Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymanym w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., zwolnił K. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. W związku z powyższym, stosownie do art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, naliczono i wypłacono funkcjonariuszowi odprawę, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku.
Na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został uchylony, a postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji umorzone.
Następnie rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. funkcjonariusz został, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, ponownie zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2014 r.
W dniu [...] lutego 2014 r. funkcjonariusz wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o ponowne przeliczenie i wypłacenie wyrównania: odprawy emerytalnej, a także świadczenia z art. 117 ustawy o Policji – uwzględniając aktualne uposażenie.
W odpowiedzi na powyższe, Zastępca [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. poinformował wnioskodawcę o braku możliwości pozytywnego załatwienia jego wniosku.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez ponowne przeliczenie i wypłacenie wyrównania: odprawy i świadczenia pieniężnego o których mowa w art. 114 ust 1 pkt 1 i art. 117 ust. 1 ustawy o Policji – uwzględniając aktualne uposażenie.
W odpowiedzi na powyższe Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wskazał w pierwszej kolejności, iż funkcjonariusz niezadowolony z rozstrzygnięcia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji winien wystąpić ze skargą na bezczynność tego organu do właściwego sądu administracyjnego. Dodatkowo wyjaśnił powody, dla których w jego ocenie funkcjonariuszowi nie przysługują żądane świadczenia pieniężne.
Powyższe pismo stało się przedmiotem skargi K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący stwierdził, że organ nie dokonał czynności materialnotechnicznej, polegającej na ponownym przeliczeniu i wypłaceniu wyrównania żądanych świadczeń. Zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga K. M. jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zaskarżone pismo nie stanowi decyzji ani czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 cytowanej ustawy. Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni popiera pogląd, zgodnie z którym żądanie wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby związane jest z konkretnym uprawnieniem policjanta. W tej sytuacji chybiony jest pogląd o braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej o odmowie przyznania przedmiotowej odprawy. Art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z 1990 r. o Policji należy interpretować wyłącznie jako nakazujący wydawanie decyzji jako formy rozstrzygnięcia spraw dotyczących mianowania na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk nie zaś wykluczające formę decyzji dla innych typów spraw administracyjnych wynikłych ze stosunku służbowego. Forma decyzji w razie odmowy dokonania czynności wypłaty spornego świadczenia jest szczególnie istotna, jeśli się zważy, że takie działanie organu w istocie pozbawia stronę postępowania instancyjnego, które jest przecież standardem współczesnego funkcjonowania administracji publicznej, stanowiąc jedną z jego podstawowych zasad (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 864/10, publ. LEX nr 953242, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 595/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie organ odmówił uwzględnienia żądania skarżącego, ale nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej, tylko poinformował wnioskodawcę pismem, to skarga na to pismo jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.