Uzasadnienie
Rady Gminy [...] w dniu [...] listopada 2014 r. podjęła, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U z 2013 r., poz. 594 ze zm.- dalej jako u.s.g.) w zw. z § 14 ust. 1 i § 63 Statutu Gminy [...] uchwalonego uchwałą z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (Dz. Urz. [...] Nr[...], poz. [...] – dalej jako Statut Gminy [...] lub Statut), uchwałę nr [...]mocą której w § 1ustaliła liczbę członków oraz przedmiot działania następujących komisji stałych Rady Gminy [...]:
- 1) Komisja Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego, licząca nie więcej niż siedmiu członków i działająca w zakresie: a) planowania inwestycyjnego, gospodarczego, finansowego oraz rozwoju infrastruktury, b) budżetu, c) planów miejscowych i gospodarki przestrzennej oraz budownictwa komunalnego, d) komunikacji, transportu i łączności, e) utrzymania i rozbudowy urządzeń komunalnych, 1) utrzymania dróg, g) gospodarki terenami komunalnymi, h) budownictwa mieszkaniowego i komunalnego, i) usług komunalnych, j) rolnictwa, leśnictwa i gospodarki wodnej.
- 2) Komisja Oświaty, Kultury i Sportu, licząca nie więcej niż pięciu członków i działająca w zakresie: a) wychowania oraz kształcenia dzieci i młodzieży, b) funkcjonowania placówek oświatowo-wychowawczych, c) upowszechniania oświaty, kultury i sportu, d) pomocy społecznej, e) lokalnych środków masowego przekazu i promocji gminy, f) poszanowania historii oraz tradycji lokalnej i narodowej, g) ochrony zabytków i innych dóbr kultury.
- 3) Komisja Zdrowia, Pomocy Społecznej i Ekologii, licząca nie więcej niż pięciu członków i działająca w zakresie: a) profilaktyki i zdrowia mieszkańców, b) rekreacji i wypoczynku mieszkańców, c) przeciwdziałania zjawiskom patologii społecznej, d) ekologii, e) zakresu i sposobu działalności placówek służby zdrowia oraz opieki społecznej, f) polityki prorodzinnej i młodzieżowej, g) stanu sanitarnego, h) ochrony i kształtowania środowiska naturalnego, i) pomocy osobom ubogim i potrzebującym.
- 4) Komisja Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego i Ochrony Przeciwpożarowej, licząca nie więcej niż pięciu członków i działająca w zakresie: a) bezpieczeństwa i porządku publicznego, b) zabezpieczenia powodziowego i pożarowego, c) przeciwdziałania klęskom żywiołowym, d) współpracy z Policją, OSP oraz im służbami zabezpieczającymi, e) rekreacji i wypoczynku mieszkańców.
W § 2 wykonanie uchwały powierzyła Wójtowi Gminy, zaś w § 3 stwierdziła, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
E. Z.(radny Gminy [...]), po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł zarzut, iż zaskarżona uchwała wraz z uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie powołania Komisji Rewizyjnej Rady Gminy [...], łącznie nie spełniają wymogów § 14 ust. 3 Statutu Gminy [...], albowiem skarżący jako radny nie może w pełni reprezentować swoich wyborców i być zgodnie z zapisem statutowym członkiem co najmniej dwóch komisji. To z kolei spowodowało, że na mocy § 69 ust. 5 Statutu Gminy [...] został pozbawiony 75% diety radnego. Z powyższych względów skarżący wniósł o: 1) uchylenie ww. uchwał, 2) nakazanie Radzie Gminy [...] podjęcia zgodnych ze Statutem Gminy [...] uchwał w sprawie ilości członków komisji stałych i komisji rewizyjnej, 3) nakazanie Radzie Gminy [...] przeprowadzenia ponownych wyborów do wszystkich komisji rady gminy, 4) zwrot pobranych przez wszystkich radnych diet, z uwagi na fakt, iż powołali się oni (jako rada gminy) do pracy w komisjach, na podstawie uchwał zawierających istotne wady prawne, a więc uchwał nieważnych z mocy prawa, a zatem niewywołujących skutków prawnych dających tymże radnym prawo do pobierania tychże diet, 5) jeśli wniosek pkt 4 nie zostanie uwzględniony, o wypłacenie skarżącemu nieprzyznanych 75 % diet radnego, z uwagi na fakt, iż nie został on członkiem dwóch komisji (zgodnie ze Statutem) na skutek podjęcia przez Radę Gminy wadliwych prawnie uchwał, jednoznacznie nakierowanych na wyeliminowanie skarżącego z aktywnej pracy w komisjach, a tym samym aktywnego reprezentowania swoich wyborców, 6) wyciągnięcie konsekwencji prawem przewidzianych wobec Rady Gminy [...] za nieudzielenie skarżącemu, zgodnie z art. 101 ust 3 ustawy o samorządzie gminnym, odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia wady prawnej (naruszenie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a.).
