Uzasadnienie
PKP Polskie Linie Kolejowe S. A. – Centrum Realizacji Inwestycji Region [...] z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r., którą to decyzją odmówiła udzielenia informacji publicznej Konsorcjum [...].
Jako podstawę materialnoprawną odmowy wskazano art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) stwierdzając, że żądane informacje objęte są ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. Nr 153, poz. 1503).
Organ uznał, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, oraz że objęte wnioskiem informacyjnym z dnia 4 marca 2015 r. żądania stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że wniosek informacyjny zgłoszony w dniu 4 marca 2015 r. przez Konsorcjum [...] dotyczy informacji w zakresie: pełnej korespondencji prowadzonej pomiędzy zamawiającym a inżynierem kontaktu w ramach realizacji umowy nr [...] o zaprojektowanie i wykonanie robót budowlanych dla [...] - stacja [...] (pełny zakres robót) oraz odcinki szlakowe (tylko systemy sterowania ruchem i telekomunikacją), w ramach projektu POLiŚ 7.1 – 9.1 "Modernizacja linii kolejowej E2O/CE2O na odcinku Siedlce – Terespol, etap II" (umowa).
Wskazał, że wnioskowana korespondencja miała dotyczyć harmonogramu robót i jego kolejnych aktualizacji, opóźnienia robót, roszczeń wykonawcy, roszczeń zamawiającego, polecenia zmian oraz wniosków wykonawcy o wystawienie świadectw przyjęcia dla części robót stałych.
PKP PLK S. A. uznała, że wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, wobec zastrzeżenia przez dysponenta tajemnicy i odmowy rezygnacji dysponenta z prawa do ochrony tajemnicy.
Jako podmiot, ze względu na dobro którego wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji wskazano: PKP Polskie Linie kolejowe S. A. oraz G. [...].
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi konsorcjum firm, w imieniu którego działał lider konsorcjum – P. sp. z o. o. z siedzibą w [...], tj. P. sp. z o. o. z siedzibą w [...], D. S. A. z siedzibą w [...], V. S. A. z siedzibą w [...], E. S. A. z siedzibą w [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, skarżący zarzucili naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nadto art. 7, art. 77 § 1, art. 90, art. 107 § 3 k.p.a.
Kwestionując stanowisko PKP PLK S. A., iż żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, podniesiono, że objęte wnioskami informacje dotyczą realizacji umowy finansowanej ze środków publicznych. Nadto wskazano, że tajemnica przedsiębiorstwa nie może obejmować korespondencji sporządzonej przez PKP PLK S. A., tj. publicznego zamawiającego skierowanego do Inżyniera kontraktu. Korespondencja ta dotyczy sposobu realizacji robót, powstałych opóźnień oraz ich przyczyn, procedur odbioru robót i nie dotyczy informacji "know-how" związanych z organizacją przedsiębiorstwa G. [...].
W odpowiedzi na skargę PKP PLK S. A. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że obie przedmiotowe umowy - "kontrakt na realizację" i "kontrakt na nadzór" - zostały zawarte w trybie ustawy - Prawo zamówień publicznych i zawierają postanowienia umowne w przedmiocie poufności informacji związanych z realizacją kontraktu, tym samym ewentualne udostępnienie żądanych informacji byłoby złamaniem umowy, co wymagałoby zmiany umowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sprawy sprowadza się do oceny, które przepisy prawne w przedmiotowej sprawie mają pierwszeństwo w zastosowaniu - a mianowicie ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm. dalej zwana u.d.i.p., czy też ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2164).
Ocenić też należało, czy żądane informacje zakwalifikować należy do kategorii informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p.
W sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, iż umowa [...] o zaprojektowanie i wykonanie robót budowlanych, zawarta w trybie ustawy - Prawo zamówień publicznych, stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Zauważyć jednak należy, iż przedmiotem sporu nie jest ww. umowa – jej treść -a korespondencja pomiędzy zamawiającym, a inżynierem kontraktu prowadzona w ramach realizacji tejże umowy.
W ocenie Sądu, okoliczność, iż przedmiotowa umowa zawarta na podstawie ustawy - Prawo zamówień publicznych jest jawna i że jej treść udostępnia się na mocy art. 139 ust. 3 tej ustawy w trybie u.d.i.p., nie oznacza automatycznie, że korespondencja związana z realizacją tej umowy pomiędzy zamawiającym a inżynierem kontaktu jest jawna i podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana korespondencja nie mieści się w pojęciu "umowa" i nie podlega udostępnieniu w trybie art. 139 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, tj. na zasadach dotyczących udostępnienia informacji publicznej.
W ocenie Sądu, żądanie udostępnienia przedmiotowej korespondencji w trybie u.d.i.p. stanowi próbę obejścia przepisów lex specialis, tj. ustawy - Prawo zamówień publicznych.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 16 ustawy - Prawo zamówień publicznych i w związku z art. 182 ust. 2 tej ustawy, odwołanie od treści umów w tym klauzuli poufności podmioty zainteresowane wnoszą do Krajowej Izby Odwoławczej.
W razie niekorzystnego rozstrzygnięcia przysługuje prawo wniesienia skargi do Krajowej Izby Odwoławczej a następnie do Sądu Okręgowego – art. 198a ust. 1 ustawy - Prawo zamówień publicznych.
Podkreślić należy, iż uwzględnienie skargi przez tutejszy Sąd prowadziłoby do zmiany treści kontraktu, co zostało zastrzeżone do wyłącznej właściwości Krajowej Izby Gospodarczej i sądów powszechnych (a nie sądów administracyjnych).
Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 608/13.
W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że:
- – przepisy ustawy - Prawo zamówień publicznych stanowią lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p.;
- – postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego i postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej mają charakter odrębny;
- – jedyną możliwością zakwestionowania zasadności zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa dokonanym w reżimie przepisów pzp jest skorzystanie ze środków ochrony prawnej przewidzianych przez pzp. Zasadność nadania klauzuli tajemnicy przedsiębiorstwa nie może podlegać ocenie w dwóch odrębnych trybach;
- – w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, nie wolno ponownie przeprowadzać postępowania mającego na celu ustalenie, czy zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zostało dokonane prawidłowo. Ustalenia poczynione w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego odnośnie do zakresu dostępu do informacji związanych z tym postępowaniem są wiążące w zainicjowanych później postępowaniach o udzielenie informacji publicznej;
- – nawet ewentualna okoliczność, że podmiot nie miał legitymacji do zakwestionowania prawidłowości tajemnicy przedsiębiorstwa nie może uzasadniać realizacji prawa tego podmiotu do uzyskania informacji publicznej w trybie ustawy innej niż ustawa - Prawo zamówień publicznych.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy i ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ocenie Sądu, skoro przepis art. 139 ust. 3 pzp stanowi, że umowy są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępnie do informacji publicznej, to przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i p. Skoro ustawodawca wprost wskazał, że umowy na realizację zamówienia publicznego są jawne i podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p., to a contrario – informacje związane z realizacją umowy nie są jawne i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Nie są więc one, zdaniem Sądu, informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Gd 69/10, w którym stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej dokumenty lub dane dotyczące jedynie realizacji umów w sprawach zamówień publicznych, takie jak np. informacje dotyczące terminowego i zgodnego z umową wykonania robót. Podobne stanowisko zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 11 czerwca 2007 r. o sygn. akt II SA/Op 109/07.
Reasumując, Sąd uznał, że brak jest podstaw do zakwalifikowania żądanych informacji, dotyczących korespondencji związanej z realizacją kontraktu, jako informacji publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.