Uzasadnienie
M. C., po oddaleniu jego skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie.
We wniosku podał, że jest osobą samotną, obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie uzyskuje żadnych dochodów.
Skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 8 m2, a ponadto nie ma żadnego majątku ani oszczędności. Podał, że opłaty za mieszkanie wynoszą 330 zł miesięcznie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt sprawy, sytuacja finansowa skarżącego jest bardzo trudna – jest osobą w wieku emerytalnym, obecnie przebywa w zakładzie karnym i nie posiada żadnych dochodów (wcześniej otrzymywał zasiłek z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 530 zł). W związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności i brakiem dochodów wnioskodawca jest zadłużony z tytułu opłat za mieszkanie na kwotę 7.000 zł.
W tej sytuacji należy uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w zakresie ustanowienia pełnomocnika.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.