W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na okoliczności, jego zdaniem, wskazujące na stosowanie przez Radę Gminy [...] praktyk dyskryminujących go jako radnego poprzedniej i obecnej kadencji. Podniósł, iż na pierwszej sesji nowej kadencji Rady podjęto dwie skarżone uchwały o ilości członków komisji stałych oraz komisji rewizyjnej. Po przyjęciu ww. uchwał ilość wakatów na członków we wszystkich komisjach wyniosła 25, podczas gdy minimum statutowe wynosiło 28 "wakatów". Następnie Rada Gminy [...] w głosowaniu odrzuciła kandydaturę skarżącego na członka dwóch komisji stałych Rady Gminy. W dalszej kolejności przewodniczący Rady Gminy zaproponował osobę skarżącego do ostatniej komisji bezpieczeństwa.
Skarżący odmówił kandydowania, gdyż do tej komisji zgłoszona została radna z tej samej miejscowości co jego miejsce zamieszkania. W sytuacji, kiedy odrzucono kandydatury skarżącego do pracy w dwóch komisjach i nie stworzono (wakatów) wystarczającej liczby miejsc dla pracy radnych co najmniej w dwóch komisjach stałych, został on jedynym radnym bez przydziału w komisji stałej. Taki stan rzeczy poskutkował również pozbawieniem skarżącego 75% diety radnego.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie do jej wniesienia, ewentualnie oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pisma procesowego Rada Gminy podniosła m.in., iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwał nr [...] oraz nr [...], podjętych w dniu [...] listopada 2014 r., ponieważ nie naruszają one interesu prawnego skarżącego - radnego Rady Gminy [...]. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. Natomiast w art. 22 ust. 1 ustawy przewidziano, że organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Stosownie zaś do § 14 ust. 1 Statutu Gminy [...], Rada powołuje komisje stałe: 1. Rewizyjną, 2. Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego, 3. Oświaty, Kultury i Sportu, 4. Zdrowia, Pomocy Społecznej i Ekologii, 5. Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego i Ochrony Przeciwpożarowej. Ustęp 2 tego § przewiduje, że Rada może powołać również inne stałe i doraźne komisje Rady.
Z kolei ust 3 § 14 stanowi, że: "Radny powinien być członkiem dwóch komisji stałych" – słowa "powinien" nie należy utożsamiać ze słowem "musi" lub wywodzić obowiązku zapewnienia każdemu radnemu uczestnictwa w każdej komisji, jeżeli wyrazi taką wolę.
Z przytoczonego § 14 ust. 3 Statutu skarżący wywodzi obowiązek Rady zapewnienia udziału w dwóch komisjach stałych Rady. Uchwałą nr [...] Rada ustaliła liczbę członków oraz przedmiot działania komisji stałych Rady Gminy [...]. Ustalono, że Komisja Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego liczy nie więcej niż 7 członków, a pozostałe nie więcej niż 5 członków. Następnie uchwałami od nr 6 do 9 powołano składy osobowe poszczególnych komisji z maksymalną liczbą członków w każdej. Uchwałą nr [...] powołano Komisję Rewizyjną w składzie trzyosobowym, zgodnie z § 76 ust. 1 Statutu, który przewiduje, że komisja ta składa się z co najmniej trzech radnych.
