Uzasadnienie
T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza za inwalidę lub niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenie związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić jako niepodlegającą kognicji sądów administracyjnych.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na działania i zaniechania organów określone w art. 3 § 2 pkt 1-9 i § 2a, art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), jak również w sytuacjach przewidzianych przepisami odrębnych ustaw.
Skarga na działanie lub zaniechanie niezawarte w ww. katalogu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (§ 1 pkt 1). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych dzielą się na dwie grupy.
Orzeczenia pierwszej grupy dotyczą kwestii zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, jak i samej zdolności do służby. Orzeczenia komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż mają one charakter decyzji rozstrzygających o istocie sprawy - zdolności do służby. Drugą grupę stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą dla celów odszkodowawczych, rentowych, emerytalnych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych.
Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (zob. postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00; uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97, uchwała SN z 23 stycznia 1996 r., sygn. akt III AZP 36/95).
Zaskarżone orzeczenie należy do drugiej z wyżej wymienionych grup. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że nie zostało wydane wobec kandydata do służby ani wobec funkcjonariusza w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, lecz w celu uznania funkcjonariusza ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku lub braku związku inwalidztwa ze służbą
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w sentencji.