Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 97 ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., który orzekł opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W. przez Ł. G. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu. W uzasadnieniu podał, iż lokal na podstawie przydziału mieszkania służbowego z dnia [...] grudnia 1966 r. otrzymał funkcjonariusz ówczesnej Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w W., A. G. wraz z rodziną: żoną S. oraz dziećmi, synem M. i córką G. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 1981 r. orzeczono rozwód małżeństwa G. i po rozwodzie A. G. wyprowadził się i wymeldował z tego lokalu.
S. G. zmarła [...], a w lokalu tym mieszka bez tytułu prawnego Ł. G., syn córki A. i S. G., G. G., zamieszkałej w W., ul. [...] m. [...]. Wezwany pismem z dnia 9 kwietnia 2008 r. do opróżnienia zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego, Ł. G. nie zastosował się do tego wezwania. Dlatego też organ podjął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia tego lokalu przez Ł. G. Nie jest on bowiem funkcjonariuszem Policji, nie legitymuje się również uprawnieniami do zajmowania tego lokalu z tytułu posiadania uprawnień do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu, w świetle postanowień zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, nie stanowi tytułu prawnego do jego zajmowania.
W związku z tym, na podstawie art. 95 ust. 5 pkt 5 ustawy o Policji, organ zaskarżoną decyzją orzekł o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., przez Ł. G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ł. G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając, że od urodzenia ([...]) mieszkał wraz ze swą babcią S. G., w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w W. Nie posiada innego lokalu mieszkalnego, a obecna jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu na zakupienie mieszkania. Jest absolwentem [...], gdzie [...], uzyskał tytuł magistra. W lutym 2003 r. bezskutecznie ubiegał się o przyjęcie do służby w Policji.
Podał ponadto, że jego babcia S. G. przekazała na rzecz resortu spraw wewnętrznych wynajmowane mieszkanie nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Z tych względów zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i stawia go w trudnej sytuacji życiowej i dlatego wnosił o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę Ł. G. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące zaskarżone decyzje w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W., przez Ł. G., stanowił przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).
Przepis ten stanowi, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania takiego lokalu przez policjanta, członków jego rodziny, albo inne osoby – bez tytułu prawnego.
Bezspornym jest w sprawie, że Ł. G. mieszka w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. bez tytułu prawnego.
Poza sporem pozostaje również, że Ł. G. nie jest funkcjonariuszem Policji, nie zalicza się również do kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, z tytułu posiadania prawa do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu Policji.
Bez wpływu na uprawnienie Ł. G. do przydziału tego lokalu jest fakt przekazania przez S. G. wynajmowanego przez nią od ówczesnego [...] w W., ul. [...] lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. na rzecz resortu spraw wewnętrznych.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.