Zdaniem organu ustalenie przez Radę maksymalnej liczby członków poszczególnych komisji, a następnie dokonanie wyboru poszczególnych osób do składów osobowych nie narusza interesu prawnego skarżącego i nie uniemożliwia radnemu aktywnego uczestniczenia w pracach rady. Ustalenie składu komisji następuje w drodze wyboru i jest równoznaczne z podjęciem przez Radę Gminy uchwały w tym przedmiocie. Radnym nie przysługuje wiążące radę "roszczenie" o przydzielenie do konkretnej komisji, a zatem przyjęty przez Radę Gminy [...] sposób wyłonienia składów komisji nie narusza prawa.
Skarżący w czasie głosowania nad obiema uchwałami nie wnosił uwag i głosował "za", bo z protokołu wynika, że wniosek, aby komisja rewizyjna liczyła 3 osoby oraz uchwała nr [...] zostały podjęte jednogłośnie (strona 4 protokołu). Dopiero przy głosowaniu nad konkretnymi kandydaturami okazało się, że jego osoba nie zyskała poparcia większości i nie został wybrany do Komisji Rewizyjnej oraz Komisji Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego. Natomiast skarżący nie wyraził zgody na kandydowanie do Komisji Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego i Ochrony Przeciwpożarowej. Nie można zatem przyjąć, iż okoliczność, że w wyniku wyborów radny nie został członkiem żadnej komisji, stanowi naruszenie prawa.
Brak wyboru skarżącego do komisji, których chciał być członkiem nie pozbawia go możliwości aktywnego działania w komisjach Rady całkowicie. W szczególności w § 69 i § 70 Statutu zagwarantowano radnym prawo do udziału we wszystkich pracach Rady, pomimo braku wyboru do komisji stałych.
Zgodnie z art. 24 ustawy o samorządzie gminnym, radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. Zatem warunkiem koniecznym jest wybór czy desygnacja. W ocenie organu, liczba członków każdej komisji na poziomie 7 lub 5 osób jest duża i nie ogranicza radnych w możliwości ubiegania się o wybór. Nawet ustalenie liczby osób na wyższym poziomie nie gwarantuje, że radny zostałby wybrany do konkretnej komisji. Brak jest bowiem instrumentu, który "wymusiłby" na radnych określone głosowanie w kwestiach osobowych.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 56/95 uznał, że "Rada gminy jest władna uchwalić ograniczenie liczbowego składu swoich komisji, przy czym okoliczność, że w wyniku wyborów radny nie został członkiem żadnej z komisji, nie może być utożsamiona z naruszeniem prawa."
Rada Gminy [...] stanowczo zaprzeczyła jakoby działania Rady i podjęcie zaskarżonych uchwał mają charakter dyskryminujący skarżącego. Rada nie była też bezczynna w sprawie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ skarżący był informowany cały czas o sposobie i czasie rozpatrzenia jego wezwania. Także wnioski skarżącego co do zobowiązania Rady do podjęcia właściwych uchwał i nakazania powtórzenia głosowania, czy zwrotu diet przez wszystkich radnych lub wypłacenia diety skarżącemu są zupełnie bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 362/15 odrzucił skargę jako wniesioną po terminie do jej wniesienia.
W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej E. Z., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. uchylił ww. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, w myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stała się uchwała organu gminy, wobec czego podstawę prawną zaskarżenia takiego aktu do sądu administracyjnego stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Ponieważ skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a także została wniesiona z zachowaniem terminu, to ze względów formalnych jest ona dopuszczalna.
Ograniczenie wynikające z ustawy samorządowej, polegające na wykazywaniu przez stronę skarżącą naruszenia jej interesu prawnego, powoduje, że skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma w pełni charakteru actio popularis. Osoba skarżąca musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Dopiero naruszenie tak rozumianego jej interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze.
Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Jak również uznał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06, (OTK-A 2008 Nr 7, poz. 121), art. 101 ust. 1 u.s.g., rozumiany w ten sposób, że umożliwia on zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym, wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji.
