Uzasadnienie
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu tub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie natomiast do art. 47 § 1 powołanej ustawy, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom.
W piśmie z dnia 5 lipca 2005 r. Sąd pouczył skarżącą o wymogach formalnych skargi wnoszonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego i jednocześnie wezwał I. S. do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie daty wydania i numeru zaskarżonej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pismo precyzujące skargę skarżąca obowiązana była nadesłać w dwóch egzemplarzach w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Tym samym pismem I. S. wezwana została do nadesłania odpisu skargi z dnia 27 maja 2005 r. Wezwanie doręczone zostało skarżącej w dniu 18 lipca 2005 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy).
W dniu 22 lipca 2005 r. (data stempla pocztowego) I. S. nadesłała pismo precyzujące skargę oraz jego odpis. W piśmie tym skarżąca wskazała, że przedmiotem skargi wniesionej do Sądu jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. Odpisu skargi nie nadesłano.
Zgodnie z art. 52 § I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć - zgodnie z § 2 powołanego artykułu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zaskarżone orzeczenie wydane zostało przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku I. S. z dnia 5 stycznia 2005 r. o przyznanie renty rodzinnej.
Od orzeczenia tego skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki skarżąca złożyła, a Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2005 r.
W związku z tym, że przedmiotem skargi jest decyzja, od której przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzić należy, iż skarga niniejsza jest niedopuszczalna i powinna ulec odrzuceniu.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.