Uzasadnienie
W dniu 18 lipca 2015 r. (data nadania na kopercie) R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wniosku, sprecyzowanego pismem z dnia 19 września 2015 r., skarżący stwierdził, że uchybił terminowi bez własnej winy. Został bowiem wprowadzony w błąd przez organ, który w tym samym dniu wydał zaskarżony rozkaz i postanowienie nr [...] o odmowie zawieszenia prowadzonego postepowania administracyjnego, które to rozstrzygnięcia w ocenie skarżącego były ze sobą sprzeczne. Dlatego też, pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonym rozkazie, w pierwszej kolejności wystąpił on do organu z zażaleniem na postanowienie nr [...].
Dalej wyjaśnił, że w dniu 13 lipca 2015 r. doręczono mu postanowienie wydane w wyniku wniesionego zażalenia, na które złożył skargę do sądu administracyjnego (II SA/Wa 1434/15) w celu kompleksowego rozpoznania całego postepowania, a następnie w dniu 18 maja 2015 r. wniósł skargę w przedmiotowej sprawie.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżony rozkaz personalny wraz z prawidłowym pouczeniem doręczono skarżącemu w dniu 22 maja 2015 r. (k-35 akt administracyjnych).
W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o jego nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3).
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. Z oświadczenia skarżącego wynika, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień 13 lipca 2015 r., tj. dzień w którym doręczono skarżącemu postanowienie wydane w wyniku rozpoznania jego zażalenia. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą skarżący wniósł do Sądu w dniu 18 lipca 2015 r.
Przechodząc do merytorycznej części oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy bowiem, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, publ. LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2012 sygn. I OZ 450/12, publ. LEX nr 1239484, postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. I OZ 865/10, publ. LEX nr 742121). Stąd też pozostawanie przez skarżącego w przekonaniu o błędnym działaniu organu i z tego powodu niestosowaniu się do prawidłowych pouczeń wydanych i doręczonych mu rozstrzygnięć – w ocenie Sądu, świadczy o braku zachowania przez niego należytej staranności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżącemu doręczono zaskarżony rozkaz wraz z prawidłowym pouczeniem co do sposobu i terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, pomimo to skarżący z tego prawa nie skorzystał. Nie można zatem zarzucać organowi, że wprowadził skarżącego w błąd.
Dodatkowo należy podkreślić, że to do Sądu, a nie skarżącego, należy ocena legalności działania organu, dlatego nie wniesienie skargi we wskazanym terminie albo uzależnianie jej wniesienia od rozpoznania zażalenia było wyborem skarżącego i świadczy o braku zachowania przez niego należytej staranności. W ocenie Sądu nie stało bowiem nic na przeszkodzie (a przynajmniej okoliczności takich skarżący nie wskazał), aby skarżący jednocześnie skierował do Sądu skargę na wydany rozkaz personalny i zażalenie do Komendanta Głównego Policji na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, w których to wystąpieniach podniósłby błędne – w jego ocenie, działanie organu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.