ewentualnego cofnięcia jej pozwolenia na tym etapie postępowania nie podlegają rozpatrzeniu przez Komendanta Głównego Policji, a winien je ocenić organ I instancji. Może to jednak uczynić tylko wtedy, gdy postępowanie administracyjne się toczy, a nie jeżeli jest zawieszone.
J. B. wniósł skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2010 r. zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 2 Kpa. Twierdził, że zapadły wobec niego prawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt [...] całkowicie uniewinnia go od zarzucanego mu czynu, natomiast druga sprawa karna do chwili obecnej nie została zakończona prawomocnym wyrokiem i dlatego postępowania administracyjnego nie można było podejmować.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, iż postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...] zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] roku, sygn. akt [...] (sprawa została wpisana pod nową sygnaturą), natomiast w sprawie o sygn. akt [...] został sporządzony i wniesiony przeciwko J. B. do Sądu Rejonowego [...] akt oskarżenia o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 297§1 kk, tj. oszustwa i oszustwa kredytowego. Zgodnie z art. 97 § 2 Kpa, organ postanowieniem podjął zawieszone postępowanie wskazując, iż ustała przyczyna jego zawieszenia gdyż została przez sąd powszechny zakończona prawomocnie sprawa karna a nadto (co jest istotne w niniejszej sprawie) za podjęciem postępowania przemawiała okoliczność nieprawidłowego jego zawieszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r.
Trafnie argumentuje w tej materii organ, wskazując na elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, znajdujące się w przepisach prawa administracyjnego materialnego i rodzące, z przyczyn procesowych, potrzebę podjęcia niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela tę argumentację.
Na gruncie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, toczące się postępowanie karne przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń palną nie stanowi przeszkody prawnej do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty decyzją administracyjną. Z tego względu sposób zakończenia postępowania karnego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Kwestia ta należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń.
Wadliwe zastosowanie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa rodziło po stronie organu obowiązek jego podjęcia bez względu na istnienie bądź ustanie przyczyn z powodu których postępowanie zostało zawieszone, zwłaszcza wówczas gdy przyczyny te nie mogły, zgodnie z procedura administracyjną, stanowić podstaw zawieszenia przedmiotowego postępowania. Zważyć tu należy, iż instytucja zawieszenia postępowania służy w istocie przerwaniu biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem określonych przyczyn uniemożliwiających dalszy bieg tego postępowania. Skoro przyczyny takie faktycznie nie wystąpiły, a tak właśnie było w niniejszej sprawie, to brak jest powodów do dalszego trwania zawieszenia danego postępowania i dlatego należy je jak najszybciej podjąć. Przepis art. 97 § 2 Kpa nie został zatem przez organ w żaden sposób naruszony.
Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, umorzył, na podstawie art. 105 § 1 Kpa, postępowanie w sprawie cofnięcia J.B. pozwolenia na broń palną myśliwską, jednakże Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. uchylił w całości tę decyzję. Zatem postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zostać umorzone, albowiem art. 161 § 1 pkt 3 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma tu zastosowania.
Zarzuty skargi są chybione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych postanowień i dlatego, na mocy art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.