Uzasadnienie
J.W., zastępowany przez adwokata K.C. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku złożył wniosek o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
W związku z tym, że złożony formularz PPF nie zawierał własnoręcznego podpisu skarżącego, zarządzeniem z dnia 30 lipca 2018 r. wezwano go do jego podpisania, ewentualnie do złożenia wypełnionego i podpisanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Korespondencję doręczono pełnomocnikowi skarżącego.
W dniu 7 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Oznacza to, że skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Z tych względów, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.