Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpoznaniu odwołania L. W. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w związku z uzyskaną informacją, że posiadacz broni uniemożliwia przeprowadzenie kontroli związanej z jej przechowywaniem oraz z uwagi na toczące sie postępowanie karne o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 197 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Posiadacz broni został również zobowiązany do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.
Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], wydanego w związku z odwołaniem organu Policji od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wynika, że L. W. nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, okoliczność ta stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia prawa do każdego rodzaju broni palnej bez względu na cel używania broni.
W ustalonym stanie faktycznym i prawnym Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.
Decyzja organu odwoławczego stała sie przedmiotem skargi, wniesionej przez L. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, że organ naruszył prawo materialne, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i zażądał, aby spowodować wydanie pozwolenia na dalsze posiadanie przez niego przedmiotowego pozwolenia. Ponadto skarżący zakwestionował okoliczności związane z wszczęciem postępowania, jak również prawidłowość przeprowadzonych badań lekarskich.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej.
Konstrukcja powyższego przepisu wskazuje wyraźnie, iż wskazane w nim przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń są wymienione enumeratywnie i są od siebie niezależne (rozłączne). Wystarczy spełnienie jednej z nich, aby właściwy organ Policji był obowiązany wydać decyzję odmowną w zakresie możliwości posiadania pozwolenia na broń. Taka sama sytuacja występuje przy cofaniu wydanego już pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Jak wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), badania lekarskie obejmują badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólna ocenę stanu zdrowia, w tym m.in. badanie przez lekarza psychiatrę (§ 2 ust. 1 pkt 2 lit. a). Natomiast badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej badanej osoby (§ 3 ust. 1). Lekarz upoważniony na podstawie wyników badań wydaje orzeczenie lekarskie (§ 2 ust. 2), zaś psycholog upoważniony, także na podstawie wyników badań, wydaje orzeczenie psychologiczne (§ 3 ust. 3). Wzór stosownego orzeczenia został określony w załącznikach do powyższego rozporządzenia.
Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego osobie zainteresowanej oraz właściwemu organowi Policji przysługuje odwołanie, a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (§ 8 ust. 1, 2 i 9). Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (§ 9 ust. 1).
Odnosząc powyższe przepisy do realiów rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu uznać należy, że organy Policji swoim działaniem nie naruszyły przepisów postępowania, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy prawidłowo, obligował je do cofnięcia wydanego skarżącemu pozwolenia na broń.
Decyzja wydawana na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jest bowiem decyzją związaną, pozbawianą cech uznaniowości. W przypadkach stwierdzenia w orzeczeniach lekarskich i psychologicznych wypadków wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, organy Policji zobowiązane są cofnąć pozwolenie na broń.
Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są dla organów Policji wiążące. W wyroku z 17 marca 2005 r., II OSK 1273/04 (dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl) NSA wskazał, że określona w § 8 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie tego przepisu nie podlegają weryfikacji przez organ Policji w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji orzeczeniem wydanym w trybie § 8 ww. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.
Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organy Policji nie miały uprawnień, ani tym bardziej narzędzi, do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami wydanymi w różnych instancjach. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym, a określające, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, jest ostateczne. Mogło zatem stanowić podstawę faktyczną wydania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, że są one niezasadne. Okoliczności sprawy, a zwłaszcza znane organowi okoliczności związane z jego sytuacją osobistą, niewątpliwie uzasadniały skorzystanie przez organ z możliwości zobowiązania go do przedstawienia aktualnych badań lekarskich, jak również skorzystania z trybu odwoławczego, przewidzianego dla orzeczeń lekarskich. Wobec tego, że orzeczenie lekarskie, wydane w wyniku odwołania, określiło, że skarżący nie może dysponować bronią, podstawą cofnięcia posiadanego przez niego pozwolenia na broń niewątpliwie powinien stanowić art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.