Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1250/20

Uzasadnienie

S. K. (dalej także jako "wnioskodawca" lub "skarżący") oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] listopada 2019 r. (data wpływu) wystąpił o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] listopada 2019 r., tj. od dnia mianowania do służby stałej.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że zainteresowany zamieszkuje wraz z rodzicami w miejscowości [...] przy ul. [...], w domu mieszkalnym, który stanowi własność jego rodziców - Państwa R. i T. K.. Dom ten składa się z siedmiu pokoi o łącznej powierzchni mieszkalnej 102,71 m2. Ponadto wnioskodawca poinformował, że we wskazanym domu zajmuje pokój o powierzchni 12,18 m2.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 104, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity z Dz. U z 2020 r. poz. 360 z późn. zm. – dalej jako "ustawa o Policji") oraz § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 – dalej jako "rozporządzenie") odmówił przyznania S. K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantowi.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] stanął na stanowisku, że wnioskodawca jako posiadacz zależny włada nieruchomością jak właściciel, tym samym ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.

Z orzeczeniem tym wnioskodawca nie zgodził się i w ustawowym terminie złożył odwołanie od wskazanej decyzji.

Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 92 ust. 1 i 97 ust. 5 o Policji, § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r.

Komendant Główny Policji wskazał, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W myśl art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie do postanowień art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Organ podał, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych – na wypadek niemożności przydziału odpowiedniego lokalu mieszkalnego wśród możliwych do uzyskania przez policjanta świadczeń pieniężnych ustawodawca wymienił prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu. A zatem równoważnik pieniężny ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze, jeżeli policjant nie posiada lokalu.

Dodał, że przepis art. 95 ust. 1 ustawy o Policji określa przesłanki wykluczające możliwość uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego. Jedną z takich negatywnych przesłanek jest między innymi posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej odpowiadającego co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego przez policjanta lub jego małżonka. Ustawa o Policji odwołuje się do "posiadania" lokalu/domu, ale pojęcia tego nie definiuje. Komendant wskazał, że rozumienie słowa "posiadanie" użytego w policyjnych przepisach związanych z mieszkaniami funkcjonariuszy ukształtowane zostało przez orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym posiadanie będzie faktycznym władaniem samoistnym (właściciel) lub zależne (użytkownik, najemca) lub z tytułu innego prawa, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Pod pojęciem "posiadanie" w rozumieniu omawianych przepisów pragmatycznych należy rozumieć wszelkie formy własności, bądź współwłasności.

Posiadaczem jest także współposiadacz, który wykonuje (niekonieczne zgodne z prawem własności) faktyczne władztwo nad rzeczą wspólnie z innymi osobami i jest uprawniony do korzystania z rzeczy wspólnej, niezależnie od prawa własności.

Komendant Główny Policji odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r., który stwierdził, że zastępcze formy realizacji prawa do lokalu mieszkalnego nie stanowią dodatkowego przywileju z racji jedynie posiadania statusu policjanta a w związku z tym ich uruchomienie nie jest potrzebne w razie posiadania przez policjanta odpowiedniego lokalu, bez względu na rodzaj tytułu do niego. Z tych względów przyjąć należy, że jeżeli zajmowany na podstawie umowy użyczenia/najmu lokal odpowiada normie powierzchni przysługującej funkcjonariuszowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone.

