Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komendant [...] Policji [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił [...] M. R. ze służby w Policji z dniem [...] września 2009 r. w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Na mocy art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozkazu wskazano, iż [...] M. R. nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r., co sprawia, że została spełniona przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Czas trwania absencji chorobowej został udokumentowany stosownymi zaświadczeniami lekarskimi, obejmującymi okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. Policjant ostatni raz pełnił służbę w dniu [...] września 2008 r. W dniach [...] i [...] września 2008 r. służby nie pełnił (na liście obecności zaznaczony jest dzień wolny), natomiast w dniu [...] września 2008 r. pozostawił u dyżurnego Komisariatu Policji [...] zwolnienie lekarskie wystawione w dniu [...] września 2008 r., na okres od [...] września 2008 r. do [...] października 2008 r.
Po rozpatrzeniu odwołania wymienionego policjanta od powyższego rozkazu, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Organ stwierdził, iż [...] M. R. nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r., co stanowi 12 miesięcy absencji chorobowej. W ocenie organu odwoławczego, zarzuty policjanta odnoszące się do obrazy prawa materialnego nie są uzasadnione. Organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś w uzasadnieniu tej decyzji wskazano przesłanki uzasadniające zwolnienie M. R. ze służby w Policji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. R. zarzucił powyższemu rozkazowi personalnemu:
- 1. naruszenie prawa materialnego – przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych dalszej możliwości pełnienia przez niego służby, rozpatrzenia wniosku organu Policji nieuprawnionego do jego sporządzenia oraz podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji braku wszczęcia postępowania przez uprawniony podmiot, tj. Komendanta [...] Policji [...],
- 2. naruszenie przepisów o właściwości przez organ I instancji poprzez podpisanie rozkazu personalnego przez osobę bez wymaganego prawem upoważnienia,
- 3. uniemożliwienie czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażające się wydaniem decyzji w dniu udzielenia odpowiedzi o braku możliwości odwołania się od zawiadomienia o wszczęciu postępowania.
Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie rozkazach.
Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. zarzucił, iż nie znajdują one odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Wskazał, iż faktyczne zaprzestanie służby z powodu choroby nastąpiło w dniu [...] września 2008 r. i trwało nieprzerwanie do dnia [...] września 2008 r., a zatem okres 12 miesięcy nie został zachowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, w szczególności poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przyjął, iż zaistniała przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, pozwalająca na zwolnienie policjanta ze służby, w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jednocześnie wskazał, iż [...] M. R. nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r.
Tymczasem organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję o zwolnieniu wymienionego policjanta ze służby, zmienił czasokres niepełnienia przez funkcjonariusza służby z powodu choroby ustalając, iż nie była ona wykonywana od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. Takie działanie organu drugiej instancji, z uwagi na treść i podstawę prawną rozstrzygnięcia organu pierwszoinstanyjnego, wymagało wyjaśnienia, dlaczego organ odwoławczy przyjął odmienny czasokres niepełnienia przez [...] M. R. służby z powodu choroby.
Skoro podstawą rozstrzygnięcia jest przepis, który wymaga precyzyjnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie czasokresu niepełnienia służby z powodu choroby, a organ drugiej instancji zmiany w zakresie tychże ustaleń faktycznych nie wyjaśnił, koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienie tej kwestii jest o tyle istotne, że wpływa na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej, bowiem przy czasokresie niepełnienia służby z powodu choroby, przyjętym przez organ drugiej instancji, nie jest spełniona przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi kwestionujących tryb wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, jego udział w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, a także podpisanie rozkazu personalnego o zwolnieniu przez osobę nieupoważnioną, stwierdzić należy, iż nie są one zasadne.
Postępowanie wszczyna i prowadzi przełożony właściwy w sprawach osobowych. Wszczęcie postępowania administracyjnego nie wymaga formy postanowienia. Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania pismem Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] września 2009 r., który był przełożonym w sprawach osobowych.
Zgodnie z decyzją nr [...] wymienionego Komendanta z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie upoważnienia [...] T. S. – I Zastępcy Komendanta [...] Policji [...] do załatwiania niektórych spraw, I Zastępca Komendanta był upoważniony do wydania decyzji m.in. w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, bez ograniczeń co do podstawy zwolnienia (§ [...] pkt [...] powołanej decyzji).
Z przyczyn wyżej wskazanych zaszła jednakże konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.