Uzasadnienie
A. M., po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesionej przez nią skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego, wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem L. S. oraz dwoma synami – A. (ur. w 1996 r.) oraz C. (ur. w 2000 r.), a rodzina utrzymuje się z otrzymywanego przez nią z tytułu umowy o dzieło wynagrodzenia w wysokości 1.400 zł oraz zarobków męża w kwocie 1.500 zł miesięcznie. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Jednocześnie wskazała, że koszty utrzymania rodziny wynoszą około 2.200 zł, nadto mąż spłaca kredyt w ratach po 150 zł miesięcznie.
W celu ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych strony, wnioskodawczyni została wezwana do nadesłania dokumentów i oświadczeń, wskazujących na sytuację majątkową rodziny.
Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 21 maja 2015 r. (k-60 akt).
Skarżąca do dnia rozpoznania wniosku nie złożyła wymaganych dokumentów.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy podkreślić, iż przyznanie przez Sąd prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być uzasadnione sytuacją majątkową strony żyjącej w ubóstwie. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący.
Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
Nadto należy mieć na względzie regulację art. 252 § 1 cytowanej ustawy, w myśl której osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Nadto, zgodnie z art. 255 tej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych przez stronę, bowiem to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek wykazania, iż jej sytuacja materialna uniemożliwia lub utrudnia w istotny sposób dostęp do sądu. Wnioskodawca powinien być zatem zainteresowany przedłożeniem wszelkich dokumentów, które poświadczają jego sytuację materialną i możliwości płatnicze. Rzeczywista sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie może budzić żadnych wątpliwości.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawczyni do dnia rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie złożyła dokumentów, wymaganych do oceny jej sytuacji finansowej, w tym takich, z których wynika, iż rodzina rzeczywiście nie posiada oszczędności oraz innych dochodów, oraz wskazujących na stałe, konieczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego.
W związku z powyższym, wobec braku wystarczających danych do ustalenia rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącej należało uznać, że wnioskodawczyni nie wykazała w niniejszej sprawie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 255, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.