W orzecznictwie podkreśla się, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia osoby wnoszącej skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11). Chcąc zatem skutecznie zaskarżyć uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wnoszący skargę musi dowieść, że uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego prawnomaterialną sferę uprawnień lub obowiązków, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.
Nadto, to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania konkretnej normy prawa materialnego, która naruszałaby interes prawny strony, gdyż sąd nie jest uprawniony do poszukiwania takiej normy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1885/07).
Zważywszy, iż skarżący jest radnym Gminy [...] i kwestionuje zasady ustalania liczby członków komisji stałych, w których uczestnictwo wynika z przepisów u.s.g. i Statutu Gminy [...] (o czym niżej), niewątpliwie posiada on interes prawny w podaniu kontroli sądowej uchwały z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...].
Zgodnie z art. 21 ust.1 i 4 u.s.g., rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. W posiedzeniach komisji mogą uczestniczyć radni niebędący jej członkami. Mogą oni zabierać głos w dyskusji i składać wnioski bez prawa udziału w głosowaniu.
Stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 u.s.g., organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy.
W świetle art. 24 u.s.g., radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany.
Zasady powoływania komisji stałych w Gminie [...] określa Statut Gminy [...] § 14 stanowiąc w ust. 1, iż: 1) Rada powołuje następujące komisje stałe: 1) Rewizyjną, 2) Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego, 3) Oświaty, Kultury i Sportu, 4) Zdrowia, Pomocy Społecznej i Ekologii, 5) Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego i Ochrony Przeciwpożarowej. Radny powinien być członkiem co najmniej dwóch komisji stałych (ust. 3). Nadto § 63 Statutu stanowi, iż przedmiot działania poszczególnych komisji stałych i doraźnych określa Rada w odrębnych uchwałach.
W skład Rady Gminy [...] w VII kadencji (2014-2018) wchodzi 15 radnych. Zgodnie z postanowieniami uchwał nr [...] i [...] ustalono limity ilościowe członków poszczególnych komisji stałych i tak: Komisja Rewizyjna – 3 członków, Komisja Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego – nie więcej niż 7 członków, Komisja Oświaty, Kultury i Sportu – nie więcej niż 5 członków, Komisja Zdrowia, Pomocy Społecznej i Ekologii – nie więcej niż 5 członków, Komisja Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego i Ochrony Przeciwpożarowej – nie więcej niż 5 członków. Łącznie przewidziano 25 wakatów.
Biorąc pod uwagę zapis statutowy, iż "Działanie Komisji Rewizyjnej nie wyklucza możliwości kontrolnych innych Komisji" (§ 64 ust. 2), nie ma przeszkód, aby radni zasiadający w Komisji Rewizyjnej byli też członkami innych komisji stałych. Oznacza to, że aby zrealizować dyspozycję art. 24 w zw. z art. art. 22 ust. 1 i § 14 ust. 3 Statutu Rady Gminy [...] i zapewnić radnym możliwość zasiadania w 2 komisjach stałych, łączny limit miejsc we wszystkich komisjach stałych powinien wynieść 28 (w Komisji Rewizyjnej nie może zasiadać przewodniczący i v-ce przewodniczący Rady Gminy – art. 18a ust. 2).
O ile przedmiot działania poszczególnych komisji stałych należy uznać za zgodny z postanowieniami Statutu, o tyle powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują na nieprawidłowe ustalenie limitu miejsc w tych komisjach stałych. Niewątpliwie liczba 25 miejsc jest niewystarczająca dla realizacji obowiązku zapewnienia radnym możliwości zasiadania w 2 komisjach stałych, o którym mowa w § 14 ust. 3 Statutu. Oznacza to w praktyce, że Rada Gminy z góry założyła, iż 2 radnych nie będzie zasiadało w 2 komisjach stałych. Tego rodzaju planowanie pozostaje w jawnej sprzeczności z art. 24 u.s.g. (przepis ten zobowiązuje radnego do brania udziału w pracach komisji) i § 14 ust. 3 Statutu.
