Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r., wydaną na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. G. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., na mocy której orzeczono o uznaniu wymienionego z dniem [...] marca 2004 r. za osobę bezrobotną i odmówiono prawa do zasiłku, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Z przedłożonych dokumentów wynika, że G. G. w okresie 18 miesięcy przed dniem zarejestrowania się nie był w ogóle zatrudniony, więc nie spełnia on warunków wymienionych w przytoczonym przepisie i nie przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych. Przedstawiona w odwołaniu argumentacja, iż pozostawał on bez pracy z powodu wydania niewłaściwego świadectwa pracy będącego przedmiotem procesu z jego byłym pracodawcą, nie ma wpływu na uprawnienia wyżej wymienionego wynikające z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż spór dotyczył rozwiązania umowy o pracę, które nastąpiło w grudniu 1998 r., czyli na kilka lat przed zarejestrowaniem się G. G. w Urzędzie Pracy.
Powyższą decyzję G. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc w skardze, iż opóźnienie w rejestracji było spowodowane naruszeniem przez byłego pracodawcę przepisów prawa pracy i długotrwałym procesem toczącym się przed Sądem Pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż wytoczenie powództwa przeciwko byłemu pracodawcy nie stało na przeszkodzie w zarejestrowaniu się w urzędzie pracy, a ewentualna zmiana trybu rozwiązania umowy o pracę mogłaby stanowić przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania. Jednocześnie organ przyznał, iż faktycznie w jego decyzji wystąpiła pomyłka pisarska w przyjętej dacie rozwiązania umowy o pracę, które nastąpiło w grudniu 1998 r., a nie w 1988 r. Pomyłka ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy i została sprostowana postanowieniem z dnia [...]czerwca 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, rozpoznając skargę w granicach posiadanych kompetencji nie mógł jej uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągnął wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] marca 2004 r., nie spełniał warunku przewidzianego w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że G. G. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie przepracował ani jednego dnia.
Brak było zatem podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Omawiana ustawa nie daje organom administracji, ani sądowi administracyjnemu jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania przedmiotowego świadczenia.
Sąd podzielił argumentację organu, że nieprawidłowości, jakich dopuścił się były pracodawca z wydaniem świadectwa pracy nie zwalnia od zachowania wymagań niezbędnych do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z tych powodów Sąd skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).