Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] przyznającą J. D. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] do dnia [...] i umorzył postępowanie w I instancji.
Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [..]. r. Komendant Powiatowy Policji w T. przyznał policjantowi pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego w miejscowości P., a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wskazując, iż przyznanie pomocy finansowej na budowę domu wyklucza możliwość jednoczesnego przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Jednocześnie organ ustalił, że J. D. został przyznany przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] równoważnik pieniężny od [...] r., w związku z przeniesieniem policjanta do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. Wnioskiem z dnia [...] r. J. D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach o wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres wcześniejszy tj. od [...] r. do [...] r. i decyzją z dnia [...] równoważnik za część żądanego przez niego okresu (od [...] r. do [...] r.) został mu przyznany. Ponieważ ww. decyzja nie rozstrzygała o żądaniu za okres od [...] do [...] r. J. D. wniósł od niej środek zaskarżenia.
Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji cyt. wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w I instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 i art. 139 kpa, art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), § 1 ust. 2 i § 9 ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.). W uzasadnieniu podał, że w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja z dnia [...] r., której przedmiotem było prawo skarżącego do równoważnika. Umarzając postępowanie organu pierwszej instancji organ II instancji stwierdził, że została ona wydana przez osobę niemającą do tego upoważnienia tj. z naruszeniem art. 107 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący twierdził, że przysługuje mu prawo do równoważnika.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania w całości. Stosownie do art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. To, że w sprawie zachodziła przesłanka z art. 156 kpa (decyzja została wydana przez osobę nieupoważnioną), nie mogło stanowić automatycznie podstawy do umorzenia postępowania.
Przesłankę do umorzenia postępowania nie mogła również stanowić okoliczność, iż w obrocie prawnym funkcjonowała wcześniejsza ostateczna decyzja z [...] r. wydana w przedmiocie prawa do równoważnika (odmowna).
Uszło uwadze organu, iż już po wydaniu ww. decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie prawa skarżącego do równoważnika zostało wszczęte nowe, kolejne samodzielne postępowanie w tym zakresie ([...] r.), a mianowicie we wniosku z dnia [...] r., wszczynającym niniejsze postępowanie, J. D. domagał się przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] r. do [...] r. Rację ma organ twierdząc, że w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja z dnia [...] r. nr [...] odmawiająca skarżącemu przyznania tego świadczenia. Nie można się jednak zgodzić, że fakt ten mógł stanowić podstawę do umorzenia postępowania w całości. W dacie wszczęcia niniejszego postępowania w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne rozstrzygnięcie jedynie za okres niespełna miesiąca tj. od [...]. do [...] r. podczas gdy skarżący domagał się wnioskiem z [...] r. przyznania mu prawa do równoważnika za okres od [...] r. do [...] r. Zatem jedynie za okres od [...] r. do [...] r. postępowanie w przedmiocie przyznania prawa do równoważnika powinno zostać umorzone.
Za ten okres prawo do równoważnika zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją z [...] r. Tymczasem organ umorzył postępowanie w całości uznając, że jest ono bezprzedmiotowe. Reasumując organ I instancji – [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] r. o przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w części obejmującej okres od [...] r. do [...] r. orzekł w sprawie wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną (res iudicata). Zauważając tę nieprawidłowość organ II instancji wydał również nieprawidłowe rozstrzygnięcie, albowiem umorzył postępowanie w I instancji w całości. W ten sposób nadal pozostaje nierozstrzygnięty wniosek skarżącego z dnia [...] r. o przyznanie prawa do równoważnika za okres od [...] r. do [...] r. Ponownie rozpoznając sprawę organ umorzy postępowanie w zakresie żądania objętego już ostateczną decyzją ([...]). W pozostałej części (za okres od [...] r. do [...] r.) rozpozna wniosek skarżącego merytorycznie. Ewentualnie wykaże, że inne postępowania w tym przedmiocie zostały zakończone ostateczną decyzją.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.