Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją z [...] kwietnia 2002 r. nr [...], przydzielił tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w S. o powierzchni użytkowej 86,19 m² (52,99 m² powierzchni mieszkalnej) R. D., obejmując przydziałem jego rodzinę, tj. żonę i dwóch synów. Decyzję tę opatrzono klauzulą, że traci ona moc z chwilą zwolnienia wymienionego funkcjonariusza ze służby lub przeniesienia do służby w innej jednostce.
W dniu 9 stycznia 2006 r. R. D. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej powołanej decyzji.
Organ ten, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...], na podstawie art. 88 w związku z art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884) oraz art. 157 § 1 i 2 kpa.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G..
Organ uzasadniając wskazaną decyzję ostateczną powołał się na treść art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, znajdującego się w rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", który stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Po przywołaniu treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266), definiującego pojęcie lokalu jako lokalu mieszkalnego służącego do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych organ wskazał na treść art. 90 ustawy o Policji, przewidującego kategorie lokali mieszkalnych, które mogą pozostawać w dyspozycji organów Policji. Zaznaczono, że w zasobach jednostek Policji pozostają dwa rodzaje lokali mieszkalnych, tj. lokale docelowe oraz tymczasowe kwatery.
Zwrócono uwagę, że § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469) precyzuje, że na tymczasowe kwatery dla policjantów przeznacza się lokale mieszkalne, pokoje gościnne, pokoje w hotelu lub bursie albo pomieszczenia mieszkalne usytuowane w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym.
Organ stwierdził, że w świetle wyżej powołanych przepisów lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w S. przez to, że znajduje się w budynku Rewiru Dzielnicowego w S. należy do kategorii lokali mieszkalnych, mających na celu zaspokajanie potrzeb mieszkalnych policjantów na czas określony.
Wywiedziono, że skoro R.D. złożył wniosek o przyznanie kwatery tymczasowej, w którym wykazał, że zarówno on sam, jak i członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to istniała podstawa prawna do przydziału na rzecz zainteresowanego przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
Zdaniem organu, przydzielony lokal nie spełniał wymogów zawartych w § 10 ust. 1 powołanego ostatnio rozporządzenia, tj. nie był w należnym stanie technicznym oraz sanitarnym, jednak wynikająca z tego faktu oczywistość naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie oznacza, że to naruszenie miało charakter rażący.
W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...]kwietnia 2002 r. nr [...]. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi R. D. podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do zarzutu wydania decyzji o przydziale kwatery tymczasowej mimo braku ustawowych przesłanek do jej przydzielenia. W ocenie skarżącego w dniu wydania decyzji o przydziale kwatery tymczasowej nie były spełnione przesłanki z art. 88 ust. 2, art. 96 ust. 4 oraz art. 96 ust. 5 ustawy o Policji, ponieważ nie był policjantem w służbie przygotowawczej, policjantem przeniesionym z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, ani też delegowanym do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.
Wskazał, że w dacie wydania przedmiotowej decyzji, a także w dacie złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego (w czasie pełnienia służby w KPP w K.) spełniał warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego o jakich mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ był policjantem w służbie stałej. Nie istniały także warunki uniemożliwiające wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego wymienione w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji.
Zdaniem wnoszącego skargę, organ nie miał podstaw prawnych przyjąć, że lokal mieszkalny znajdujący się w budynku przeznaczonym na cele służbowe (budynek rewiru dzielnicowych) nie może stanowić lokalu mieszkalnego dla funkcjonariusza Policji, o jakim mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a może być jedynie tymczasową kwaterą.
Skarżący wskazał także na przepis art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, z którego wywodzi, że policjantowi może być przydzielony lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe. Zatem uważa, że odmowa przydzielenia mu lokalu mieszkalnego w czasie pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w K. była nieuzasadniona. Zwrócił uwagę, że w budynku przy ul. [...] w S. znajdują się dwa inne lokale, gdzie zamieszkują na stałe rodziny policjantów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przy wydaniu decyzji o przydziale R. D. kwatery tymczasowej naruszony został przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r., zgodnie z którym tymczasowa kwatera winna pozostawać w należytym stanie technicznym oraz sanitarnym gdyż, jak wynika z protokołu odbiorczego z dnia [...] kwietnia 2002 r. lokal ten nie spełniał zawartych w tym przepisie wymogów. Jednakże wykazane naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa przydziału R. D. tymczasowej kwatery decyzją Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...]była badana przez organ nadzoru z punktu widzenia podstaw do stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 kpa.
Tryb przewidziany w powołanym przepisie jest trybem nadzwyczajnym, stanowiącym wyłom w zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 kpa, a która to zasada stanowi istotną wartość w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).
O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, jakie wywołuje decyzja.
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 LEX nr 165717).
Wbrew zarzutom skargi, decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], nie została wydana bez podstawy prawnej. Obowiązujące bowiem przepisy pragmatyki służbowej policjantów przewidują w art. 88 ustawy o Policji przyznanie policjantowi kwatery tymczasowej. Wskazana decyzja nie obraża również w sposób rażący przepisów prawa, stanowiących podstawę jej wydania.
Zgodnie z przepisem art. 88 ustawy o Policji, stanowiącym materialnprawną podstawę powołanej ostatnio decyzji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (ust. 1). Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę (ust. 2).
W ocenie Sądu, stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K., tj. w dniu [...] kwietnia 2002 r. nie daje podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 3 kwietnia 2002 r. złożył wniosek o przyznanie tymczasowej kwatery. Organ wnioskiem tym był związany z uwagi na treść § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz.1469), według którego tymczasową kwaterę przydziela się policjantowi na jego pisemny wniosek.
Jednocześnie należy podkreślić, że z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, że skarżący przed datą wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. składał do Komendanta Powiatowego Policji w K. w trybie § 6 powołanego ostatnio rozporządzenia pisemny wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego docelowego.
Należy podkreślić, że w świetle zarówno przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji jak i powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. brak jest podstaw do przyjęcia, że przyznanie tymczasowej kwatery policjantowi w służbie stałej rażąco narusza prawo.
Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie miał wpływu fakt, że w podstawie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji (jak i w decyzji utrzymanej nią w mocy) organ powołał się na przepis § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, który jeszcze nie obowiązywał w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Podnieść bowiem należy, że Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie od organu kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy skarżący był zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.