Uzasadnienie
W skardze z dnia 24 lipca 2009 r., uzupełnionej następnie na wezwanie Sądu pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r., J. J. zażądał wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 469/06 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r. oddalającym jego skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Przesłanką wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym skarżący uczynił wykrycie w dniu 12 maja 2009 r. środka dowodowego mogącego mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, a z którego to środka skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. J. J. wyjaśnił, że tym nowym środkiem dowodowym jest uzyskana na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 83/09 informacja o niewydaniu przez Ministra Obrony Narodowej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, pomimo wycofania przez skarżącego odwołania i wydanie kolejnej decyzji z [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w tym samym, co decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r., przedmiocie.
Ponadto skarżący w piśmie precyzującym skargę podniósł, iż łącznie z wnioskiem o wycofanie odwołania prawdopodobnie złożył wniosek o cofnięcie decyzji z [...] grudnia 2002 r., lecz nie otrzymał pisemnego rozstrzygnięcia również i tej kwestii. Natomiast na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. J. J. wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowania jest art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Minister Obrony Narodowej wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że przesłanka, na którą powołuje się skarżący, nie miała miejsca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia lub,
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.), a także gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.).
Z analizy treści powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie.
Oceniając podnoszone przez J. J. w skardze o wznowienie okoliczności, należy stwierdzić, że nie stanowią one podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 271-273 powołanej ustawy. Samo sformułowanie podstaw wznowienia w sposób odpowiadający wskazanym wyżej przepisom ustawy nie oznacza jeszcze oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Samo bowiem sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, iż skarga na takiej podstawie się opiera. Oceniając, czy złożona skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia wziąć pod uwagę należy, czy powołana w skardze podstawa wznowienia ma w danej sprawie charakter rzeczywisty.
Należy podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądów oraz poglądami doktryny, brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r. sygn. akt II UKN 174/99, publ. OSNP 2001, nr 4, poz. 133 czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2004 r. sygn. akt OW 87/04, publ. LEX nr 158967).
Jak już wyżej wskazano, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W niniejszej sprawie taką nową okolicznością, w ocenie skarżącego, jest fakt niewydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, o którym, jak twierdzi skarżący, dowiedział się dopiero w dniu 12 maja 2009 r. na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 83/09. Tymczasem opisany w skardze o wznowienie stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżący mógł sobie uświadomić, iż taka decyzja nie została wydana, ponieważ po złożeniu wniosku o wycofanie odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], jak podkreślił sam skarżący, oczekiwał na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jednakże zamiast decyzji tej treści otrzymał kolejną decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Nadto należy uznać, że Sądowi rozstrzygającemu sprawę II SA/Wa 469/06 znana była okoliczność braku wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, gdyż sądowa kontrola legalności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji obejmuje sprawdzenie wystąpienia wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności.
Co więcej, ze sformułowania art. 273 § 2 ustawy wynika, iż "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom, co nie miało jednak miejsca.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż powołana przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, zaś niniejsza skarga o wznowienie postępowania, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 281 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.