Uzasadnienie
Starosta L. decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...], wydaną na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) w związku z art. 29 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 104 kpa, orzekł o odmowie przyznania L. G. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 30 lipca 2004 r.
Od powyższej decyzji zainteresowany odwołał się do Wojewody [...], który postanowieniem znak [...] z dnia [...] marca 2005 r. stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
W uzasadnieniu podano, iż decyzja Starosty Powiatu L. z dnia [...] października 2004 r. została odebrana osobiście przez L. G. w dniu 3 lipca 2004 r., czego dowodem jest własnoręczny podpis wymienionego na decyzji. Decyzja ta zawierała pouczenie o środkach i terminie jej zaskarżenia do organu wyższej instancji. Odwołanie od powyższej decyzji L. G. złożył w kancelarii głównej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 22 grudnia 2004 r. z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia.
Jednocześnie wskazano, iż pismo L. G. z dnia 5 listopada 2004 r. do Radnego Rady Powiatu w L., nie może być potraktowane jako odwołanie od decyzji Starosty Powiatu L. z dnia [...] października 2004 r., gdyż w treści tego pisma wyraźnie zaznacza on, iż prosi o rozpatrzenie jego sprawy, przed ewentualnym odwołaniem się do Wojewody [...]. Ponadto organ podniósł, iż wymieniony był prawidłowo pouczony o terminie i organie, do którego służy odwołanie od decyzji, a Radny Powiatu w L., zgodnie z pouczeniem, nie jest właściwym organem, do którego przysługiwało skarżącemu odwołanie od decyzji Starosty.
W dniu 31 marca 2005 r. L. G.złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wyjaśniając, iż pismo złożone do Rady Powiatu "nieświadomie traktował jako formę odwołania".
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 58 i art. 59 kpa, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wskazał, iż przepis art. 58 § 1 i 2 kpa ustanowił cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Należą do nich: uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminu, wniesienie przez stronę wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, dochowanie terminu 7-dniowego (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przeszkody oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.
W sprawie niniejszej wnioskodawca nie spełnił dwóch z wymienionych przesłanek przywrócenia terminu, a mianowicie uchybił 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który rozpoczął bieg od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. od 22 grudnia 2004 r., w którym to dniu wniósł odwołanie od decyzji Starosty Powiatu L.. Termin ten upłynął po 7 dniach, a więc 29 grudnia 2004 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony w PUP dopiero w dniu 31 marca 2005 r.
Ponadto, nie ma podstaw do uznania braku winy wnioskodawcy do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie, gdyż został on należycie pouczony o terminie i sposobie wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. G., powołując się na art. 77 i 80 kpa, zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na tym, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i przyjął winę w uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego oraz niezachowanie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto zarzucił naruszenie art. 78 Konstytucji RP gwarantującego każdej ze stron prawo zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wskazując na powyższe, wnosił o uchylenie postanowienia Wojewody [...] i zasądzenie kosztów postępowania.
Jak wynika z uzasadnienia, skarżący brak swojej winy w uchybieniu terminu upatruje w błędnym przekonaniu, iż Rada Powiatu przyjmując pismo, uznała się za właściwą do rozpatrzenia sprawy, zaś organy administracyjne nie pouczyły go o konieczności załączenia do odwołania wniosku o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 kpa, podstawowym warunkiem podjęcia orzeczenia o przywróceniu terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadnie przyjęto, iż okoliczności, na które powołuje się skarżący (błędne przekonanie, że Rada Powiatu "uznała się za właściwą do rozpatrzenia sprawy") nie upoważniają do uznania, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przywrócenia terminu.
Trafnie organ wskazuje, iż w treści pisma adresowanego do Z. O., Radnego Rady Powiatu w L., skarżący wyraźnie zaznacza, iż prosi o ponowne rozpatrzenie jego sprawy "przed ewentualnym odwołaniem się do Wojewody [...]". Z powyższego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż skarżący był świadomy tego, iż pismo, które składa do Radnego Rady Powiatu w L., kieruje do podmiotu, który nie jest właściwy do rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym.
Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza możliwość przekazania sprawy albo czynności procesowej w określonej sprawie, będącej przedmiotem postępowania, jednemu organowi administracji publicznej przez drugi organ. Na tej podstawie nie można jednakże czynić zarzutu Radzie Powiatu w L., iż nie przekazała pisma skarżącego Wojewodzie [...] do rozpatrzenia, gdyż Rada nie jest organem administracji publicznej, a ponadto treść pisma nie pozwalała przyjąć, iż jest ono odwołaniem od decyzji.
Z ustaleniem organu, iż okoliczności, na które powołuje się skarżący nie dają podstaw do przywrócenia terminu, należy się zgodzić, zaś wywody i argumentacja przytoczone w skardze nie tylko nie podważają skutecznie tego ustalenia, lecz także nie wskazują innych okoliczności, które pozwalałyby wyprowadzić wniosek o braku zawinienia strony.
Pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...] października 2004 r. miało następujące brzmienie: "od niniejszej decyzji przysługuje Panu odwołanie do Wojewody [...] w [...], wniesione za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w L., [...], działającego z upoważnienia Starosty L., w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia".
Przytoczone brzmienie pouczenia nie mogło rodzić jakichkolwiek wątpliwości, co do dalszego postępowania w odniesieniu do decyzji otrzymanej w dniu 3 listopada 2004 r.
W sprawie organ też wykazał, iż nie została spełniona przesłanka dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem wniesienia odwołania, tj. 22 grudnia 2004 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu 31 marca 2005 r.
W związku z zarzutem skargi naruszenia art. 78 Konstytucji RP stwierdzić należy, iż organ nie naruszył konstytucyjnej zasady gwarantującej każdej ze stron prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Skarżący jedynie z tego prawa nie skorzystał.
Obowiązek ścisłego przestrzegania terminów w postępowaniu odwoławczym wynika z potrzeby zapewnienia pewności i trwałości stosunków w obszarze regulowanym przez prawo administracyjne.
Ustalając, że organ wywiązał się z tego obowiązku, wniesiona skarga – jako nieuzasadniona – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.