Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2013 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku w sprawie skargi M. M. na przetwarzanie jego danych osobowych.
W uzasadnieniu organ ustalił, że:
- - skarżący do 2009 r. był uczniem Gimnazjum Nr [...] w K.,
- - w ramach lekcji języka polskiego w roku szkolnym 2008/2009 skarżący sporządził wypracowanie będące jego charakterystyką,
- - dnia [...] marca 2009 r. skarżący ucierpiał w wyniku zdarzenia mającego miejsce na terenie szkoły, w związku z czym wystąpił z roszczeniem odszkodowawczym wobec organu prowadzącego szkołę.
Organ poczynił też ustalenie, iż w ramach toczącego się procesu cywilnego strona pozwana złożyła do akt postępowania sądowego jako dowód – charakterystykę sporządzoną przez skarżącego.
Organ wskazał również na pismo dyrektora szkoły z 16 września 2012 r., w którym znalazło się oświadczenie o nieprzetwarzaniu przez szkołę danych osobowych skarżącego.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym organ wywiódł wniosek, że dane osobowe strony istotnie nie są przetwarzane, gdyż dokument zawierający charakterystykę wnioskodawcy został załączony do akt postępowania cywilnego, jako dowód w sprawie, a sąd cywilny jest jedynym dysponentem tego dokumentu.
Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł skarżący, wnosząc o jej uchylenie.
Zarzucił organowi naruszenie normy:
- - art. 18 ust. 1, art. 17 ust. 2, art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych,
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
W uzasadnieniu podniósł, że szkoła w dalszym ciągu jest w posiadaniu spornego dokumentu, zaś sąd cywilny, wyrokując, nie opierał się na dowodzie stanowiącym omawiany dokument.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, powołując się na fakt, iż działając w ramach samokontroli w sierpniu 2013 r. wydał decyzję uchylającą obydwie skarżone w niniejszym postępowaniu decyzje.
Wyrokiem z 3 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję z sierpnia 2013 r., wydaną w trybie samokontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ oparł swoje rozważania i wnioski na stanie faktycznym ustalonym zgodnie z rzeczywistością. Zagadnienie to jest kluczowe, bowiem jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny, odzwierciedlający rzeczywisty stan sprawy, umożliwia organowi czynienie rozważań i wyciąganie wniosków. Ustalenie zaś stanu faktycznego sprzecznego z rzeczywistością, dyskwalifikuje wszelkie dalsze dywagacje i wnioski wyciągane przez organ.
Przechodząc do meritum sprawy, podkreślić należy, iż wbrew ustaleniom opisanym w uzasadnieniu skarżonej decyzji, oryginał spornego dokumentu, będącego własną charakterystyką sporządzoną przez M. M., nie został przekazany przez szkołę do akt postępowania odszkodowawczego. Jak bowiem wynika z treści pisma dyrektora szkoły z 16 września 2012 r. "oryginał dokumentu znajduje się w zabezpieczonej dokumentacji szkoły".
Powyższe oświadczenie dyrektora szkoły nie zostało zauważone przez organ. Doprowadziło to do ustalenia błędnego stanu faktycznego, co w konsekwencji mogło przełożyć się na niewłaściwie wyciągnięte wnioski w skarżonej decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, a następnie do oceny skargi wnioskodawcy.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.