Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku B. J. działającej w imieniu małoletnich dzieci E., D., A. i J. o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku, na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.), odmówił przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
W uzasadnieniu podał, że świadczenie w drodze wyjątku może być przyznane ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania. W takiej sytuacji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.
Na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach, przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy jest możliwe, gdy wnioskodawca spełnia następujące przesłanki:
- • jest lub był osobą ubezpieczoną w rozumieniu ustawy emerytalnej lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym,
- • nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczenia wskutek szczególnych okoliczności,
- • nie może podjąć pracy lub innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek,
- • nie posiada niezbędnych środków utrzymania.
Warunki określone w powołanym przepisie muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Wyjaśnił, że renta rodzinna jest świadczeniem pochodnym świadczenia jakie przysługiwałoby osobie zmarłej. W związku z tym w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega spełnienie powyższych przesłanek przez osobę zmarłą, a następnie do świadczenia w drodze wyjątku przez wnioskodawcę.
Z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że ojciec dzieci na przestrzeni 41 lat życia udowodnił okres składkowy wynoszący 12 lat i 24 dni, a w 10 – leciu przypadającym przed datą zgonu w dniu [...] lutego 2008 r., okres składkowy i nieskładkowy wynosił jedynie 1 rok, 1 miesiąc i 26 dni, zamiast wymaganych przepisami ustawy o emeryturach i rentach, 5 lat. Pracę przestał wykonywać w 2000 r.
Dalej Prezes ZUS podkreślił, że nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód do wykonywania zatrudnienia i nabycia uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym, ponieważ w wymienionym okresie ojciec dzieci nie miał orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy i nie istniały obiektywne przeszkody do kontynuowania ubezpieczenia.
We wniosku złożonym do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy, działająca w imieniu małoletnich dzieci B. J. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji i podała, że ojciec dzieci w 2001 r. przebywał w Hiszpanii i tam najprawdopodobniej pracował. Podniosła również, że chyba pracował na terenie Czech. Podkreśliła, że sama wychowuje dzieci, których potrzeby rosną. Wskazała na swoją bardzo trudną sytuację życiową i materialną.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję dnia [...] lutego 2009 r. i w uzasadnieniu wskazał, że ostatnio udowodniony okres składkowy u zmarłego ojca dzieci przypada na rok 2000, a z akt sprawy nie wynika aby po tej dacie nie mógł kontynuować zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności, a zwłaszcza gdy uwzględni się fakt, że nie została orzeczona wobec niego całkowita niezdolność do pracy.
Z powyższego wynika, że przez okres 8 lat do zgonu w dniu [...] lutego 2008 r. ubezpieczony nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym, co spowodowało brak uprawnień do renty w trybie zwykłym. We wskazanym okresie nie była wobec ojca dzieci orzeczona całkowita niezdolność do pracy, a zatem nie istniały przeciwwskazania uniemożliwiające kontynuowanie zatrudnienia.
Organ podkreślił również, że wnioskująca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność wykonywania pracy na terenie Czech czy Hiszpanii i związanym z tym ubezpieczeniem, co uniemożliwiło organowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na tę okoliczność.
Organ wyjaśnił również, że trudne warunki materialne były brane pod uwagę, ale nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do przyznania prawa do świadczenia w drodze wyjątku.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której B. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ zgromadził niepełny stan faktyczny, nie uwzględnił okoliczności, że zmarły pracował w Hiszpanii. W ocenie skarżącej decyzja odbiega od utrwalonego orzecznictwa i narusza zasady postępowania administracyjnego. Ponadto podkreśliła swoją bardzo trudną sytuację materialną i życiową.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowi przepis art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem ubezpieczonym oraz pozostałym po nim członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty – nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej świadczeń przewidzianych w ustawie. Z przepisu tego wynika, że prawo do świadczeń w niej przewidzianych przysługuje wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przez wnioskodawcę określonych warunków.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że w stosunku do ojca dzieci nigdy nie została orzeczona niezdolność do pracy. Udowodniony okres zatrudnienia poparty opłacaniem składek wynosi 12 lat i 24 dni, a w 10 – leciu przed zgonem zamiast 5 lat wykazano tylko 1 rok, 1 miesiąc i 26 dni, samo zaś ubezpieczenie ustało w 2000 roku. Oznacza to, że przez ponad 7 lat przed zgonem, ojciec dzieci nie wykonywał żadnej działalności połączonej z ubezpieczeniem, chociaż wówczas był osobą zdolną do pracy.
Wobec tego, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność pracy w Hiszpanii i na terenie Czech, organ nie miał możliwości przeprowadzenia postępowania w tym zakresie.
Wyjaśnić należy, że aby zatrudnienie za granicą mogło być zaliczone do okresów składkowych, musiałoby być związane z opłacaniem składek, nie mogłaby być to "praca wykonywana na czarno".
Słusznie organ podkreślił, iż niepełnoletnie dzieci spełniają trzy z pierwszych warunków do przyznania świadczenia w drodze wyjątku po zmarłym ojcu. Są pozostałymi po ubezpieczonym członkami rodziny i ze względu na wiek nie mogą podjąć pracy oraz nie posiadają niezbędnych środków utrzymania. Nie został jednak spełniony czwarty konieczny warunek do przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku, a mianowicie przesłanka szczególnych okoliczności określona w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach.
Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił przy istnieniu pozostałych przesłanek z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach, że brak jest szczególnych okoliczności, zaistnienie których może usprawiedliwiać niespełnienie warunków do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym. W orzecznictwie przyjmuje się, że winny to być okoliczności od strony (ubezpieczonego) niezależne i niezawinione. Przy ustalaniu prawa do świadczenia na tej podstawie organ rentowy bierze pod uwagę łączny okres ubezpieczenia na przestrzeni całego życia pracownika. Okres ten powinien być adekwatny do jego wieku, a niespełnienie przez ubezpieczonego warunków do uzyskania świadczenia winno wynikać ze szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego i niemożliwych do pokonania.
Również sama trudna sytuacja materialna osoby wnoszącej o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku nie może być podstawą do przyznania tego świadczenia. Świadczenie z przepisu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach nie jest świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb, nawet gdy potrzeby te są uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.