Uzasadnienie
Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Rekonwersji Kadr, działają na podstawie art. 104 Kpa i § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu korzystania przez żołnierzy zawodowych i byłych żołnierzy zawodowych z pomocy w zakresie przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy (Dz. U. Nr 147, poz. 1549) w zw. z pkt 4 ppkt 3 decyzji nr [...]Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]lutego 2003 r. w sprawie powierzenia Dyrektorowi Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji funkcji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Rekonwersji Kadr oraz art. 111, 112, 119 i art. 120 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), w dniu [...]października 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą nie wyraził zgody na sfinansowanie Z.SZ. kursu języka angielskiego.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż ww. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa. Stosownie do postanowień art. 120 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, były żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 119 ust. 1, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy, udzielonej przez właściwe organy. Jednakże obowiązujące przepisy uzależniają możliwość skorzystania z pomocy rekonwersyjnej od sposobu rozwiązania stosunku służbowego. Wśród przyczyn zwolnienia wymienionych w art. 111 pkt 3, 8, 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 pkt 3-5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stanowiących przesłankę do otrzymania przedmiotowej pomocy, nie występuje przyczyna zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa na podstawie art. 174 ust. 3 powołanej ustawy, co przesądza o braku możliwości przyznania Z.S. pomocy rekonwersyjnej.
Minister Obrony Narodowej - po rozpoznaniu odwołania - w dniu [...] maja 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa oraz art. 111, 112, 119 i art. 120 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Rekonwersji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].
W jej uzasadnieniu organ podał m.in., że uprawnienia w zakresie korzystania przez żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej po 1 lipca 2004 r. z pomocy w przekwalifikowaniu, doradztwie zawodowym lub pośrednictwie pracy, udzielonej przez właściwe organy określa art. 120 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.).
Natomiast w art. 119 ust. 1 powołanej ustawy zostały wyliczone enumeratywnie powody rozwiązania stosunku służbowego, stanowiące przesłankę uprawniającą do otrzymania pomocy rekonwersyjnej. Przepis ten nie przewiduje możliwości skorzystania z przedmiotowej pomocy przez żołnierza, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 174 ustawy pragmatycznej. Żołnierze wymienieni w tym przepisie, w przypadku nie wyznaczenia na stanowisko służbowe, podlegali obligatoryjnemu zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 174 ust. 2 lub ust. 3, a nie na podstawie art. 111 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP, tzn. zasady zaufania do państwa i tworzonego prawa, która gwarantuje ochronę obywateli przed nagłymi, nieprzewidywalnymi zmianami prawa, organ stwierdził, iż zasada ta nie została naruszona, gdyż ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miała bardzo długi okres vacatio legis, tj. od września 2003 r. do lipca 2004 r. Ustawa przewidywała również termin przedawnienia uprawnień do dnia 31 grudnia 2005 r. W okresie tym zainteresowani i uprawnieni do pomocy rekonwersyjnej żołnierze mogli korzystać ze swoich uprawnień ustawowych.
Ponadto organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniu odwołującego się, dotyczącego interpretacji art. 120 ust. 3 przedmiotowej ustawy, przepis ten i art. 174 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stanowią niewątpliwie zbieżność literalną, jednakże traktują o zupełnie innej sytuacji prawnej, odpowiednio żołnierza zawodowego i byłego żołnierza zawodowego.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2006 r. stała się przedmiotem skargi złożonej przez Z.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, iż została wydana z naruszeniem art. 6 i 7 Kpa w zw. z art. 174 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz art. 32 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Skarga analizowana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 120 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), zgodnie z którym były żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 119 ust. 1, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem ust. 3, może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy.
W ramach pomocy, o której mowa w ust. 1, mogą być pokrywane koszty:
- 1) przekwalifikowania zawodowego lub przyuczenia do zawodu, doradztwa zawodowego albo odbywania praktyk zawodowych;
- 2) przejazdów z miejsca zamieszkania byłego żołnierza zawodowego do ośrodków szkolenia, w których następuje przekwalifikowanie zawodowe lub przyuczenie do zawodu, albo miejsca odbywania praktyk zawodowych;
- 3) zakwaterowania w okresie szkolenia lub przyuczenia do zawodu albo odbywania praktyk zawodowych.
Pomocą, o której mowa w ust. 1, może być objęty również żołnierz zawodowy przeniesiony do dyspozycji, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, w którego dyspozycji żołnierz ten pozostaje, oraz żołnierz zawodowy w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ.
Natomiast art. 119 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 3, 8, 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 pkt 3-5, korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu, w szczególności w administracji publicznej oraz na stanowiskach pracy związanych z obronnością kraju.
Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż kwestia pomocy rekonwersyjnej ściśle wiąże się z aktem rozwiązującym stosunek zawodowej służby wojskowej, pomoc ta jest ewentualną konsekwencją jego rozwiązania.
Jak wynika z akt sprawy skarżący został z dniem [...] lipca 2004 r., na podstawie art. 174 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy.
Przepis ten stanowi, że jeżeli żołnierz zawodowy pozostaje w dyspozycji, o której mowa w ust. 1 pkt 3 dłużej niż dwanaście miesięcy, jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy prawa z dniem [...] lipca 2004 r.
Powód zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie został ujęty w art. 119 powołanej powyżej ustawy, co przesądza, iż nie jest on osobą uprawnioną do otrzymania pomocy rekonwersyjnej.
Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji zasad ogólnych określonych w art. 7 i 8 Kpa.
Spór między stronami sprowadzał się do odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego.
Sąd nie podzielił również zarzutów o naruszeniu przepisów ustawy zasadniczej, gdyż we właściwym zastosowaniu przez organ przepisów ustawy, trudno się dopatrzyć naruszenia przepisów Konstytucji RP, które skarżący wymienia w skardze.
W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.