Uzasadnienie
D. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Prokuratora Generalnego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], którym poinformowano go o nieuwzględnieniu jego wniosku o mianowanie skarżącego na stanowisko asesora Prokuratury Rejonowej dla W. ze względu na osiągnięte przez niego wyniki na egzaminie prokuratorskim. Zdaniem Prokuratora Generalnego, wyniki te świadczyły o braku wystarczającej gwarancji wysokiego poziomu wiedzy prawniczej, jaką powinien legitymować się kandydat na stanowisko prokuratorskie.
Skarżący przeprowadził szeroki wywód dotyczący charakteru kwestionowanego pisma Prokuratora Generalnego, wskazując, że posiada ono wszelkie cechy aktu lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), tj. nie posiada ona charakteru decyzji lub postanowienia, ma charakter zewnętrzny, czyli nie jest kierowane do podmiotu podporządkowanego organizacyjnie lub służbowo, jest skierowany do indywidualnego podmiotu, posiada charakter publicznoprawny oraz dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podlega więc kontroli sądów administracyjnych.
Ponadto D. S. zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 poz. 267), poprzez niedostateczne i lakoniczne uzasadnienie wydanego aktu, wedle którego rozstrzygniecie opierało się jedynie na uzyskanym przez skarżącego wyniku egzaminu prokuratorskiego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej odrzucenie, alternatywnie o oddalenie. Uzasadniając powyższe stanowisko, wskazał on, że zaskarżone pismo nie ma charakteru decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. Nie jest również aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albowiem w ustawie pragmatycznej regulującej omawianą kwestię tj. w ustawie z dnia 20 czerwca o prokuraturze (Dz. U. 2011 Nr 270 poz. 1599) brak jest podstawy prawnej do wydania takiego aktu. Prokurator Generalny podniósł, że literalne brzmienie art. 98 ust. 1 ustawy o prokuraturze daje mu kompetencję do ostatecznego rozstrzygania w sprawach mianowania asesorów prokuratorskich. Odpowiada on w całości za kształtowanie polityki kadrowej prokuratur, a mianowanie asesorów jest jego wyłączną kompetencją. Zatem Prokurator Generalny może uznać, że kandydat na asesora nie spełnia wymogu wysokiego poziomu wiedzy prawniczej do sprawowania stanowiska i w konsekwencji nie uwzględnić wniosku kandydata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jednocześnie art. 5 ustawy wskazuje, w jakich rodzajach spraw sądy administracyjne nie są właściwe. W punkcie drugim oraz trzecim wykluczone zostały sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi a także dotyczące odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie zaskarżona została odmowa mianowania D. S. na stanowisko asesora Prokuratury Rejonowej dla W..
Zgodnie z treścią art. 98 ust. 1 ustawy o prokuraturze, asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury mianuje i zwalnia Prokurator Generalny. Przepis ten nie ustanawia żadnych dodatkowych przesłanek dla Prokuratora Generalnego, jakimi powinien się on kierować przy wyborze, oprócz określonego w ustępie 2 obowiązku zasięgnięcia opinii o kandydacie od właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Jednocześnie, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prokuraturze Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury, a zgodnie z art. 10 ust. 1 kieruje działalnością prokuratury osobiście bądź przez zastępców. Z powyższego wynika, że do wyłącznych uprawnień Prokuratora Generalnego należy podjęcie decyzji, w jaki sposób zorganizuje funkcjonowanie podległej mu struktury jaką jest prokuratura, w tym również, jakie osoby zostaną mianowane na stanowiska prokuratorskie, jak również i asesorskie. W ustawie nie znajduje się również żaden przepis, który nakładałby obowiązek mianowania asesora prokuratorskiego.
Podobne stanowisko, dotyczące co prawda mianowania na stanowisko asesorów sądowych, pojawiało się już w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 179/05 lub wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 337/08. Nie sposób jednak nie zauważyć, że rozstrzygnięcie dotyczące mianowania na stanowisko asesora sądowego również pozostawało elementem dyskrecjonalnej władzy Ministra Sprawiedliwości, pomimo bardziej szczegółowego określenia procedury powoływania niż ma to miejsce w przypadku uprawnienia Prokuratora Generalnego.
Ponadto zauważyć należy, że powyższą sprawę zakwalifikować można jako kwestię wynikającą ze stosunków służbowych. Skarżący pracuje bowiem w Prokuraturze Okręgowej w W. jako asystent prokuratora. Na mocy art. 100a ust. 14 ustawy o prokuraturze w zakresie nieuregulowanym do asystentów prokuratorskich stosuje się przepisy ustawy o pracownikach sądów i prokuratur (Dz. U. 2011 nr 109 poz. 639 ze zm.). Zgodnie z art. 4 powołanej ustawy stosunek pracy z urzędnikiem sądowym zawiera się na podstawie umowy o pracę. Kwestię mianowania asystenta prokuratorskiego na stanowisko asesora można zatem rozpatrywać w kategoriach awansu służbowego. Dalej pozostaje to jednak sprawa ze stosunku pracy, a do sporów wynikłych na tym tle właściwe są sądy powszechne – sądy pracy.
Na mocy powołanego wyżej art. 5 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi.
Wobec przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że niniejsza sprawa wypełnia przesłanki zawarte w art. 5 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Poza zakresem rozpoznawania sprawy pozostaje zatem wywód dotyczący charakteru pisma skierowanego do skarżącego przez Prokuratora Generalnego.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.