Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wydane na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym przekazał według właściwości do rozpoznania Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniosek [...] J. K. dotyczący sprostowania odpisu służby tego oficera w Jednostce Wojskowej nr [...]. W uzasadnieniu podał, że jednostka wojskowa, w której pełnił służbę ten oficer, była podporządkowana Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji i dlatego też wniosek tego oficera należało przekazać do rozpoznania temu Ministrowi, jako organowi właściwemu w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2007 r., zarzucając naruszenie: art. 65 § 1 k.p.a., przez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., przez brak wskazania podstawy prawnej postanowienia. Zarzucił także naruszenie art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie prac Rady Ministrów oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800), przez jego niezastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodność z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpoznając skargę J. K. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w skardze powołane – na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Podstawę prawną wydania zaskarżonych postanowień stanowił art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organ administracji państwowej, po otrzymaniu podania, zobowiązany jest zbadać swoją właściwość rzeczową, miejscową oraz sytuacyjną. Zaniechanie zbadania przez organ właściwości, którego następstwem może być jej brak w danej sprawie, powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta jest nieważnością (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie, w świetle ustalonego orzecznictwa sądowego, niewątpliwym jest, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego dotyczącego sprostowania jego służby w jednostce wojskowej podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, właściwym jest ten Minister. Kwestie związane z właściwością organów w sprawach dotyczących przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych w jednostkach wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, były bowiem przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także decyzji Prezesa Rady Ministrów i zgodnie rozstrzygnęły, że w tych sprawach organem właściwym jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Art. 65 § 1 k.p.a. chroni stronę przed nieznajomością prawa przez nałożenie na organ administracji państwowej niewłaściwy w sprawie, obowiązku niezwłocznego przekazania podania-wniosku organowi właściwemu, zawiadamiając o tym stronę. Przekazanie jest czynnością materialno-techniczną i nie ma podstaw prawnych do wydania o przekazaniu podania-wniosku ani decyzji, ani postanowienia.
Skoro więc zaskarżone postanowienia wydane zostały bez podstawy prawnej, w tej sytuacji spełniona została przesłanka nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.