Uzasadnienie
W dniu 31 marca 2004 r. p. D. K. wniosła do
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jednym pismem procesowym skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej i Sportu oraz wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do art. 55 § 1 wzmiankowanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Z treści powołanego przepisu wynika, że ma on na celu zdyscyplinowanie organu do przesłania akt sprawy i odpowiedzi na skargę do sądu. Wprowadza on zatem instytucję procesową, której zadaniem jest ochrona strony postępowania sądowoadministracyjnego przed niekorzystnymi skutkami zwłoki w przekazywaniu przez organy administracji publicznej skarg sądowi administracyjnemu.
W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.
Otóż, po pierwsze, wskazany na wstępie wniosek skarżąca wniosła do sądu równocześnie ze skargą, czyli w sposób zupełnie wykluczający możliwość zaistnienia okoliczności przewidzianej w art. 55 § 1 powołanej ustawy.
Po drugie, skarżąca w treści wniosku sama użyła sformułowania, które z góry zakłada dalszą zwłokę organu już po ewentualnym wymierzeniu grzywny przez sąd.
Ponadto, w świetle powyższych ustaleń, nie można przychylić się do stanowiska skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia 11 września 2004 r., w którym to piśmie skarżącą uznaje swoje wcześniejsze pismo z dnia 27 stycznia 2004 r. za skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Pismo to bowiem stanowi w istocie (i tak też zostało przez skarżącą nazwane) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przewidziane w art. 37 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę złożony wniosek o wymierzenie organowi grzywny jako przedwczesny jest niedopuszczalny.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.