Uzasadnienie
W dniu 20 lipca 2010 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie próby wymuszenia przez Starostę Powiatu W. poniesienia nienależnej opłaty za udostępnione dokumenty. Skarżący wyjaśnił, że wystąpił do Starosty Powiatu W. o wydanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpisów szeregu dokumentów urzędowych z 1973 i 1976 r. W odpowiedzi na żądanie skarżącego Starosta przesłał plik dokumentów wraz z dwoma fakturami VAT i wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a udostępnienie dokumentów nastąpiło z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, co pociąga za sobą obowiązek nałożenia opłaty na żądającego informacji.
W skardze W. S. podniósł, że wnioskował o wydanie dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – wydawanych bezpłatnie, za wyjątkiem sytuacji określonej przepisem art. 15 ust. 1 tej ustawy. Nadto przekazane mu dokumenty były w większości nieczytelne, stąd też zwrócił je organowi. W konsekwencji nie można obciążać go kosztami nieistniejącego zadłużenia.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu W. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że jej przedmiot nie mieści się w zakresie kontroli sądów administracyjnych, określonym w przepisach art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ podniósł, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie narusza przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia informacji, których udostępnienie uregulowane zostało ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, stąd też do realizacji wniosku nie można było zastosować ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta – stosownie do treści § 2 powołanego przepisu – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 ppsa sąd odrzuca skargę:
- 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
- 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
- 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
- 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie w jakim trybie powinny zostać udostępnione W. S. żądane przez niego dokumenty.
Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
W. S. we wniosku z dnia 14 grudnia 2009 r. domagał się wydania odpisu operatu uwłaszczeniowego z 16 grudnia 1973 r. oraz operatu klasyfikacyjnego nr [...] z 1976 r. dla celów klasyfikacji gruntów – w części dotyczącej konkretnie wymienionych działek wraz z mapami. Informacje te stanowią jednak informacje z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o czym skarżący został poinformowany pismem Geodety Powiatowego z dnia [...] grudnia 2009 r. Zasady udostępniania i udzielania informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jakie obowiązywały w dniu wniesienia wniosku, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. Nr 49, poz. 493).
Za udostępnienie danych pobierano opłatę na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga W. S. w przedmiocie próby wymuszenia przez Starostę Powiatu W. poniesienia nienależnej opłaty za udostępnione dokumenty jest z innych, niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 ppsa, przyczyn niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Pomimo bowiem określenia przez skarżącego żądanej informacji jako publicznej, organ administracji publicznej miał obowiązek zbadać czy informacja jest informacją publiczną oraz w jakim trybie należy ją udostępnić. Wobec ustalenia, iż informacja należy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosta miał obowiązek zastosowania właściwych uregulowań prawnych w zakresie udostępnienia informacji.
Natomiast wymienione wyżej dwa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przewidywały rozwiązania przewidzianego w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie możliwości powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji zgodnie z wnioskiem, stąd też wydając odpisy dokumentów organ naliczył kwotę należnej opłaty.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.