Uzasadnienie
Skargą z dnia 22 maja 2013 r. K. S. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie prawa poprzez niezgodne z przepisami przekazanie na rzecz [...] lokali mieszkalnych będących w dyspozycji KGP z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji.
W uzasadnieniu swojej skargi podał, że decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. została mu przydzielona kwatera tymczasowa – lokal nr [...] przy ul. [...] w W.. W dniu [...] sierpnia 2012 r. skarżący wniósł raport do Komendanta Głównego Policji o przekwalifikowanie kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny. Raport ten został rozpatrzony odmownie. W piśmie zawiadamiającym z dnia [...] sierpnia 2012 r., jako podstawę tego rozstrzygnięcia wskazano zmiany w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz zawarcie w dniu [...] sierpnia 2009 r. Porozumienia z Prezydentem [...] w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji z przeznaczeniem na kwatery dla funkcjonariuszy (dalej: Porozumienie), które stanowi, że lokale wymienione w załączniku do Porozumienia mogą zostać przeznaczone jedynie na kwatery tymczasowe.
Skarżący podał, że obecnie jest byłym funkcjonariuszem Policji, zwolnionym na własną prośbę ze służby, na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W marcu 2013 r. zostało wszczęte w stosunku do niego postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej
W dniu [...] marca 2013 r. K. S. wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez niezgodne z prawem przekazanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Komendanta Głównego Policji na rzecz [...], dokonanym na mocy wskazanego wyżej Porozumienia. Zdaniem skarżącego, powyższe Porozumienie spowodowało, że niemożliwe do zrealizowania stały się przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji – mieszkania funkcjonariuszy Policji.
W odpowiedzi na wezwanie organ poinformował skarżącego o braku stwierdzenia naruszenia prawa. Organ wskazał, że kwestionowane Porozumienie zostało zawarte wobec zmiany treści art. 90 i 95 ustawy o Policji, zmieniającą zakres możliwości dysponowania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lokalami przeznaczonymi na zakwaterowanie policjantów.
Wobec powyższego K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazaną na wstępie skargę, w której podtrzymał dotychczasową opinię dotyczącą uczynienia przez Porozumienie "martwymi" regulacji zawartych w rozdziale 8 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, twierdzenia organu o konieczności zawarcia Porozumienia w celu uniknięcia utraty całego zasobu mieszkaniowego są bezpodstawne i nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a Porozumienie "wyłączyło obowiązywanie" przepisów ustawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Argumentując powyższe stanowisko, organ podniósł, że skarżone przez K. S. Porozumienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie jest aktem z zakresu administracji publicznej o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), gdyż nie posiada ono publicznoprawnego charakteru, albowiem nie wpływa bezpośrednio w sposób wiążący na sytuację prawną konkretnego podmiotu. Nie zostało również zawarte w drodze postępowania administracyjnego dotyczącego indywidualnej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu II GSK 265/07, aby czynność organu administracji mogła zostać uznana za czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 musi spełniać następujące warunki: nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winna mieć charakter publicznoprawny, być skierowana do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku.
Z kolei w postanowieniu II OSK 530/12 NSA stwierdził, że kontrolą sądową, na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., objęte są [...] te prawne formy działania organów administracji publicznej podejmowane wobec podmiotów administrowanych, które podejmowane są w sprawach indywidualnych, gdzie przedmiotem jest określony stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. O akcie lub czynności w rozumieniu powołanego przepisu, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że chodzi tu o działanie organów podjęte w stosunku do indywidualnie oznaczonego podmiotu, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego właśnie podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
W niniejszej sprawie zaskarżona została czynność Komendanta Głównego Policji polegająca na przekazaniu na rzecz [...] lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Komendanta. Niniejsza czynność została dokonana na mocy Porozumienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawartego między organem a Prezydentem [...], przy czym zauważyć należy, iż w Porozumieniu tym mowa jest o zrzeczeniu się prawa do dysponowania lokalami, stanowiącymi własność [...]. Powyższy akt reguluje kwestie korzystania przez Komendanta Głównego Policji z lokali mieszkalnych przeznaczonych na kwatery tymczasowe funkcjonariuszy Policji. Nie zawiera jednak żadnych rozstrzygnięć dotyczących praw i obowiązków indywidualnego, określonego podmiotu w indywidualnej sprawie, a w związku z tym, nie może zostać zakwalifikowany jako czynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego wskazania, iż zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu spraw określonym w art. 3 § 2, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.