Mając powyższe na uwadze organ podniósł, że dom mieszkalny usytuowany w miejscowości [...] przy ul. [...], w którym zamieszkuje funkcjonariusz wraz z rodzicami składa się 7 pokoi o łącznej powierzchni 102, 71 m2 i pomimo, iż w/wymieniony wykazuje, że zajmuje pokój o powierzchni 12,18 m2 to trudno sobie wyobrazić, że nie korzysta z pomieszczeń pomocniczych, takich jak salon, kuchnia, łazienka, przedpokój. Dodatkowo wnioskodawca ponosi opłaty związane z użytkowaniem pokoju w wysokości 500 zł.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż zainteresowany formalnie wykazuje użytkowanie jednego pokoju, jednak faktycznie swobodnie korzysta również z innych pomieszczeń pomocniczych, tj. salon, kuchnia, łazienka, przedpokój. Salon ma powierzchnię około 28 m2, dzieląc jego powierzchnię na 3 osoby zamieszkałe w domu, powierzchnia przypadająca na policjanta wynosi około 9,3 m2. Oznacza to, że powierzchnia mieszkalna przypadająca na policjanta wynosi około 21,40 m2. W konsekwencji posiada władztwo nad lokalem mieszkalnym spełniającym przysługujące dwie normy zaludnienia.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu orzekającego, S. K. posiada lokal zgodny z normami zaludnienia w miejscu pełnienia służby, tym samym ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i brak jest podstaw do ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi S. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.
2. - art. 92 ust. 1 w zw. z art. 89 pkt 3 ustawy o Policji oraz w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia, poprzez niezasadne przyjęcie, że R. K. i T. K. są członkami rodziny w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy nie pozostają oni na wyłącznymi utrzymaniu S. K. ani nie są niezdolni do wykonywania zatrudnienia, a zatem nie spełniają oni przesłanek zakwalifikowania ich jako "członków rodziny", co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że S. K. nie przysługuje równoważnik pieniężny za lokal, bowiem posiada dom jednorodzinny przy ul. [...] w [...],
3. - art. 95 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten dotyczy decyzji administracyjnej, na podstawie, której organ przydziela policjantowi lokal mieszkalny (a nie równoważnik pieniężny), co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że S. K. spełnia negatywne przesłanki ustawowe, uniemożliwiające przyznanie mu prawa do równoważnika pieniężnego za lokal;
4. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
5. - art. 107 § 3 k.p.a. w z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się organu do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, w szczególności, co do zarzutu błędnego przyjęcia, że R. K. i T. K. nie są "członkami rodziny" w rozumieniu ustawy,
6. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy sprawa wymagała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania decyzji co do istoty sprawy.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżący wykazał, by powinien zostać mu przyznany równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego.

W ocenie tut. Sądu na wyżej postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej.

Oceniając istotę sporu koniecznym wyjaśnienia było to, że zasady przyznawania mieszkań funkcjonariuszom Policji zostały uregulowane w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.) zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 tej ustawy policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z cytowanego przepisu wynika więc, iż podstawowym prawem przysługującym funkcjonariuszowi w służbie stałej jest prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, uwzględniające liczbę członków jego rodziny oraz ich uprawnienia wynikające z przepisów szczególnych (art. 88 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy).

Powyższe prawo skorelowane jest ściśle z obowiązkiem zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej funkcjonariusza, spoczywającym na dysponencie lokali mieszkalnych.

Nadto, z prawem do lokalu mieszkalnego związane są inne, zastępcze w stosunku do tego prawa, formy pomocy finansowej, w szczególności prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i prawo do pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego na wolnym rynku.

Uprawnienie policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu zostało uregulowane w art. 92 ustawy o Policji w ten sposób, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych został zaś zobowiązany, do określenia w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposobu ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

Na podstawie w/powołanej delegacji ustawowej z art. 92 ust. 2 ustawy o Policji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 28 czerwca 2002r. rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

"§ 1.

1. 1. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają:
2. 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej,
3. 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu,
4. 3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego,
5. 4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2,
6. 5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji,
7. 6) tymczasowej kwatery."

W realiach faktycznych niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma użyte w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji przez ustawodawcę stwierdzenie, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ani ustawa o Policji ani przepisy wykonawcze nie definiują jednak pojęcia "posiadanie" lokalu mieszkalnego lub domu. Dlatego też, w ocenie tut. Sądu trzeba je rozumieć w szerokim znaczeniu. Będzie więc owym posiadaniem - posiadanie określone przez przepisy art. 336 i nast. Kodeksu cywilnego - a więc faktyczne władanie samoistne (właściciel) lub zależne (użytkownik, najemca) lub z tytułu innego prawa, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Pod pojęciem "posiadanie" w rozumieniu omawianych przepisów pragmatycznych należy rozumieć wszelkie formy własności, bądź współwłasności.

Posiadaczem jest także współposiadacz, który wykonuje (niekonieczne zgodne z prawem własności) faktyczne władztwo nad rzeczą wspólnie z innymi osobami i jest uprawniony do korzystania z rzeczy wspólnej, niezależnie od prawa własności.

Wyżej zaprezentowane poglądy pozostają w zgodzie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, którego przykładem jest m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2019r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2225/18. W jego uzasadnieniu wyjaśniono, ze "wobec niezdefiniowania pojęcia "posiadanie" na gruncie ustawy o Policji, należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II PZP 6/12 (OSNP 2013/9-10/102), "posiadanie lokalu mieszkalnego" wyłączające prawo do równoważnika może wynikać nie tylko z tytułów prawnych mających swe źródło w prawie rzeczowym (własność, użytkowanie wieczyste, służebność mieszkania itp.), ale też ze stosunków zobowiązaniowych, tzn. umów cywilnoprawnych takich jak np. najem czy użyczenie (por. też uchwała NSA z 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, ONSA 1999/3/77).

Podobnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 maja 2001 r. sygn. akt TK 1/00 (OTK z 2001 r. nr 4) podkreślił, iż pomoc finansowa dla policjantów nie stanowi ich przywileju z racji bycia policjantem, lecz ma służyć im do uzyskania mieszkania w miejscu pełnienia służby. Uruchomienie takiej pomocy nie jest potrzebne w razie posiadania przez policjanta odpowiedniego lokalu, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do niego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 955/17). W kontekście omawianej regulacji należy więc przyjąć, że chodzi o każdy rodzaj władztwa funkcjonariusza nad lokalem mieszkalnym (domem), wynikający zarówno ze stosunku prawnorzeczowego, jak również obligacyjnego, jakim jest np. umowa użyczenia czy umowa najmu".

Precyzując omawianą tematykę koniecznym dodania było też to, że celem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest umożliwienie pokrycia przez policjanta kosztów wynajmu lokalu bądź też używania cudzego lokalu na podstawie innej, odpłatnej umowy. Przedmiotowy równoważnik ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: NSA" z 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, wyrok NSA z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 223/09; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem równoważnik pieniężny ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze, jeżeli policjant nie posiada. Jedną z przesłanek wykluczających zaś przyznanie żądanego przez skarżącą uprawnienia, wymienioną w wyż. cyt. art. 95 ust. 1 u.p., jest posiadanie przez policjanta w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż bezspornym jest, że skarżący mieszka w domu swoich rodziców, który położony jest w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Spór ograniczał się zaś do kwestii tego, czy wielkość posiadanego przez policjanta lokalu mieszkalnego, realizuje uprawnienia z art. 88 ust.1 ustawy pragmatycznej.

W tym miejscu szczególnego podkreślenia wymagała okoliczność, ze inicjatywa dowodowa w powyższym zakresie obciążała policjanta domagającego się przyznania spornego świadczenia. Zgodnie z generalnymi zasadami regulującymi postępowanie dowodowe w każdej procedurze, dowody można powoływać dla wykazywania okoliczności pozytywnych. Skarżący twierdząc, ze spełnia wymogi do przyznania mu dochodzonego świadczenia, winien więc udowodnić to twierdzenie.

Jeśli więc skarżący twierdził, iż korzysta wyłącznie z jednego pokoju w domu rodziców, z wyłączeniem innych pomieszczeń, winien wykazać tę okoliczność. To on wywodził bowiem z tej okoliczności pozytywne dla siebie skutki prawne. Nadto to tylko on (a nie organ) miał wiedzę na temat tego, jak kształtują się jego warunki mieszkaniowe i rodzinne.

W świetle powyższego za niewystarczające uznać należało, podniesienie przez skarżącego w odwołaniu, że "z przyczyn prywatnych reszta domu pozostaje w wyłącznej dyspozycji rodziców". Konieczność szczegółowego wyjaśnienia w/w twierdzenia wnioskodawcy jawiła się jako konieczna do doprecyzowania zarówno z przyczyn ogólnych, jak też z tego powodu, iż pozostawała w sprzeczności z doświadczeniem życiowym obejmującym zarówno relacje dziecko – rodzic, jak i materię czysto techniczną związaną z możliwością wyłącznego korzystania z jednego pokoju w domu, bez konieczności korzystania chociażby z przedpokoju, łazienki czy innych części wspólnych.

Pamiętać należy tez o tym, ze w/w okoliczność powinien policjant wyjaśnić na tyle dokładnie, aby możliwym było jej zweryfikowanie przez organ. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ decyduje przecież o wydatkowaniu środków publicznych, co nakłada na niego obowiązek szczególnej staranności. Stąd organ nie może opierać się wyłącznie na oświadczeniach samego zainteresowanego. Prawdziwość tych twierdzeń musi zostać potwierdzona konkretnymi dowodami. Jeśli zaś, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, sam zainteresowany nie dostarcza organowi dowodów dla wykazania zasadności swojego wniosku, to później, na etapie skargi do Sądu, nie może już skutecznie zarzucać organowi tego, ze nie wyjaśnił, lub błędnie ustalił stan faktyczny sprawy.

Reasumując, w świetle powyższego uznać należało, że zaskarżone rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie zarówno z prawem, jak i stanem faktycznym sprawy. Skoro bowiem – co niesporne – skarżący mieszka w domu rodziców, położonym w miejscowości pobliskiej pełnienia służby, a więc w myśl przepisów ustawy o policji ma zaspokojone prawo do lokalu mieszkalnego, a nadto w sytuacji gdy skarżący nie udowodnił tego, by lokal z którego korzysta nie spełniał minimalnych norm mieszkalnych przynależnych policjantowi, organ musiał odmówić przyznania dochodzonego świadczenia.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.).