Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie przewodu kwalifikacyjnego I stopnia P. O. Jednocześnie pouczono stronę, że na to postanowienie nie służy zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Od powyższego postanowienia P. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga P. O. nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Właściwość sądów administracyjnych została określona w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 2 cytowanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie do treści art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Sąd administracyjny jest więc właściwy w sprawach skarg jedynie na trzy rodzaje postanowień. Po pierwsze na postanowienia, na które służy zażalenie. Po drugie na postanowienia kończące postępowanie oraz po trzecie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Należy zaznaczyć, iż wznowienie postępowania, jak i prowadzone w wyniku wznowienia postępowanie wyjaśniające odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie organu o wznowieniu postępowania administracyjnego jest postanowieniem nieostatecznym i niezaskarżalnym. Takie postanowienie otwiera drugą fazę postępowania wznowieniowego – tzw. rozpoznawczą. W fazie tej organ bada, czy rzeczywiście zaistniały przyczyny wznowienia.
W myśl art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego kodeks nie przewiduje zażalenia, zaś strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może podnieść swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie – art. 142 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r. w sprawie o sygn. akt SA/Rz 2047/02).
Postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Postanowieniem kończącym postępowanie jest bowiem takie postanowienie, które kończy postępowanie administracyjne w danej instancji.
Postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego nie należy również do trzeciego rodzaju postanowień, a mianowicie nie jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.
W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.
Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, należało zwrócić stronie kwotę uiszczoną tytułem wpisu od wniesionej skargi.