Odnosząc się do argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę należy dostrzec, że czym innym jest stworzenie radnemu (w znaczeniu prawnym) możliwości uczestnictwa w pracach komisji, a czym innym jest uchwała rady gminy, w następstwie podjęcia której nie dochodzi do wyboru konkretnego radnego do konkretnej komisji stałej, bądź jego osobista rezygnacja z kandydowania do składu komisji. W tym miejscu warto przytoczyć nad aktualny pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 17 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Wr 54/95 (publik. Wspólnota 1995/31/24, LEX), iż ograniczenie liczbowe składów komisji rady, ustalone uchwałą rady, nie narusza prawa, jeżeli bezpośrednio nie utrudnia wykonywania przez organy gminy zadań publicznych gminy, ani nie wyklucza radnym, jako reprezentantom gminy, możliwości udziału w pracach rady gminy i jej organów stosownie do ich obowiązku, określonego w art. 24 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.).
Na zasadzie art. 21 ust. 1 i art. 24 ustawy o samorządzie terytorialnym rada gminy, dokonując wyboru składów komisji stałych, winna - przy uwzględnieniu zasad demokratycznego obradowania i głosowania - zapewnić radnym w miarę jednakowe i równe warunki pracy w komisjach rady. Działania i uchwały rady gminy, które preferują przy wyborach lub ustalaniu składów osobowych komisji rady tylko określone grupy lub niektórych radnych, pozbawiając innych możliwości aktywnego działania w komisji w ogóle, należy ocenić jako niezgodne z zasadą równości radnych jako reprezentantów mieszkańców gminy, a w szczególności z art. 23 i art. 24 ustawy o samorządzie terytorialnym.
Podzielając powyższe stanowisko w całej rozciągłości należy stwierdzić, iż § 1 zaskarżonej uchwały w części ustalającej liczbę członków poszczególnych komisji stałych jest dotknięty istotnym naruszeniem prawa. W doktrynie przyjmuje się, iż cyt.: "... przesłanki nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywają się z przyczynami nieważności decyzji i postanowień z art. 156 k.p.a., w związku z czym na podstawie argumentacji a contrario należy przyjąć, że "każde «istotne naruszenie prawa» aktem organów gmin, powiatów, województw oraz związków gmin i związków powiatów oznacza ich nieważność" (T. Woś, tamże, s. 310). Podzielając powyższe stanowisko, należy jednocześnie zauważyć, że komentowany przepis, podobnie jak inne unormowania prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawierają postanowień, które mogłyby służyć jako kryterium przy ustalaniu "istotności" naruszeń prawa.
Kwestia ta została pozostawiona do oceny sądu administracyjnego (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2004, s. 434)" – patrz A. Kabat komentarz do art. 147 p.p.s.a., LEX.
Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniwszy treść art. 94 ust. 1 u.s.g., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w sentencji wyroku.
Co zaś się tyczy wniosków zawartych w skardze o zobowiązanie Rady do podjęcia właściwych uchwał i nakazania powtórzenia głosowania, czy zwrotu diet przez wszystkich radnych lub wypłacenia diety skarżącemu, stwierdzić należy, iż przedmiotem niniejszego była ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Oznacza to, iż Sąd działa jedynie kasacyjne i nie jest właściwy rzeczowo do oceny zasadności żądań wykraczających po zakres kontroli przewidzianej art. 3 p.p.s.a.
W przedmiocie należnych stronie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (patrz uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07). Nadto, korzystając z regulacji zawartej w art. 223 § 2 p.p.s.a., Sąd nakazał ściągnąć od Gminy [...] na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brakujący wpis od skargi. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek uiszczenia kosztów postępowania przez tę stronę. "Inną stroną", o której mowa w powołanym przepisie, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie organ (podmiot), który wydał zaskarżony akt, podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności. Z art. 223 § 2 p.p.s.a. wynika, że chodzi tu każdy przypadek nieuiszczenia opłaty w należnej wysokości niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy i ma zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi nieuiszczenie należnej opłaty na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 86/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro w niniejszej sprawie, w której Sąd uwzględnił skargę na uchwałę Rady Gminy [...], wpis od skargi nie został w całości uiszczony, ściągnięcie od organu brakującej opłaty stało się uzasadnione.