Uzasadnienie
W dniu [...]marca 2006 r. Wojewoda [...] wydał decyzję znak [...], o odmowie nadania licencji zawodowej pośrednika pracy dla Pana T. B.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia wymogu art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), bowiem nie wykonywał zadań z zakresu pośrednictwa pracy, natomiast spełnia pozostałe warunki określone w tym przepisie.
Od decyzji tej T. B. złożył odwołanie, w którym kwestionował faktyczną argumentację uzasadnienia odmowy, wskazując na pełnione przez siebie obowiązki w Urzędzie Pracy w L., podkreślając czas i zakres ich pełnienia.
Organ II instancji – Minister Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 138 § pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z treścią 92 ust. 2 pkt 4 oraz art. 93 i art. 142 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister potwierdził prawidłowość decyzji organu I instancji. W myśl art. 92 ust 2. pkt 4 ustawy, licencję zawodową pośrednika pracy może otrzymać osoba, która wykonywała zadania z zakresu pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia, lub wykonywała zadania w zakresie pośrednictwa pracy.
W zaświadczeniu z dnia [...]stycznia 2006 r. znak [...], wystawionym przez dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w L. podano, że T. B. jest zatrudniony od [...]1993 roku i pracował kolejno na stanowiskach: starszego referenta do [...] lipca 1997 r., następnie od [...]. do [...] na stanowisku inspektora; od [...], do [...]. - kierownika Działu [...]; od [...] do chwili złożenia wniosku o nadanie licencji zawodowej pośrednika pracy - na stanowisku kierownika Działu [...]. W ocenie organu, w dołączonych do wniosku zakresach czynności jakie obowiązywały T.B. na wykonywanych stanowiskach, zadania pośrednictwa pracy przewidziane w art. 36 ust. 1w/w ustawy występują tylko w ograniczonym zakresie. Zdaniem organu wszystkie punkty tego przepisu są powiązane ze sobą i nie można uznać, że do świadczenia usługi pośrednictwa pracy wystarczy wykonywanie obowiązków w ramach jednego, czy dwóch z nich, w oderwaniu od pozostałych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując na treść art. 142 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dodał także, iż przepis ten, zakreślając czas 12 miesięcy wykonywania zadań z zakresu pośrednictwa pracy, nie wskazuje w jakim okresie powinny te zadania wykonywane oraz przepis ten nie zawiera pojęcia "pełny zakres obowiązków pośrednictwa pracy".
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga jest zasadna.
Art. 36 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) stwierdza, że: pośrednictwo pracy polega w szczególności na: 1) udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;
- 2) pozyskiwaniu ofert pracy;
- 3) udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą pracy;
- 4) informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;
- 5) inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;
- 6) współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;
- 7) informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.
Z kolei art. 92 ust. 2 ustawy stanowi, iż pośrednikiem pracy może zostać osoba która otrzymała licencję zawodową, jeżeli: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych, 2) nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie, 3) posiada co najmniej średnie wykształcenie, 4) wykonywała zadania w zakresie pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia, 5) posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań.
Art. 142 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, iż osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione na stanowiskach pośrednika pracy lub wykonujące zadania z zakresu pośrednictwa pracy, z dniem wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa pośrednikami pracy, o których mowa w art. 92 ust. 2.
Odmowę wydania licencji organ uzasadnił twierdzeniem, iż T. B.w czasie zatrudnienia w Urzędzie Pracy w L. nie wykonywał wszystkich zadań pośrednictwa pracy wyszczególnionych w treści art. 36 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem nie spełnił przesłanki określonej w art. 92 ust. 2 pkt. 4 omawianej ustawy. Organ potwierdził spełnienie przez skarżącego pozostałych przesłanek określonych w niniejszym przepisie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sposób uzasadnienia decyzji, nie jest przekonywujący i wystarczający, zwłaszcza gdy zważy się na cały, blisko trzynastoletni okres pracy T. B. w urzędzie pracy, na zajmowane przez niego w tym czasie stanowiska i wykonywane czynności.
Po pierwsze przepis art. 36 ust. 1 omawianej ustawy zawiera jedynie przykładowy katalog zadań wykonywanych przez pośrednika pracy, co wprost wynika z jego brzmienia ("... w szczególności na..."), a więc wbrew stanowisku organu nie zawiera katalogu zamkniętego.
Po drugie nie można się zgodzić z argumentacją niewykonywania przez skarżącego wszystkich działań z zakresu pośrednictwa pracy, gdy skonfrontuje się okoliczność zajmowania przez niego w okresie kilku lat (od [...] stycznia 1999 r. do [...] marca 2003 r.) stanowiska kierownika Działu [...]. W uzasadnieniach decyzji obu instancji w żaden sposób nie wykazano dlaczego piastowanie tego stanowiska nie jest w ocenie organu wykonywaniem zadań z zakresu pośrednictwa pracy, skoro, co wynika z zakresu czynności, T. B. sprawował funkcje kierownicze nad osobami bezpośrednio takie czynności wykonującymi.
Po trzecie organ powinien dokładnie przeanalizować każde stanowisko pracy skarżącego, pełnione w urzędzie pracy, pod względem zakresu wykonywanych czynności służbowych i dokładnie uzasadnić dlaczego wykonywanie danych czynności można uznać lub nie za wykonywanie zadań z zakresu pośrednictwa pracy w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy.
Po czwarte organ w ogóle nie ocenił sprawy pod kątem art. 142 ust. 4 przedmiotowej ustawy.
Uzasadnienie sejmowego projektu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dużą rolę przywiązuje do instytucji licencjonowanych pośredników pracy. Licencjonowani pośrednicy pracy, działając na rynku pracy mogą odciążyć urzędy w pośredniczeniu między pracodawcami i osobami poszukującymi pracy. Projekt wskazuje tu na dysproporcję pomiędzy wzrostem liczby osób poszukujących pracy, a liczbą urzędników w publicznych służbach zatrudnienia, zajmujących się pośrednictwem pracy, upatrując przywrócenie zakłóconej równowagi właśnie w tworzeniu stanowisk licencjonowanych pośredników pracy. Oczywiście dla prawidłowej realizacji tego pomysłu niezbędne jest posiadanie rzeczywistych kwalifikacji uprawniających do otrzymania licencji pośredników pracy.
Dlatego też z uwagi na wagę i znaczenie stanowiska licencjonowanego pośrednika pracy, na które wskazuje uzasadnienie sejmowego projektu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i z uwagi na wymogi określone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie w niniejszych sprawach powinno być wyczerpujące i wnikliwe.
Takich cech nie posiada ani uzasadnienie decyzji Wojewody [...], ani uzasadnienie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
Oba organy naruszyły w tym zakresie treści art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, niewyjaśniając dokładnie sprawy we wskazanych wyżej aspektach, co z kolei spowodowało istotne uchybienia w treści uzasadnienia decyzji. Naruszenia te miały niewątpliwie istotny wpływ na wynik rozpatrywanej przez organy administracji sprawy.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 par. 1 ppkt 1 c przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.