Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1257/13 oddalił skargę P. J. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
W dniu 31 marca 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez dodanie pkt 2 – zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Należy stwierdzić, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1257/13 nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 powołanej ustawy, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje bowiem sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi także art. 250 powołanej ustawy, zgodnie z którym wyznaczony adwokat, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie według jakich zasad pełnomocnik z urzędu otrzymuje wynagrodzenie.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może natomiast być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, a co więcej - może on być rozpoznany odrębnym orzeczeniem również po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przed Sądem II instancji z uwzględnieniem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniosek taki może również rozpoznać odrębnym orzeczeniem referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy).
Konkludując, Sąd w niniejszej sprawie nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu we wskazanym wyżej wyroku orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1. sentencji postanowienia.
Powyższe rozważania odnoszą się wyłącznie do wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku i nie oznaczają, że Sąd nie może rozpoznać niniejszym postanowieniem złożonego przed rozprawą wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy.
Z akt sprawy wynika, że wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W., pełnomocnik z urzędu P. J., adwokat P. K., brał udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (v. karty zapoznania z aktami, protokół z rozprawy przed Sądem z dnia 24 marca 2014 r.), a także w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2014 r., złożonym w Sądzie przed rozprawą, pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Tym samym dokonał czynności, których koszt ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Jednocześnie
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Do tej kategorii spraw należy także sprawa ze skargi P. J., co oznacza, że w niniejszej sprawie wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.) w zw. z powołanym § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, postanowiono, jak w pkt 2 w sentencji.