Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie "stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o utracie prawa do stypendium" (20 czerwca 2014 r. – data wpływu pisma do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W.). W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 21 maja 2014 r. – tj. w dacie doręczenia skarżącemu postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i upłynął z dniem 20 czerwca 2014 r. (piątek).
Pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. (20 czerwca 2014 r. – data wpływu pisma do Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W.) Z. R. wniósł do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie "stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o utracie prawa do stypendium". W treści ww. pisma skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Po otrzymaniu ww. skargi Wojewoda [...] – pismem z 26 czerwca 2014 r. – przekazał przedmiotową skargę do organu właściwego – Ministra Pracy i Polityki Społecznej w dniu 27 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę).
Skarżący ww. skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniósł niezgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu – zamiast za pośrednictwem Ministra Pracy i Polityki Społecznej, uczynił to za pośrednictwem Wojewody [...]. W takim przypadku za dzień wniesienia skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznaje się dzień przekazania skargi przez organ niewłaściwy (Wojewodę [...]) organowi właściwemu (Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej), tj. w rozpoznawanej sprawie 27 czerwca 2014 r.
Za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi uznać należy 20 czerwca 2014 r. – dzień, w którym skarżący wniósł skargę do organu niewłaściwego – Wojewody [...]. Z kolei skargę z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wniósł do Sądu w dniu 27 czerwca 2014 r. (data przekazania skargi przez organ niewłaściwy – Wojewodę [...] organowi właściwemu – Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej). Tym samym stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.).
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Skarżący uprawdopodobniając brak winy w przekroczeniu terminu podniósł, że z uwagi na trudną sytuację finansową (brak pracy i dochodów) skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył osobiście w najbliższym organie administracji, tj. w urzędzie Wojewody [...].
Wskazać należy, że sytuacja materialna skarżącego (brak pracy i dochodów), nie pozwoliła mu na wniesienie skargi za pośrednictwem organu właściwego – Ministra Pracy i Polityki Społecznej w terminie. To, że skarżący złożył skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (z uwagi na brak środków finansowych na korzystanie z usług Poczty Polskiej) w Wydziale Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W., tj. w urzędzie administracji w W., w mieście, w którym zamieszkuje, adresując ww. pismo do WSA w Warszawie, wskazuje, że dołożył on należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. W związku z powyższym nie można zarzucić mu winy w niezachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.