Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie K. Z. uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Rektora [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], ustalającą do zwrotu równowartość kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby w kwocie 17.128,32 zł.
W skardze K. Z. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając to żądanie podniósł, iż odstąpienie od wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę w postaci wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a to, z kolei, mogłoby pozbawić go i osoby mu najbliższe niezbędnych środków utrzymania.
Ponadto, skarżący podkreślił, że zebranie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji w zestawieniu z jego młodym wiekiem, obecnymi realiami gospodarczymi oraz sytuacją na rynku pracy, w której znalazł się po zwolnieniu ze służby, oznaczałoby dla niego konieczność czynienia oszczędności przez okres od roku do dwóch lat. Natomiast okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jako bezpośredniego skutku wykonania zaskarżonej decyzji, byłaby równoznaczna z koniecznością zaciągnięcia znacznego zobowiązania pieniężnego w celu spłaty ustalonej przez organ wysokości równowartości poniesionych kosztów nauki.
Postanowieniem z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt jw., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu zażalenie K. Z. na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1039/09 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia NSA, w ramach wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), stwierdził, iż Sąd I instancji mając wątpliwości co do możliwości uiszczenia przez skarżącego należnej kwoty winien był wezwać stronę do przedłożenia oświadczenia i dokumentów potwierdzających jego rzeczywisty stan majątkowy i finansowy oraz wyjaśniających czy skarżący posiada pracę lub ewentualne oszczędności.
WSA w Warszawie, będąc związany, w oparciu o art. 190 ppsa, dokonaną wykładnią, pismem z dnia 26 listopada 2009 r. wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni opisanych dokumentów.
W odpowiedzi, w dniu 3 grudnia 2009 r., skarżący złożył do akt dwa dokumenty, a mianowicie: zaświadczenie wydane w dniu 14 października 2009 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., z którego wynika, że do dnia wydania zaświadczenia do US w S. nie wpłynęło zeznanie podatkowe skarżącego za rok 2008 oraz kopię zawartego przez skarżącego kontraktu na pełnienie służby terminowej nr [...] w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych; przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.
Jak wynika z treści uzasadnienia wniosku skarżącego oraz złożonych na jego poparcie dokumentów skarżący w 2008 r. nie osiągnął żadnego dochodu, a pracę (służbę) podjął dopiero od 1 grudnia 2009 r.
W tej zaś sytuacji wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy mogłoby pozbawić skarżącego i jego rodzinę niezbędnych środków utrzymania, a tym samym wywołać skutek w postaci wyrządzenia znacznej szkody.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej, ostatecznej decyzji administracyjnej do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.