Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 listopada 2023 r. J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W treści skargi skarżący wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2023 r. (znak [...]), wydanego w wyniku rozpoznania jego ponaglenia.
Skarga J. R. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2023 r., wyłączona została ze skargi na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 1262/24.
W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie.
Wyjaśnił jednocześnie, że w odpowiedzi na ponaglenie skarżącego z dnia [...] października 2023 r., w dniu [...] października 2023 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie zainicjowanej wnioskiem J. R. z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedzi na wniosek udzielono bowiem w piśmie z dnia [...] września 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwana dalej: p.p.s.a.), zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość. Przy czym katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 866/19).
W związku z powyższym skarga J. R. na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania ponaglenia jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.