Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
R. B., działając przez pełnomocnika – matkę W. B., składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, w rubryce 3. formularza tego wniosku ("Informacje o przedmiocie zaskarżenia") wymieniła sygnaturę akt niniejszej sprawy, a jako organ, który wydał zaskarżony akt wskazała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, natomiast jako datę zaskarżonego aktu podała dzień 24 lutego 2011 r., tj. datę odpowiadającą dacie wydania zarządzenia wzywającego pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 5 lutego 2011 r.
Z kolei z akt sprawy wynika, że sprawa ze skargi R. B. została już prawomocnie rozstrzygnięta, a wydany w dniu 19 stycznia 2010 r. wyrok jest prawomocny od dnia 19 lutego 2010 r.
Z uwagi na treść art. 243 § 1 ppsa, który wprowadza ramy czasowe skutecznego złożenia wniosku o prawo pomocy, oraz ze względu na przywołane powyżej okoliczności pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia 23 marca 2011 r., została wezwana do udzielenia informacji, czy składając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy ubiega się o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania mającego za przedmiot nadzwyczajną kontrolę zakończonego już prawomocnie postępowania sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik oświadczyła (v. pismo z dnia 7 kwietnia 2011 r.), że o prawo pomocy ubiegała się na każdym etapie postępowania, a, w jej ocenie, sprawa nie została zakończona, ponieważ nie podlegała jeszcze kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdziła również, że obecnie sprawa kwalifikuje się do Trybunału Praw Człowieka z powodu błędów formalnych i merytorycznych oraz "tendencyjnie przewlekłych sądów". Zgłosiła również ogólne zarzuty wobec zakończonego postępowania stwierdzając, że sądy odmówiły przyznania jakiejkolwiek pomocy finansowej (uprawnień) dla jej córki.
Mając zatem na względzie treść przywołanego pisma pełnomocnika w zestawieniu z treścią wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że skarżąca w istocie ubiega się o przyznanie prawa pomocy po rozstrzygnięciu sprawy prawomocnym wyrokiem, a potrzebę ustanowienia adwokata łączy z zamiarem wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, czyli z podjęciem czynności wykraczających poza postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 218/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tego powodu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 243 § 1 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.