Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), stwierdziło, że odwołanie J. P. od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego zostało wniesione z uchybieniem terminu dla jego wniesienia.
Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Naczelnik Wydziału Gospodarki Komunalnej, Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta G., postanowił odmówić J. P. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W decyzji tej zawarto pouczenie o przysługującym stronie prawie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Decyzja została stronie dręczona w dniu [...] maja 2013 r.
W dniu [...] maja 2013 r. J. P. złożył odwołanie od powyższej decyzji skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem Burmistrza Miasta G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdziło, że odwołanie J. P. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. wskazując, iż termin ten upłynął w dniu [...] maja 2013 r.
W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie kwestionuje, że odwołanie złożył w dniu [...] maja 2013 r., jednakże jego zdaniem, przy wyliczaniu 14-dniowego terminu należało uwzględnić dni robocze a nie kalendarzowe, a więc odwołanie zostało złożone w terminie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Zgodnie z treścią art. 129 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż decyzja Burmistrza Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2013 r. Natomiast odwołanie zostało złożone przez skarżącego w Urzędzie Miasta G. w dniu [...] maja 2013 r.
W decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ zawarł prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji prawie wniesienia odwołania.
Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu [...] maja 2013 r. a wobec tego wniesione w dniu [...] maja 2013 r. odwołanie nie mogło być przez organ merytorycznie rozpoznane.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej polegającej na wystąpieniu do organu z odwołaniem jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie tego terminu powoduje zaś bezskuteczność tego odwołania. W sytuacji więc, gdy strona nie dochowała 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania i nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, organ był zobowiązany, stosownie do treści art. 134 K.p.a., wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Przepis art. 134 K.p.a. nie daje organom administracyjnym swobody co do rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Zgodnie z treścią powyższego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Inaczej mówiąc, każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu stosownie do art. 58 i nast. K.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie skarżący o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie wystąpił, a zatem organ prawidłowo oceniając stan faktyczny sprawy zobowiązany był wydać postanowienie na mocy art. 134 K.p.a.
Uchybienie bowiem temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.