Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (organ/KGP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. K. (skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (organ I instancji/KWP w Łodzi) z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], o odmownie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Ustalono, że skarżący wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r., zwrócił się do KWP w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wniosku dołączył dokumenty potwierdzające członkostwo w PZŁ oraz wymagane dokumenty potwierdzające, że może dysponować bronią (w tym pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne).
Organ I instancji ustalił m.in., że skarżącemu decyzją KWP w [...] z 2017 r. cofnięte zostało pozwolenie na broń palną myśliwską wydane w innym postępowaniu. Pozwolenie to cofnięte zostało z powodu negatywnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego.
W niniejszym postępowaniu KWP w Ł., odwołał się od pozytywnych dla skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.
W ostatecznym orzeczeniu lekarskim wydanym przez lekarza R. M. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] oraz ostatecznym orzeczeniu psychologicznym wydanym przez psychologa I. S. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] stwierdzono, iż skarżący należy do osób wymienionych art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.
Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. organ I instancji odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji.
Odwołanie od tej decyzji wniósł do KGP skarżący zarzucając organowi
I instancji naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 i art. 10 § 1 Kpa. poprzez niedoręczenie stronie odpisu odwołania KWP w Ł. od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego pomimo, że organ ma obowiązek doręczania stronom pism i zawiadomień o podjętych czynnościach w postępowaniu, a także nie pouczenie strony o możliwości odwołania się od orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego wydanych w trybie odwoławczym, co spowodowało, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w każdym stadium postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 75 § 1 Kpa. poprzez pominięcie w materiale dowodowym okoliczności przemawiających na korzyść strony i nie dokonanie oceny dowodów, a w szczególności korzystnych dla niej orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, które załączyła do wniosku, a które pozostają w sprzeczności z orzeczeniami wydanymi w trybie odwoławczym.
Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust 1 pkt 4 i art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez zastosowanie tych przepisów jako podstawy prawnej odmowy wydania pozwolenia na broń palną, choć z przeprowadzonych badań nie wynika, aby strona była uzależniona od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, a z orzeczeń wydanych w I instancji wynika, że posiada ona zdolność do dysponowania bronią. Podniósł nadto naruszenie art. 15h ust. 5 ustawy o broni i amunicji polegające na tym, iż badanie w trybie odwoławczym zostało przeprowadzone po upływie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania.
KGP decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję KWP w [...]i z dnia [...] lutego 2019 r. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił m.in., że skarżącemu decyzją KWP w [...] z 2017 r. cofnięte zostało inne pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu negatywnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego.
Wskazał, że w ostatecznym orzeczeniu lekarskim wydanym przez lekarza R. M. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] oraz ostatecznym orzeczeniu psychologicznym wydanym przez psychologa Iwonę Sobczak z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] stwierdzono, iż skarżący należy do osób wymienionych art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284; ustawa o broni i amunicji) i nie może dysponować bronią. Podniósł, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i z tego powodu nie może dysponować bronią, co zostało stwierdzone ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Oznacza to, że wydawana decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany.
Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się ostateczne, negatywne dla strony orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane na podstawie i trybie przewidzianym przepisami ustawy o broni i amunicji, wystawione przez upoważnionego lekarza i psychologa zgodne ze wzorem określonym w Zał. nr. 3 i nr 4 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2015 r. poz. 2210; Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2015 r.), a wykluczające możliwość posiadania przez stronę broni, organy Policji zobowiązane były do odmowy wydania stronie żądanego pozwolenia na broń.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 i art. 10 § 1 Kpa. poprzez niedoręczenie skarżącemu odpisu odwołania KWP w Ł. od orzeczenia psychologicznego i lekarskiego pomimo, że organ ma obowiązek doręczania stronom pism i zawiadamiania ich o czynnościach postępowania, co spowodowało, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w każdym stadium postępowania;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 i art. 10 § 1 Kpa. poprzez niepouczenie strony skarżącej o możliwości odwołania się od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych w trybie odwoławczym, co spowodowało, iż bez własnej winy skarżący nie brał udziału w każdym stadium postępowania;
- 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. poprzez pominięcie w rozpoznawanym materiale dowodowym okoliczności i dowodów przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności niewzięcie w należytym stopniu, które orzeczenia przemawiają na korzyść skarżącego;
- 4. naruszenie art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kpa., a także art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji poprzez niedokonanie oceny dowodów powołując się na ich wiążący charakter, podczas gdy orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym pozostają w sprzeczności z orzeczeniami wydanymi przez uprawnionego lekarza i psychologa;
- 5. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej do odmowy wydania pozwolenia na broń, podczas gdy z przeprowadzonych badań nie wynika, aby skarżący był uzależniony od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych.;
- 6. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o broni i amunicji poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej odmowy wydania pozwolenia na broń, pomimo iż z przedłożonych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wynika, iż posiada on zdolność do dysponowania bronią;
- 7. naruszenie art. 15h ust. 5 ustawy o broni i amunicji polegające na tym, iż badanie w trybie odwołania zostało przeprowadzone po upływie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania;
- 8. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 Kpa. poprzez: bark wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do odmowy uchylenia przedmiotowej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...];
- 9. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 Kpa. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwiną argumentację i wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 882) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychicznego (pkt 3), uzależnionym od alkoholu lub substancji psychoaktywnych (pkt 4). Przepisy art. 15a-15h ustawy o broni i amunicji oraz Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2015 r. określają kompleksowo tryb i sposób ustalania zdrowotnej zdolności do dysponowania bronią. Przepisy te przewidują, m.in. jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego orzecznika stosownego orzeczenia. Wydawane jest jedno orzeczenie psychologiczne, obejmujące badanie czy posiadacz pozwolenia na broń lub osoba ubiegająca się o pozwolenie, wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz jedno orzeczenie lekarskie, obejmujące łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy).
Od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji osobie poddanej badaniom oraz organowi Policji przysługuje odwołanie. W przypadku jego wniesienia, przymiot ostateczności uzyskują orzeczenia wydane w drugiej instancji (art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji).
W toku postępowania administracyjnego organ uzyskał dwa ostateczne negatywne orzeczenia: ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. wydane przez upoważnionego psychologa mgr I. S. oraz ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. wydane przez upoważnionego lekarza R. M., w których to orzeczeniach stwierdzono jednoznacznie, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz pkt 3 ustawy o broni i amunicji co oznacza, iż nie może dysponować bronią.
Ostateczne, negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wykluczają możliwość wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Ostateczne orzeczenie, wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia. Nie podlegają one także dalszej weryfikacji. Okoliczność dotycząca zdolności skarżącego do posiadania broni została udowodniona w sposób prawem określony, tj. orzeczeniami lekarskimi, w których stwierdzono, iż nie posiada on zdolności psychicznej i fizycznej do dysponowania bronią palną. Starający się o wydanie pozwolenia na broń, który otrzymuje negatywne orzeczenia, nie może ubiegać się o prawo do broni, ponieważ przepis ten ma charakter obligatoryjny (tzn. nie uzyska pozwolenia na broń w tym wypadku broń palną myśliwską).
Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany, tj. ustawodawca w przedmiotowych przypadkach nie przyznał organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy i organy muszą uwzględnić orzeczenia lekarskie i psychologiczne.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niedoręczenia skarżącemu odpisu odwołania KWP w [...] od orzeczenia psychologicznego i lekarskiego, Sąd wskazuje, że zarzut ten jest bezpodstawny. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżącemu przesłano odwołania KWP w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, które to odwołania skarżący osobiście odebrał w dniu [...] maja 2018 r.
Odnośnie do naruszenia przez organy Policji art. 15h ust. 5 ustawy o broni i amunicji polegającego na tym, iż badanie w trybie odwołania zostało przeprowadzone po upływie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, zarzut ten w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z wymienionych w tym przepisie podmiotów odwoławczych. Sąd wskazuje, że terminy te zostały zachowane co wynika z akt administracyjnych.
W ocenie Sądu, organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów.
Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.
Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa..
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł, jak w sentencji.