Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie zwolnienia B. G. z dniem [...] lipca 2008 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek cofnięcia żołnierzowi wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] sierpnia 2008 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na następujący stan faktyczny. [...] B. G. pełnił ostatnio służbę wojskową na stanowisku [...]. Z uwagi na fakt, iż decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] cofnięto żołnierzowi poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą [...], przełożony żołnierza wystąpił w dniu [...] marca 2008 r. do Dyrektora Departamentu Kadr MON z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], zwolnił B. G. z dniem [...] lipca 2008 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek cofnięcia żołnierzowi wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa. W odwołaniu od powyższego rozkazu skarżący wskazał, iż zwolnienie go ze służby wojskowej jest przedwczesne. Podkreślił, iż decyzja, o cofnięciu mu poświadczenia bezpieczeństwa, nie jest jeszcze prawomocna, ponieważ złożył od niej odwołanie i skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Rozpoznając powyższe odwołanie Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. wskazał, iż zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, można zwolnić żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy wydania lub cofnięcia mu wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa. Z uwagi na fakultatywny charakter wskazanej podstawy zwolnieniowej o zastosowaniu jej decyduje właściwy organ wojskowy. Wyjaśnił, iż w trakcie postępowania rozważano możliwość pozostawienia żołnierza w zawodowej służbie. Jednak z uwagi na fakt, że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa [...], nie posiada on już nieposzlakowanej opinii, a zwolnienie z zawodowej służby wojskowej jest w pełni zasadne.
Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzja o cofnięciu skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa, z uwagi na zakończenie postępowania administracyjnego w tej kwestii, stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Samo zaś, wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną nie wstrzymuje jej wykonania.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie decyzji I i II instancji. W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał, iż nie można było zwolnić go z zawodowej służby wojskowej z powodu cofnięcia mu poświadczenia bezpieczeństwa, ponieważ decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nadal nie jest prawomocna i została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji jest przepis art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z roku 2008 Nr 141 poz. 892 ze zm.), wedle jego treści żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy lub cofnięcia wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa. W sprawie jest bezsporne, że skarżącemu [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., cofnął poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą [...]. Przesłanką cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa był fakt skazania przez sąd wojskowy skarżącego za popełnienie przestępstwa [...]. Decyzja ta stała się ostateczna wobec uchybienia przez B. G. terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji.
Ostateczność decyzji administracyjnej oznacza, iż nie może być ona zaskarżana w toku instancji oraz jest ona wykonalna. Należy tu dodać, iż fakt że postępowanie w sprawie cofnięcia B. G. poświadczenia bezpieczeństwa stało się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie oznacza, że organy wojskowe nie mogły wydać decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Taka sytuacja mogłaby mieć miejsce tylko w sytuacji, gdyby sąd administracyjny, wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji o cofnięciu skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa. Tymczasem tak się nie stało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 987/08, odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa. W tej sytuacji organy wojskowe mogły podjąć działania zmierzające do zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Tak więc należy wskazać, iż zarówno decyzja organu I jak i II instancji są wydane na właściwej podstawie materialnoprawnej, a treść uzasadnienia decyzji odpowiada zapisom art. 107 § 1 kpa.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.