Uzasadnienie
Skarżący - L. S. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z małoletnim synem (ur. w 2001 r.), jest osobą niepełnosprawną, ma zadłużenie, w tym alimentacyjne na rzecz starszego syna, nie ma oszczędności. Oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 52 m2. Wskazał, że na dochód gospodarstwa domowego składa się jego emerytura w wysokości 1880 zł.
Do stałych zobowiązań zaliczył: czynsz za mieszkanie w wysokości 593 zł, opłaty za energię elektryczną i gaz - łącznie 270 zł co dwa miesiące, koszty leczenia i rehabilitacji w kwocie 360 zł miesięcznie, ubezpieczenie - 1.600 zł rocznie, spłaty kredytu bankowego oraz zaległości alimentacyjnych, a także egzekucję komorniczą.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron, korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, długotrwale bezrobotną, mieszka wraz z małoletnim synem, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.880 zł. Ma zaległości w płaceniu alimentów na starszego syna, spłaca kredyt bankowy, jest zadłużony w spółdzielni mieszkaniowej (obecnie jest prowadzona egzekucja komornicza). Stałe koszty utrzymania mieszkania strony wynoszą średnio 728 zł, a koszty leczenia i rehabilitacji - 360 zł miesięcznie.
W ocenie referendarza sądowego oznacza to, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262, art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. h i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.